Voando polo tempo que pasa sen pedir permiso
Antonio García Teijeiro
Cando temos nas mans un libro coma Irmá paxaro, somos conscientes de estarmos diante dun poemario elegante dende o punto de vista formal (cun certo ton narrativo), intelixente nos seus planteamentos e moi vencellado á pel do ser humano (algo fundamental) sen experimentos e moi lírico.
É a perda dun tempo
cómplice que é compartido e que foi pasando mentres deixaba baleiros os
recantos da convivencia, facendo que os límites quedasen desdebuxados por unha
festa sen sentido.
Un poemario cun catálogo común que inventa
titulares e que evoca o desexo fondo de xustificar vivencias que se moven entre
a soidade, o abandono, a sede, a crueldade ou as lembranzas a xeito de paseos ,
da aldea nunca visitada, das lambetadas do quiosco ou do feito de nadar sobre
flores da memoria como sobremesa.
Imaxes punxentes que sacoden : pero
cando o sangue aniquilou / todo co seu gume fino e fondo / nunca xa máis / volvemos
a ese lugar.
Imaxes dunha certa
agresividade sinxela e directa: a mesa era tan circular coma os nosos
ventres ou
habitabamos un violín tan
/ desafinado que as nosas contornas / danzaban sempre volubles.
Imaxes de sentimentos
coñecidos: disque que a tenrura / é máis levadía cun anaco de pan para a
boca ou a imaxinación/ é / tan fráxil / coma esta exhalación / de
porcelana.
Podería seguir, mais
prefiro que sexan os lectores os que vaian descubrindo a riqueza lírica dos
versos que viven neste poemario tan belido.
 |
| Tamara Andrés. Foto tomada da Galipedia |
Un poemario, como dixen, de perdas e, ao
fío disto, de ausencias.
Pero tamén de descubertas
e nostalxias dunha vida en común cunha irmá que voou; un universo conxunto que
conecta coas lembranzas e as vivencias fondas, coas fantasmas dun pasado sen
destruír no pensamento, unha elexía de amor fraternal que intenta soster na man
un tempo que pasa sen deterse e sen pedir permiso.
 |
| Na presentación en Vigo |
Un poemario, Irmá paxaro, ante todo,
sincero e honesto, cunha grande expresividade sensorial, cun corpo sufrindo
embates da vida e unhas metáforas que van do surrealista á unha concepción da
realidade que se tinxe de misterio para infrinxir certas regras e que, a o
tempo, emociona na súa fondura.
Unha vez máis teño que dicir que a poesía
sen emoción non é poesía. Un poemario que demostra e –sustenta-
esta miña afirmación.
Emoción todo el, silencios
tensos, pausas para reflexionar sobre o lugar que o ser humano ocupa nesta vida
tan complicada.
Un discurso poético intenso como ten que
conlevar a boa poesía. E esta é xa emotiva dende os acertados paratextos de Mara Wilson e, xaora, de M.ª Victoria Moreno, esa muller que
tanto amei.
E non quero deixar de salientar o carácter
tan persoal e orixinal saído do texto das ilustracións de María Montes. Unha boa compaña.
 |
| Falando do poemario na presentación en Vigo. Libraría Cartabón. |
Ler a Tamara Andrés xa se
está a converter nunha festa da luz e dos sentidos.
Desta volta, dando
consistencia a un proxecto ilusionante como é Cuarto de inverno, dirixido polos
infatigables Andrea Jamardo e David Cortizo, que intentan abrir
máis as canles da nosa literatura sen adxectivos para acadar o obxectivo da
calidade literaria dende as trincheiras do auténtico.
Alegrémonos. Con proxectos
coma este, a literatura galega é máis sólida.
