"Compromisos en voz alta. Cara á nitidez", crítica de Román Raña sobre "Pasando as follas do tempo", de Antonio García Teijeiro en FARO DE VIGO

Román Raña fala sobre o poemario na presentación no Club Faro

No suplemento literario “Faro da Cultura” do Faro de Vigo, o crítico, profesor e poeta Román Raña, escribe sobre a antoloxía poética Pasando as follas do tempo, de Antonio García Teijeiro.

     Versos e aloumiños faise eco da mesma e publícaa para que o lectorado deste blog-revista poida coñecela.

Compromisos

en voz alta

Cara á nitidez

  

ROMÁN RAÑA

Antonio García Teijero (Vigo, 1952),

é sabido de todos, gañou reputación

nacional e internacional coa súa literatura

dirixida a un público infantil e xuvenil.

A obtención dos máis importantes

galardóns (o Premio Merlín e a lista

de Honra do IBBY polo seu aclamado

Na fogueira dos versos, o prestixioso

Pier Paolo Vergerio, o Nacional de Literatura

Infantil e Xuvenil, pola obra Poemar

o mar) así o acredita. Mais esta exitosa

faceta eclipsou a súa produción

poética dirixida a un público adulto.

Por iso a publicación dun libro como o

que hoxe comentamos, Pasando as follas

do tempo. Antoloxía poética (1987-2017), resulta máis que necesaria.

O volume, magnificamente editado por Belagua, con pinturas de Xulio G.

Rivas e prologado por Juan Carlos Martín Ramos (un verdadeiro estudo

que analiza, en pormenor, toda a traxectoria literaria do noso poeta),

mostra unha selecciónde textos realizada por M.ª Jesús Fernández

e Alba Piñeiro coa colaboración

do prologuista.

Podemos afirmar que toda a

produción de García Teijeiro,

desde o inicial Parolando

coa vixencia (1987) até o inédito

Faragullas de luz (2014), mantén dous compromisos. En primeiro lugar,

como o autor ten declarado, coa oralidade,

quérese dicir, a poesía debe poder

ser declamada en voz alta. O contacto

co auditorio faise inescusábel

fundamentándose na musicalidade e

na repetición vocabular (paralelismos

e anáforas). En segundo lugar, un compromiso co desacougo interior perante as inxustizas do mundo.

Deste xeito, polas súas páxinas decorren

tristuras e desafectos, máis tamén gozos

e indignacións ante as derivas

dunha sociedade que o desconcertan

e o descontentan.

Román Raña e Antonio García Teijeiro

Finalmente, notamos unha evolución

do noso autor cara á nitidez e á

transparencia nas súas últimas obras.

Os poemas fanse breves e, con iso, máis

intensos. A mensaxe esencialízase, como

podemos comprobar nestes versos

que expresan unha dolorosa pureza: “A

luz/que/vomita/esta fiestra/vén sendo/

unha razón máis/para afastar/dun

home confuso/as sombras/que se citan

coa morte”.

GARCÍA TEIJEIRO, A., Pasando as

follas do tempo, Ed. Belagua, Vigo,

2019, PVP. 16 €

ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO RECITA Y CANTA CON PACO IBÁÑEZ EN FUENLABRADA

-->

Antonio y Paco Ibáñez en Fuenlabrada.

Antonio García Teijeiro, que acaba de regresar de una visita a Buenos Aires con motivo de su participación en la prestigiosa feria del libro de la capital argentina, visitó no hace mucho la meseta para, entre otras cosas, presentar en las ferias de Fuenlabrada y de Madrid el nuevo poemario que ha escrito en colaboración con su amigo Juan Carlos Martín Ramos, Versos y viceversos, publicado en castellano y en gallego por la Editorial Kaladraka hace tan solo unos días.

Paco Ibáñez canta "Que ocorre na terra?"

En el marco de dicho viaje, el pasado 1 de junio, Antonio se subió durante unos minutos al escenario del Teatro Tomás y Valiente de Fuenlabrada para tomar parte en el recital que Paco Ibáñez ofrecía allí dentro de la gira que conmemora el quincuagésimo aniversario del legendario concierto del trovador valenciano en el Olympia de París en 1969. Primeramente, Antonio recitó "Que ocorre na terra?", poema suyo que Paco ha musicado y que interpretó a continuación. Luego, en "Pomba", Antonio cantó a dúo con Paco otro poema propio, y como colofón, ambos cantaron la clásica "A galopar" de Rafael Alberti junto a Fanny Rubio, Mario Mas y César Stroscio. Presentamos aquí abajo la grabación en vídeo de todos estos temas, que puede encontrarse también en el canal de YouTube de Antonio.

                                               ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO Y JUAN CARLOS MARTÍN RAMOS HABLAN SOBRE "VERSOS Y VICEVERSOS"

Publicado hace tan solo unos días, Versos y viceversos (Editorial Kalandraka) es un poemario que nace de la profunda amistad que une a Antonio con el poeta Juan Carlos Martín Ramos, así como de la mutua admiración poética que se profesan ambos. De ese modo fue surgiendo poco a poco, casi sin ellos darse cuenta, la idea de colaborar en un proyecto literario conjunto: Antonio utilizaría versos de Juan Carlos como base para crear nuevos poemas, y Juan Carlos haría lo propio con versos de Antonio, estos últimos todos en lengua gallega. El resultado es este poemario compuesto originalmente en castellano y que el propio Antonio—cosa más que inusual en él—tradujo al gallego y que se ha publicado también en esa lengua como Versos e viceversos, un título que, por cierto, nos recuerda a los juegos de palabras comúnmente utilizados por Luis Eduardo Aute. Resaltar, también, las delicadas ilustraciones del gran Juan Ramón Alonso en perfecta conexión con los poemas.

Antonio y Juan Carlos.

Recientemente, Antonio y Juan Carlos tuvieron la oportunidad de presentar el volumen en las ferias del libro de Fuenlabrada y Madrid, así como de participar en un vídeo en el que charlan animadamente acerca de la génesis de la obra y de otros temas relacionados con ella. La conversación tuvo lugar en casa de Juan Carlos en Ugena (Toledo) y se completa con la interpretación de dos poemas a cargo de Lurdes López, compañera de Juan Carlos, acompañada por el propio Juan Carlos a la guitarra. El vídeo está disponible en el canal de YouTube de Antonio y puede verse también aquí, al final de esta entrada. Esperamos que lo disfrutéis.

                                                 ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

PODCAST DISCOS MEMORABLES: PACO IBÁÑEZ NO OLYMPIA

Este ano cúmprese o quincuaxésimo aniversario do lexendario recital de Paco Ibáñez no mítico teatro Olympia de París (polo que pasaron tantas grandes estrelas de tantos estilos musicais diferentes) que tivo lugar no ano 1969. Por fortuna, ese concerto ficou rexistrado para a posteridade e pode atoparse nun dobre disco que nalgún intre volverá ser reeditado pero que polo de agora non é sempre doado de localizar. O álbum é unha clase maxistral de poesía en lingua castelá, de tódas as épocas e de varias procedencias xeográficas, pasada sempre polo tamiz musical e pola sensibilidade rítmica e poética de Paco. É, ademais, un acto con contido político, nunha época marcada en España polos derradeiros anos da ditadura franquista, coa poesía cantada coma esa "arma cargada de futuro" da que falaba Gabriel Celaya e que tan ben soa na voz do trobador valenciano.

Para Antonio, o seu amigo Paco foi dende sempre o seu mellor profesor de literatura, un home cunha voz persoal e atemporal que non pode desprenderse xa de composicións poéticas coma o "A galopar" de Rafael Alberti, as "Palabras para Julia" de José Agustín Goytisolo ou as "Coplas a la muerte de su padre" de Jorge Manrique. Por iso, a Antonio pareceulle preciso homenaxear a Paco nun recente episodio do podcast Discos Memorables, no que se repasa polo miúdo a historia do concerto no Olympia e cada unha das cancións que nel interpretou Paco, con comentarios sobre o contido dos poemas musicados e mesmo anacos dos mesmos cantados a cappella polo propio Antonio. O episodio completo aparece ao remate desta entrada na súa totalidade para quen estea interesado en escoitalo.

                                                  ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

UNHA EMOTIVA CARTA DE FINA CASALDERREY PARA A HOMENAXE DO SALÓN DO LIBRO DE PONTEVEDRA A ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

Con Fina, na Illa de San Simón durante uns Premios Xerais.

Quero a Fina dende hai ben tempo. A súa tenrura sempre me chegou con moitísima  claridade. Fina era unha mestra entregada ao seu alumnado e a miúdo amosaba un agarimo especial pola miña poesía.

     

     Non tivo dúbidas, alá polo final dos anos noventa do século pasado, de que eu gañaría o Premio Merlín. E o seu vaticinio cumpriuse en 1996, o ano no que se lle concedeu o Premio Nacional de LIX a ela.

     

     Sempre quixen a Fina Casalderrey e acotío sentín o seu cariño. A humanidade desta muller é inmensa.  E a súa literatura é o fiel reflexo da súa personalidade.

     

     Fina Casalderrey, por motivos particulares, non puido estar no acto de homenaxe que me agasallou o Salón do Libro de Pontevedra este ano. Ben o sentín. E ela, tamén.

     

     Pero Fina estivo presente cunha carta fermosa que escribiu para ese momento extraordinario que me tocou vivir.

     

     En Versos e aloumiños queremos que esas palabras permanezan para sempre. Son un tesouro que non se debe perder. De aí que podedes lelas e comprender a enorme calidade humana dunha muller excepcional.

Con Fina, nunha das camiñadas de escritores