Mostrando entradas con la etiqueta recendos de aire sonoro. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta recendos de aire sonoro. Mostrar todas las entradas

domingo, 5 de junio de 2011

Reseña de Lupe Gómez sobre Recendos de aire sonoro


En el suplemento "Lecer", que aparece en las páginas web de los diarios Galicia Hoxe y El Correo Gallego, la poeta Lupe Gómez acaba de publicar, bajo el título de "O gramófono sensible", una reseña del libro Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro. Nos hacemos eco de dicha valoración crítica, llena de lirismo y de sensibilidad poética, en la que Lupe Gómez describe el poemario de Antonio como una colección de “pequeños poemas para celebrar la sensibilidad musical de los gramófonos. Son pequeñas joyas hechas con palabras sencillas, emocionantes, sinceras. El autor se convierte en un niño que se sorprende con todas las maravillas de los instrumentos musicales”. La reseña destaca la perfecta conjunción de texto e ilustraciones que caracteriza el libro, además de poner énfasis en la musicalidad de unos poemas que celebran el ritmo y los diferentes sonidos de los instrumentos que componen una orquesta. Así, Lupe Gómez concluye que “si los gramófonos se detuviesen nos quedaríamos sin nada en las manos [y] si Antonio García Teijeiro dejase de imaginar sinfonías lindísimas para los niños, estaríamos un poco mudos, un poco ciegos”, pues, en su opinión, los poemas contenidos en Recendos de aire sonoro se acercan “a la esencia de la poesía”. Podéis acceder al texto completo de la reseña en gallego en el siguiente enlace.

martes, 19 de abril de 2011

Fotografías de la presentación de Recendos de aire sonoro en Vigo

Como ya anunciamos hace unos días, el pasado miércoles, día 13 del presente mes, se celebró en la Librería Librouro de Vigo la presentación del nuevo poemario de Antonio García Teijeiro, titulado Recendos de aire sonoro. El acto, presentado por Román Raña, cuya glosa del libro rezumó afecto y sensibilidad poética, resultó un éxito de asistencia. Además de Antonio, participaron en la presentación Fino Lorenzo, el ilustrador del volumen, Paz Raña, que leyó algunas selecciones del poemario, y Susi, la mujer del autor, que leyó un texto escrito especialmente para la ocasión por Luis Eduardo Aute que incluimos al final de esta reseña. En Recendos de aire sonoro se conjugan a la perfección la poesía y la música, que también estuvo presente en el acto de la mano de Miguel Castro, un alumno de Antonio que interpretó algunas melodías a la flauta. A continuación incluimos una serie de fotografías sacadas en diversos momentos de la presentación:

De izquierda a derecha: Fino Lorenzo, Román Raña, Antonio, Paz Raña y Manolo Bragado

Paz Raña leyó algunos de los poemas de Recendos de aire sonoro

Miguel Castro, un alumno de Antonio, tocando la flauta en un momento de la presentación

Susi, la mujer de Antonio, leyó un texto escrito para la ocasión por Luis Eduardo Aute



Antonio y Fino dedicando ejemplares del poemario al final de la presentación

Finalmente, publicamos aquí el texto íntegro de la pluma de Luis Eduardo Aute que Susi, la mujer de Antonio, leyó en el transcurso de la presentación:

Estos "Recendos de aire Sonoro" son una desbordante, irrefutable, apasionada declaración de amor a la MÚSICA con Mayúscula. A todas las músicas de la Música que uno ama, que uno necesita como el aire que se respira, a la Música de sus palabras, a la música de sus instrumentos... desde Beethoven hasta "The Clash" parando por todo el universo más diverso de ese latido sonoro del milagro de la vida.
Este poemario de Antonio García Teijeiro está construido con los materiales del aire que respira la música eterna de la escritura.

LUIS EDUARDO AUTE


Antonio con Luis Eduardo Aute

domingo, 17 de abril de 2011

Recendos de aire sonoro, bajo la mirada crítica de Manuel Rodríguez Alonso

En su siempre interesante blog Bouvard e Pécuchet, el crítico Manuel Rodríguez Alonso ha publicado recientemente unas reflexiones críticas sobre Recendos de aire sonoro, el último libro de Antonio García Teijeiro. Además de estudiar la estrecha relación entre poesía y música que se desprende de la lectura de los textos del poemario, Rodríguez Alonso señala también la idoneidad de estos poemas para fomentar el trabajo creativo en las aulas de Primaria. Reproducimos íntegramente el texto en gallego, que puede ser consultado también visitando elblog de Rodríguez Alonso en el siguiente enlace.


Poesía desde cativos

Nos plans de estudos a literatura e sobre todo a poesía ocupan cada vez menos tempo e espazo. A implantación da ESO supuxo que a lingua e a literatura pasasen a formar parte da mesma materia e os nosos libros de texto enchéronse dos chamados textos funcionais ou utilitarios, de tal xeito que foron quedando cada vez menos textos literarios e sobre todo menos textos poéticos. García Teixeiro vai contra esta liña e escribe un libro de poesía xa non para adolescentes, senón para rapaces de Primaria e sen caer na mexericada que moitas veces é a poesía chamada infantil, pois ata un adulto goza coa lectura dos poemas deste libro. Vese que o poeta, mais tamén o profesor García Teijeiro espera que volvan os tempos bos para a lírica.

O poemario que agora nos ofrece García Teijeiro é un canto, e valla a redundancia á música, especialmente aos instrumentos musicais. Os rapaces, especialmente os de Primaria, poden, coa lectura en voz alta e en grupo destes poemas, mais tamén coa lectura silenciosa e individual, aínda que sempre guiados e asesorados polo profesor, aprender que a poesía é música e fundamentalmente ritmo. A poesía é a música que se fai coa linguaxe.

Un bloque de poemas do libro está formado por aqueles en que o poeta presenta e caracteriza diferentes instrumentos. Mais diante coloca uns poemas en que o propio mundo, ao xeito dos platónicos e dos renacentistas, así como a natureza e o universo son definidos como harmonía e música. En axeitada metáfora creacionista o aire que forma a nosa atmosfera non é máis que música libre en movemento. Os elementos da natureza, desde as flores ao mar, pasando polas nubes, son cores / que queren cantar (páx. 15). E reparemos en que o poeta, coma quen non quere a cousa, vai familiarizando os cativos con técnicas fundamentais da poesía, desde a revolución simbolista, como a sinestesia, a aliteración, a cenestesía ou as estruturas paralelísticas.

Tras este marco do universo-natureza como harmonía e música, pasa o autor revista a distintos instrumentos. En moitos casos bota man dunha técnica hilozoísta, que o emparenta coa vangarda galega de anteguerra. Neste vangardismo non faltan mesmo os puros xogos de sons sen significado, polo puro pracer e beleza do son en si mesmo, ao xeito das vangardistas jitanjáforas de Alfonso Reyes, como podemos observar no poema dedicado ao violoncelo (páx. 21). Non esquece tampouco que na poesía moderna a grafía ou a disposición dos versos sobre a páxina é tamén significativa (léase o poema dedicado ao trombón, na páx. 115). Xa que logo, nada de poesía mexeriqueira, ao estilo de Gloria Fuertes no castelán, senón poesía que, coma quen non quere a cousa, inicia os rapaces nas técnicas e na sensibilidade da poesía contemporánea e posvangardista.

Como non podía ser menos no ano dedicado a celebrar o aniversario de Pintos, a gaita, instrumento tradicional galego, é glosada en dous poemas. Deste xeito, García Teijeiro une o universalismo vangardista co local ou converte o local en universal, que era unha vella teima dos vangardistas e nacionalistas como Manuel Antonio.

Por último, un grupo de poemas presenta xéneros musicais ou figuras da música, mesmo da contemporánea, que se puxeron ao servizo de causas nobres como a condena do racismo, o pacifismo ou a procura dunha nova sociedade maís xusta, que podemos exemplificar no poema laudatorio de Bob Dylan.

Se axeitados son os poemas para os seus receptores, tamén apropiadas resultan as ilustracións de Fino Lorenzo, onde se combinan colaxes con trazos xeométricos de xinea cubista, que levan os rapaces cara á pintura moderna, especialmente a non figurativa.

Só nos queda animar ao profesorado e aos pais e nais para que inciten aos rapaces á lectura deste libro, desbotando a teimosía de traballar tanto texto útil e funcional. Baixo o pretexto de formar para a vida estamos a refugar a literatura e a poesía. Non esquezamos que a literatura presenta moitas veces unha visión do mundo alternativa á que nos ofrecen os poderes. Non lles fagamos o xogo a estes poderes fácticos e formemos os nosos rapaces na lectura da poesía. Libros coma este son un bo comezo para conseguir futuros lectores adultos de poesía.

MANUEL RODRÍGUEZ ALONSO.

Crítica de Ramón Nicolás sobre Recendos de aire sonoro

Recientemente, el nuevo poemario de Antonio García Teijeiro, titulado Recendos de aire sonoro (Edicións Xerais), fue presentado en la Librería Librouro de Vigo, en un acto en el que la poesía y la música estuvieron indisociablemente unidas. Nos hacemos ahora eco de una valoración crítica del libro escrita por el prestigioso especialista Ramón Nicolás. Para leerla con mayor facilidad, podéis ampliar la imagen haciendo click en ella.


Para acceder al texto en el blog de Ramón Nicolás, haced click en el siguiente enlace.

miércoles, 13 de abril de 2011

Presentación de Recendos de aire sonoro, esta noche a las 20 horas en Librouro


Esta noche, a las 20 horas, tendrá lugar en la Librería Librouro de Vigo (Calle Eduardo Iglesias, 12), la presentación del libro Recendos de aire sonoro, de Antonio García Teijeiro, recientemente publicado por Edicións Xerais. Se trata de un poemario en el que se conjugan la palabra poética y la música, en el que el aspecto lúdico del lenguaje tiene preferencia, y cuyos versos homenajean a grandes nombres de la historia de la música, como Beethoven o Bob Dylan. La presentación del acto corre a cargo de Román Raña, y además de Antonio, participarán Fino Lorenzo, autor de las ilustraciones del poemario, Paz Raña, quien leerá algunos poemas del libro, y Susi, la mujer del autor, quien leerá un texto escrito especialmente para la ocasión por Luis Eduardo Aute. Además, Miguel Castro, uno de los alumnos de Antonio, pondrá la nota musical al acto interpretando melodías a la flauta. Como se puede ver, la música y la poesía se dan cita en esta presentación, a la que estáis todos invitados.

Para que os hagáis una idea del contenido de Recendos de aire sonoro, incluimos a continuación dos poemas extraídos del libro en su versión original en lengua gallega (para agrandar los textos, haced click en cada una de las imágenes).