Mostrando entradas con la etiqueta artículos colaboraciones y noticias.. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta artículos colaboraciones y noticias.. Mostrar todas las entradas

martes, 26 de julio de 2016

"VERSOS E ALOUMIÑOS" SUPERA LAS 200.000 VISITAS Y LO CELEBRAMOS

O autor deste artigo Antón García Fernández (dereita), con Manuel Veiga e Antonio G. Teijeiro


                   NOS  VEMOS DENTRO DE CIEN MIL VISITAS MÁS
                                                  
                                                                            Antón García-Fernández

Ya lo dijo más de un filósofo en más de una ocasión, y con toda razón: que la literatura, como la educación, es más una cuestión de contenidos que de recursos. Poco importa el soporte sobre el que se escribe; lo que cuenta es lo que se escribe y su valor estético y literario. 
Juan Cobos Wilkins, un dos últimos colaboradores. (Foto de Guevara Orjuela)

     Desde la más remota Antigüedad, cuando la literatura se transmitía oralmente, pasando por las tablillas de cera, los papiros, los libros, y más recientemente, los libros electrónicos o las tabletas iPad y otras (que, naturalmente, no son más que versiones modernas de las antiguas hechas de cera, como un profesor amigo mío me recuerda continuamente), lo que siempre ha interesado ha sido el contenido más que el continente.

     En este marco se inscribe Versos e aloumiños, un proyecto que no por ser cibernético es menos literario o cultural, pues la literatura, la música, el cine y otras expresiones culturales constituyen sus principales contenidos y sus razones de ser. 

     Otro de los objetivos de este blog ha sido, sobre todo desde que el propio Antonio García Teijeiro tomó las riendas del mismo, la conjugación masiva del verbo compartir. Así pues, en este espacio tienen cabida textos de multitud de amigos que comparten con Antonio—y con todos los lectores, claro está—sus intereses, sus conocimientos, sus inquietudes y, sobre todo, su afecto. 
    
A palabra de Xavier Estévez brillou no blog-revista
     Una vez más, los contenidos son los que unen a Antonio, a sus amigos que contribuyen artículos para el blog y a los lectores que comparten el interés por dichos contenidos.
Antonio G. Teijeiro con Juan Carlos Martín Ramos, colaborador habitual.

     A veces Antonio tiene que insistir para que tal o cual persona le envíe un texto (a mí me insiste casi semanalmente, con más éxito en unas ocasiones que en otras), pero cuando finalmente recibe la entrada y la publica, el blog se enriquece con puntos de vista y enfoques diferentes sobre multitud de temas de índole cultural. 
Foto de Anxo Cabada

     La llegada de internet ha propiciado que espacios como Versos e aloumiños puedan cobrar vida y difusión, pero más allá del soporte, son de nuevo los contenidos generosamente ofrecidos por tantos amigos y tantas amigas los que confieren vitalidad a este blog. 

     Hace unos días, Versos e aloumiños alcanzó las 200.000 visitas, lo cual significa que en prácticamente un año y medio, la página ha recibido un centenar de miles de visitas, que llegan de casi todos los puntos cardinales del planeta.
 
O verso comprometido coa lingua de Martiño Maseda  alumou a nosa publicación

     
     Nos complace que quienes visitan este espacio ecléctico regresen a él periódicamente. Los contenidos que consideremos valiosos tendrán siempre cabida aquí, y como celebración de esta efeméride de las 200.000 visitas, queremos agradecer sinceramente su interés tanto a quienes han escrito material para Versos e aloumiños como a quienes se pasan por estas páginas. 

     Nos vemos dentro de otras cien mil visitas.

                                                     

viernes, 19 de septiembre de 2014

PROXECTO PEDAGÓXICO A DISTANCIA DE PACO MARTÍN.




      
Paco Martín
Con este artigo punxente e  con esa retranca tan propia do autor, remata aquí a segunda quenda de colaboracións do noso querido e admirado
Paco Martín.

       A súa auga lizgaira flúe sarcástica polas páxinas deste Versos e aloumiños que medra coa palabra do escritor lugués.

       Sempre en presente, non esqueceremos os textos de Paco Martín, tan ricos, tan irónicos e tan atinados, capaces de espertar nos lectores ese sentido crítico, ás veces demasiado adormecido.
       Un luxo e un pracer.
       A nosa admiración e mais o noso cariño por Paco Martín aumentan día a día.
       Grazas, prezado amigo, pola túa xenerosidade con este blog-revista. Conseguiches facernos máis ricos, máis abertos e, xaora, máis auténticos.







Didáctica da escaleira
                                                                                                
                                                                                                              Paco Martín

  Habería que procurar a maneira de implicar no proxecto que hoxe pretendo propoñer aquí aos diversos colectivos que se moven no mundo da pedagoxía: as Facultades de Ciencias da Educación, as Escolas de Formación do Profesorado –co Ministerio e mais a Consellería de Educación non sei eu se se podería contar visto o pouco atinado dalgunhas das súas actuacións- e mais a todos cantos profesionais do ensino e outras artes e disciplinas estean en disposición de colaborar na súa posta en marcha e posterior funcionamento. Trataríase de instituír, en Lugo por exemplo, unha Alta Escola Técnica de Correcta Interpretación Direccional nos Relanzos das Escaleiras dirixida a eses profesionais da política, da información e da tertulia que, contumaces no tópico do galego e a escaleira, non dan saído desa pobre mediocridade na que se veñen movendo con sospeitosa naturalidade.



O ensino que nela se impartise sería dese que chaman a distancia, debido ao espallamento xeográfico dos posibles alumnos e mais á súa proverbial aversión a estar presentes en lugares nos que se traballe e non haxa fotógrafos que dean fe publicitaria do evento. A matrícula sería gratuíta e mesmo poderían concederse algunhas Matrículas de Honra en casos moi significados e e, co fin de estimular ao alumnado e ante a imposibilidade de ofrecer futuras reconversións e outros incentivos, faríase todo o posible por desenvolver o programa a través das distintas emisoras de televisión, medio este que, como é ben sabido, posúe un irresistible atractivo para estas persoas. 
Epi e Blas
O ideal sería poder contar con aqueles entrañables Epi e Blas para que o primeiro, convenientemente vestido de gaiteiro con mestura de pailán con zocas, faría de galego mentres que o outro, paciente como corresponde ao bo mestre que está a traballar cun discípulo non moi agudo e situados todos nun punto estratéxico dunha escaleira, iría explicándolle ao político, ou política, alumno, ou alumna, os movementos que o galego realizaba. “Agora Epi baixa! Dise que baixa cando se despraza pola escaleira indo en dirección ao portal...!” “Agora Epi sobe! Dise que sobe cando se despraza pola escaleira en dirección ao sobrado!”

Tamén aproveitaría para aclararlle outros conceptos que esta xente parece non soen ter moi definidos: arriba e abaixo, diante e atrás, antes e despois, tarde e cedo e, sobre todo, dereita e esquerda...


Isto, claro, non é máis ca un sinxelo bosquexo do que a A.E.T.C.I.D.R.E. podería ser, pero por algo se empeza...