REMUÍÑO DE LIBROS (83) "Un peixe é un peixe", de Lio Lionni.

 

 “Un peixe é un peixe”

 

Autor e ilustracións: Leo Lionni

 

Tradución de Xosé Manuel González “Oli”.

 

Editorial: Kalandraka. 2024

 

 

 

Que se pode dicir de Leo Lionni? Pois que é un artista infinito, que ama o ser humano, que a través da personificación de animais demostra o seu compromiso cos comportamentos positivos das persoas.

Que sinala. Que conmove. Que fascina. Que coñece como ninguén sentimentos que fan ás persoas mellores. Que é un grande artista ético e estético.

 Quen non ama Nadarín ou Frederick.

 Que fai poesía coas súas ilustracións e relatos, tan curtos coma intensos.

Leo Lionni

Un peixe é un peixe non defrauda e segue a liña literaria e ética dos seus moitos libros.

Unha vez máis emocióname esta fábula preciosa, ben contanda, extraordinariamente ilustrada que nos fai pensar. Sempre reflexiono coas historias que plantea Leo Lionni.

Un peixe e un cágado (que se converte en ra) constrúen unha fonda amizade.

 

A ra chouta polo mundo e cóntalle ao peixe que viu cousas incríbles. E fálalle das vacas. E dos homes, mulleres e nenos que atopou nese mundo para ela descoñecido.

Coas palabras da ra, enche de luces, cores e imaxes sorprendentes que deixan o peixiño cavilando: el desexa descubrir ese mundo marabilloso.

E, soñando cos paxaros, o peixiño decidiu ver aquilo que lle contaran.

Sacode a cola e sae da auga.

Axiña dá cunha realidade que non agardaba.

Unha historia, moi colorida e engaiolante na ilustración, que nos fai reflexionar sobre a identidade, o coñecemento e a aceptación dun mesmo.

 

                                                                                                                                          ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

 

REMUÍÑO DE LIBROS (42) "Rufus . O morcego que adoraba as cores", de Tomi Ungerer

TÍTULO: Rufus. O morcego que adoraba as cores.

AUTOR: Tomi Ungerer.

TRADUCIÓN: Sandra Senra Gómez e Óscar Senra Gómez.

EDITORIAL: Kalandraka. Colección: Tras os montes.

Da man da editorial Kalandraka chega ás nosas letras este clásico publicado por primeira vez en 1961 cuxo autor é o recoñecido e premiado escritor e ilustrador francés Tomi Ungerer, gañador do Premio Hans Christian Andersen en 1998.

     Rufus. O morcego que adoraba as cores segue unha liña de obras anteriores onde os protagonistas son animais pouco convencionais segundo os canons establecidos na sociedade. Algo do que que o autor se valeu para plasmar tanto nos textos coma nas ilustracións a crítica social da discriminación do que non segue as normas.

     Trátase dun álbum ilustrado cuxo protagonista é un morcego chamado Rufus que descobre, por casualidade, as cores brillantes que existen polo día e que contrastan co branco e negro da súa gris vida cotiá. Queda tan abraiado que decide pintarse de fermosas cores e vivir de día coma os demais paxaros, pero axiña se decata de que o seu soño vai ser difícil de cumprir ao ser sinalado e illado polos habitantes da intolerante sociedade na que vive. Será grazas ao doutor Tarturo como coñecerá o verdadeiro tesouro da vida, tanto  sexa en branco e negro coma en cores rechamantes, o significado da amizade que non entende nin de prexuízos nin de diferenzas pero si sabe da xenerosidade, da confianza, do respecto e do agarimo.

      

Tomi Ungerer

     

     Rufus atrae a lectores de todas as idades que se deixen emocionar coa palabra ben artellada, adubada de humor intelixente e acompañada de trazos pictóricos claros, directos, expresivos e en sintonía co ton textual onde destaca esa dualidade dos dous mundos do protagonista: o seu propio, a escuridade e o gris da súa cova, fronte o mundo soñado o das cores  vivas e alegres.

                                                                                                               ALBA PIÑEIRO

TEMPO DE LER ( III )

        Días mellores. Días peores. Semella que o tempo atmosférico gusta de xogar con nós.

      

       O sol anda ás agachadas e a auga do mar posúe unha temperatura agradable pouco común nestas paraxes.

      

       Un baño, un libro, unha canción. Camiñar, conversar, andar en bicicleta, visitar lugares que sabemos nos gustan… son actividades  pracenteiras que equilibran a nosa hixiene mental.

      

        E, claro, segue a ser tempo de ler. Sempre é tempo de ler.

      

       Tamén, de lectura en voz alta, de contar contos, de deterse en álbums  cativadores, de aprender poemas…

       

       Pois Versos e aloumiños  presenta deseguido unhas lecturas agradables e de calidade escritas ou traducidas á  lingua galega, para que nenos e nenas, mozos e mozas  poidan elixir se, por casualidade (ou milagre?) entran nunha libraría.

      

       Fagamos que proben.

       Non lles vai facer mal.

                        Fragmentos, fragmentos, fragment… fragm…

       

       
                         Un libro de tapas duras para os máis pequenos.

       

                                      (Paxariña de papel. Antonio Rubio e Óscar Villán. Ed. Kalandraka).

…O mar ten cabeleira

e tráea á praia

para lavarlle as ondas

e mais secala.

Coloca o pelo

sobre o areal

e faille rizos

de azul cristal.

O mar é presumido

e adorna as ondas

con nácaras e perlas

e caracolas.

      (As señoras cousas. Helena Villar Janeiro. Ed. Galaxia).

       

                            Un fermoso álbum rimado.

       

                   (O pirata Pata de Lata. Oli & Ramón Trigo. Ed. Kalandraka).

       

        … Pero o que Chispo non se podía imaxinar era a sorpresa que o agardaba. E… con razón!  Resulta que, mentres el fora dar o paseo tranquilamente, viñeran uns homes coas súas …

 ( De cómo Chispo, o esquío, puido co frío. Toño Núñez. Ed. Galaxia).

       
        
        … De feito, un deles andaba cun chándal gris, e parecía o da primeira persecución. Outro tiña o chándal negro, e o terceiro azul mariño.  Todos tiñan aspecto de matóns que acababan de saír d…

                          (O Capitán Aspanitas e o misterio das Burgas. Ramón Caride. Ed. Xerais)

… Non quero que me digas para sempre.

Non quero ser nunca tinta imborrable.

Non quero converterme en cicatriz.

Só quero os nosos nomes sobre a area.

Algo que nos una ata a seguinte onda …

                      
                                           ( Penúltimas tendencias. Carlos Negro. Ed. Xerais).

       

       … Esa noite procurou a Antonio Fuster en internet. En efecto, non había moitos máis datos sobre a súa vida que os que lle contara Vicent. Mais si atopou unha vella foto en branco e negro, onde aparecía…

                                                          (Debuxos no muro. Aurora Ruá. Ed. Galaxia).

            

       

        … O avó tiña un plan. Un plan sinxelo e sen fisuras. Talvez con moito risco, pero iso era inevitable. Vivían nun recinto, escravizados por un exército de lobos armados. O risco formaba parte das ….

                                                                  (Recinto gris. Ledicia Costas. Ed. Xerais).

… Eu sento por veces

á beira de Inés

para ver a danza,

o alegre mexer

das redes, os paus,

os dedos de Inés

facendo piruetas

ao son do nordés.

Ela, cun sorriso,

sorriso de …

                                         (As redes de Inés. Elvira Riveiro. Ed. Xerais).

       

        … Se Carlo coñecese a sorte que correra o irmán, sentiríase ferido e traizoado, porque dende cativo lle tiña medo a calquera tipo de guerra. A avoa Natividade, malia o seu carácter algareiro…

                                          (O fío vermello. An Alfaya. Ed. Xerais).

        E para rematar, otro álbum magnífico, de Mariana Ruiz Johnson, gañador do VI Premio Internacional COMPOSTELA, 2013, para álbums ilustrados, editado por Kalandraka.