Páxina Sexta
Cando de costas ao mundo, vexo a
Nada, decátome de que carezo de vontade para respirar por min mesmo na procura
da felicidade, se existe.
Non vexo ren. Só sinto. Todo é
inútil?
E quero fuxir das pausas
acoiteladas que destrúen a pradeira pola que corrían cabalos desbocados.
E sinto como a saliva salfere estes papeis,
imitando os disparos que cortan os cotenos das miñas mans.
A vaidade que eu tiña cae derrubada
ao pé das estatuas ergueitas nos xardíns anegados polo sangue dos malditos.
Xa non sei que sinal buscar para
facer calar os ruídos monótonos dos beizos amargados.
Acaso saberei algunha vez se hai aves que sobrevoan os
misterios?
Acaso non chegarei a ver os peixes
de cores que danzan nos estanques?
Acaso serei quen de saír das vías
que percorren os trens da brutalidade consentida?
Sinto a ollada cega dos vagalumes
que perderon a luz. Esa ollada
imperturbable que desanima a miña lingua fatigada.
Non é de estrañar que oia soamente
as bucinas das ambulancias transitando polas rúas espidas do meu corpo afundido
no baleiro.
Corren nenos cegos sorrindo ousados
entre as chuvias que me enchoupan.
Invento momentos nos que soño
epitafios xordos.
Non hai lápidas.
Non hai tumbas
pero creo ler frases que me nomean.
A imposibilidade do absurdo.
Brasas apagadas que me negan os
seus brazos.
Escoito pardais destruídos polas
nubes con carautas.
Adiviño desfeitas combinadas coas
cinzas.
Procuro a calor da muller que me
ama.
Intenta vir onda min, pero anda sen
dar pasos.
Non sei como será o inferno. Ou
estarei nel?
Quixen ser feliz por equivocación?
A negación homicida de ver a través da Nada apaga os
meus desexos de bicar a esperanza.
Resultan repugnantes as voces dos
poetas fóra do camiño.
Por que pesan tanto os rostros dos
que non claudican?
Cada sustantivo sofre a súa propia
culpa.
Os adxectivos semellan un coro de
delirios ben cinguidos á pel dos derrotados.
E ao lonxe desvelo un poema de John
Galán Casanova, poeta colombiano, que me asusta:
En la noche,
sentados de espaldas
 |
| O poeta |
a lado y lado del lecho,
descubrimos nuestro cuerpo
con aire distraído.
No hacemos ruido.
La carne duerme hace tiempo.
O título do poema faime reflexionar : Cavilaciones
de viejo, 4.
Tremo. Dubido. Penso. Choro.
E sinto de novo, detrás de min, unha man que se pousa nas miñas costas e me calma.
Será a man da muller que me ama?
O VELLO SOÑADOR
