Mostrando entradas con la etiqueta ilustracións.. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta ilustracións.. Mostrar todas las entradas

jueves, 1 de febrero de 2018

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXIV) "O baúl de Domingos Quintas", de Xoán Babarro







                                 XOÁN BABARRO ( Calvelo de Maceda, 1947)



Vaca cachena,
linda melena
que o vento ondea,
Xoán Babarro. (Foto tomada do blog Palabras y mundos)
vai de verbena.
E ao son da lira
que a fantasea,
versos, romances
co seu menú,
vaca cachena
é unha artista
da pasarela de Hollywood.

·                    
          *Funlle pedir leite á vaca e a vaca pediume herba; funlle pedir herba ao prado e o prado pediume rega, canta a copla.





Era unha xoaniña,
barrosiña,
costureira,
voaniña,
que veu e que foi,
que dez dedos
me contou,
que un…

e que dous…
Dous puñiños me deixou
e aínda non me casou.


·         
        
          * Buburuzá-ruzá, zboará; çi unde vei zbura, acolo má voi márita [Xoaniña-niña, voa da folliña;e, onde vaias voar, aló irei casar], dinlle en Moldavia.





Fermosa dama,
a donosiña,
vaise de marcha.
Donda elegancia
nos seus andares
cando ela pasa!


·         
      * Donosiña, donosiña, come pan, come sardiña!,dicíaselle na Coruña. En Sicilia, bérranlle para que non leve as galiñas…Baddòttula, baddottulìna, nun tuccari la gaddina!




Ilustracións de Estefanía Padullés

Pintasilgo é un frautín,
o galano do xardín.
E do cardo para a coella
espilido arco da vella.
E o seu dedo monín…,
onde o ten?, que non llo vin.



·         *Arco da vella, revólvoche a pedra co el dedín moneco. Antes da noite que te vexas seco!, dise en Ibias.



 O piratiña
ten cen goridas
e nas cen xoga
Ilustracións de Estefanía Padullés
ás escondidas.

Mostra o fociño,
mostra o bigote,
os dous olliños
e o rabichote.

Aí vén o gato…!
Xa está seguro
noutro burato.


·         

        * Vale máis estar fraco no souto, ca gordo no cu do outro!, dixo o rato do monte ao ver o gato na casa.




(Do libro O baúl de Domingos Quintas, editado por Hércules de Edicións, 2017)




martes, 11 de abril de 2017

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LVII) Antonio Rubio





                     ANTONIO  RUBIO  ( El Puente del Arzobispo. Toledo, 1953)





BÚHO
(BUBO-BUBO)


Antonio Rubio
Noche de búho.
Auditorio de estrellas.
Cantante oculto.

¡Uh, uh!

Ulula, ulula
el búho solitario.
Calla la luna.

¡Uh, uh!

Ojos de sabio
relumbran en lo oscuro.
Búho sagrado.





CUCO
(CUCULUS CANORUS)


Cuco cuclillo,
taimado y pillo,
pone sus huevos
en otro nido,
por sorpresa y escondido,
cuidando de no ser visto.

Cu-cú, cu-cú.

No los cuida
ni los protege del frío.
Los olvida,
y se marcha sin ruido.

¡Hala!
¡Que los incube el vecino!

Cu-cú, cu-cú.

Pero al cuco le ha salido
un torpe imitador de su ruido:
el reloj de pared,
que hace cu-cú también
cuando pasan las horas,
igual que pasa un tren.






GORRIÓN
(PASSER DOMESTICUS)

Si digo gorrión
Fermosas ilustracións de Rebeca Luciani
ya digo pájaro.

El pájaro presente
en nuestros juegos,
saltarín, nervioso,
lugareño.

Pardo y gris,
casi labriego,
desde la cola
hasta el cuello.

Estas migajas de pan,
aquel hormiguero,
y agüita reciente de la lluvia…
¡Qué menú tan completo!

Quintaesencia de pájaro,
¡gorrión eterno!





TÓRTOLA
(STREPTOPELIA TURTUR)


Rebeca Luciani. 
Tortolica del amor,
ave mística afamada,
esposa del Cancionero
y en vuelo no fatigada.

Tortolica que ni en flor
posas, ni en la verde rama,
¿dónde aprendiste el zureo
que cantas cerca del agua?

Aguardando que mi amor
antes del alba llegara,
aprendí en la Fontefrida
arrullos de enamorada.





(Del libro Las alas del Avecedario, editado por Faktoría K de Libros. 2017)




domingo, 19 de junio de 2016

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS ( L) : Manuel María (2)




                MANUEL  MARÍA (2)  (Outeiro de Rei, 1929 – A Coruña, 2004)




A CIDADE



A cidade ten Castelo
Manuel María
e muralla medieval,
o museo –hai que velo!-
e unha rúa principal.

Que conxunto tan fermoso
con igrexas e xardíns
e cun río caudaloso
beireado de xasmíns…!

A cidade ten cafeses,
whisky-clubs e polución,
cemiterio con cipreses
e un fermoso Malecón.

A cidade ten escolas
e ten cines e teatros.
Ten douscentos parvacholas
e trescentos maragatos!

A cidade ten paseos,
barrios vellos, arrabais,
chabolismo, rañaceos
e gardas municipais.

A cidade nunca tivo
nin industria e desenrolo,
só un comercio cativo
e o seu consabido tolo…!




O SEMÁFORO


O semáforo
é un couso
medio garda,
medio guía,
medio monstro,
medio espía.

O semáforo
é un ollo
matemático,
inflexíbel,
inhumano,
case terríbel.

O semáforo
é unha flor
ateigada
Ilustración de Xaquín Marín
de ledicia,
traspasada
de color.

Os sinais
do semáforo:
verde-chumbo
e vermellón
ditan leis
ao peatón,
ao turismo
e ao camión.

O semáforo
é unha luz,
unha acesa
claridade
que ilumina
docemente
a tristura
da cidade!




A FALA


O idioma é a chave
con que abrimos o mundo,
Ilustración de Xaquín Marín
o salouco máis feble,
o pesar máis profundo.

O idioma é a vida,
o cóitelo da dor,
o murmurio do vento,
a palabra de amor.

O idioma é o tempo,
é a voz dos avós,
e ese breve ronsel
que deixaremos nós.

O idioma é un herdo,
patrimonio do pobo,
maxicamente vello,
eternamente novo.

O idioma é a patria,
a esencia máis nosa,
a creación común
máis grande e poderosa.

O idioma é a forza
que nos xungue e sostén.
Se perdemos a fala
non seremos ninguén!

O idioma é o amor,
o latexo, a verdade,
a fonte de que agroma
a máis forte irmandade.

Renunciar ao idioma
é ser mudo e morrer.
Precisamos a lingua
se queremos vencer!





(Do libro As rúas do vento ceibe, corrixido polo autor e reeditado pola Fundación Manuel María de Estudos Galegos, 2015)