Sempre resulta interesante
asomarse a aquilo que escribe Ana María
Fernández. Sexan os seus textos en prosa, en verso para a infancia e a
mocidade ou para todos e todas; estean escritos en solitario ou compartindo
creación con Xoán Babarro, un grande
da nosa LIX, Ana María é quen de acariñar os sentimentos do lectorado,
sacudilos ou e tirar deles milleiros de
emocións.
 |
| Ana Mª Fernández |
Por iso está aquí, de novo, en Versos
e aloumiños. Vímonos en Santiago nun acto na RAG en conmemoración de María Victoria Moreno, pechando o seu
ano. E pedinlle algo. Non podía deixar pasar a ocasión. Ela, admirable e
xenerosa, accedeu á petición. Despois dun certo tempo, enviounos este proxecto
poético, Silencios, seis poemas que peturban, que chaman a nosa atención
nun mundo estraño e que nos levan a gozar da palabra poética de xeito intenso.
Gozade, lectores e lectoras deste
blog-revista, da capacidade de seducir dunha gran poeta.
SILENCIOS
I
Nun paseo tardío
escoito o
berro dunha folla, desigual a outras da súa especie,
única na
tonalidade, na degradación das cores,
enrugada e
encollida por distintas intemperies,
que, para
máis datos, protesta con diferente intensidade.
 |
| Xulio García Rivas. Tinta chinesa sobre papel |
Porque, a
dicir verdade, outra fonética advirto na crebadura do seu traxe,
no corte
seco do pecíolo polo belisco do vento.
Unha folla
que, sen dúbida, foi magnífica no seu tempo,
que pasou
as tres reválidas dos meses luminosos,
engaiolada,
verde e fachendosa, no souto cantareiro.
Cae unha e
caen outras con ela,
pero non
saben que contarse;
quizais que
á primeira lle nacera unha mancha na cara,
por onde
cruzaban as formigas.
Ou que a
segunda, en tempos, era a preferida do escornabois…
Caeron
varias follas desde as ameas das ramas
e rebotaron
resignadas esculcando os arredores,
por saber
que pantano ou que camiño devoraría o seu recordo,
quizais a
bota dun humano furtivo.
É outono…
E estas
cousas pasan.
II
Anuncia
hoxe o mar un novo desafío
no
altofalante dos cabos,
mentres
esvaran, nos arrabaldes do horizonte,
as ondas
quentes do verán.
 |
| Xulio García Rivas.. Acrílico. Lenzo |
Mostra,
fachendoso, as enrugas do frío
cunha
paleta grisalla.
Ronca
teimudo, unha e outra vez,
no ensaio
das borrascas
e suplica,
coa gaita do seu labio,
a chegada
vitoriosa do vento,
que se
despraza con rodas de mudanza.
No
horizonte,
un sol
vello,
altivo
e insumiso,
aférrase
aos azuis cun brazo vermello
na procura
da prórroga de lume
que lle
permita incendiar
o último
horizonte.
III
Digo páxina
e agardo
a que o
silencio se faga dono dos arredores.
Só o eco
das sílabas se cambalea, desolado,
 |
| Xulio García Rivas. Tinta chinesa sobre papel |
adiviñando
o precipicio do esquecemento na tertulia
dos labios.
Digo brote
e os demais adiviñan a supervivencia do verde,
da Terra,
que nos mira sen que lle importen os vivos.
Pero, no
silencio,
caben todas
as intencións
e unha
palabra é unha intrusa,
fuxitiva,
sen a
suficiente documentación
como para
quedar onda nós por moito tempo.
IV
Nas páxinas
da soidade,
sinto
vibrar a alma
cunha
porcentaxe apaixoante de certeza.
Rebélaseme
potente,
dadivosa,
intransixente.
Cova,
nai,
 |
| Xulio García Rivas. Acrílico sobre táboa |
presenza,
desmesura
de silencio…
Ocúltase á
inquisidora insistencia
do cazador
de recompensas,
nunha
vertixe máis ca centenaria.
Véxoa libre
no interior
máis secreto,
na perfecta
converxencia
do ser
consigo mesmo.
Viva,
con
alicerces de ás,
e farfallar
de fervenzas…
Locuaz
no consenso
das células.
Guerrilleira
no camiño.
Eterna
na súa
causa.
V
E onde pode
estar
o incenso
conmovido?
A oración
sen boca despois do sol da tarde?
Este
silencio de coágulo,
saciante,
subterráneo,
suculento,
aborixe do
interior,
marxe de
sombras,
ten areas
repentinas,
un babel de
insomnios,
 |
| Xulio García Rivas.. Tinta chinesa sobre papel |
pulsacións
de lóstregos nocturnos,
pasados,
presentes, futuros
e unha risa
desaparecida.
No
interior,
estás ti,
estou eu
e, nas
ruínas dos malvóns,
vibra unha
estrela,
contendo o
ruído do seu brillo.
VI
Do que máis
falamos agora
é do
descoñecido.
E facémolo
decote,
mentres a
vida segue,
conmove
 |
| Xulio García Rivas. Tinta chinesa sobre papel |
e armoniza
rancores
nos
suburbios infelices.
Ao
espertar,
feridas de
ausencias
abren sucos
de carne
e moldean
espellismos
nos eidos
das brétemas confusas.
Pero do que
máis falamos ti e mais eu,
coas
palabras de sempre,
é do
descoñecido.
Quen
entende os proverbios da alma?
Quen coñece
a liturxia do Paraíso
na verdade
dos límites?
