Páxina decimoitava
Sigo de costas ao mundo.
Estou a piques de rebentar.
A situación supérame.
Teño ganas de
berrar e escoitar os meus berros.
 |
| "Treboada na Costa da Morte". Acrílico de Xulio Gª Rivas |
Que sociedade é esta que permite atropelos e non reacciona??
Están a gobernar ou están a eliminarnos como seres
humanos que pensan?
Pensan? Pensamos? Analizamos? Rebelámonos?
Resignámonos?
Que loucura! Que vergoña!
Temos as mans atadas e a lingua encadeada?
É isto un estado de dereito?
Desculpádeme. Trabuqueime de escrito. Non
era isto o que tiña pensado expresar. Pero, claro, mire a onde mire, síntome
agredido. Que horror!
Non hoxe non estaban estas preguntas e
estes lamentos(non me gusta esta palabra. Bórroa). Mellor, reflexións ou algo
semellante.
Non, hoxe ía por outro camiño.
 |
| Alicia Alonso Romero |
Son persoas que forman parte da esencia
afectiva daqueles que as queren, que as queremos e que estes se senten queridos
á súa vez e fúndense con elas.
Poden desaparecer fisicamente, habitar
outras estancias; poden voar sobre as flores, mergullarse nos mares diversos e
facerse intanxibles. Pero viven, si. Viven fondamente no discorrer cotián
daqueles que están próximos.
 |
| Algunhas das moitas persoas que a querían. |
E isto é o que sucede (négome a empregar
aquí o tempo verbal en pasado) con Alicia Alonso Romero, con quen tanto quero,
parafraseando a Miguel Hernández.
Agora, xa deixando o presente, direi que
ela foi unha ondada de rechouchíos nesta miña andaina por este mundo. Non
perdeu, endexamais, o sorriso aberto, a alegría de vivir e agasallaba unhas
apertas sentidas que a permitían camiñar.
Alicia non percorreu as sendas con
espírito efémero. Alicia, malia os atrancos que padeceu, buscaba perdurar para
seguir querendo con abraiante xenerosidade.
Alicia avanzaba cara a diante coa
convicción de que a súa existencia só tiña sentido se facía felices aos demais.
Contaxiaba a súa vitalidade e acadaba que todos estivésemos cheos de ledicia á
súa beira.
Alicia estaba en moitos dos meus poemas. E
seguirá a estar.
 |
| Sempre estará presente nos meus poemas. Canto a quería! |
Alicia estaba en cada pincelada que Xulio
daba. E seguirá a estar.
Alicia estaba en todo proxecto artístico
deste home excepcional, o seu marido. E seguirá a estar.
Alicia estaba nos bicos, nas conversas,
nos abrazos, nos plans dos que a queriamos. E non deixará de estar. Non, nunca.
Estivemos na Coruña con ela.
Estivemos na Coruña sen ela.
 |
| O mar da Coruña que garda as súas cinzas. |
Fomos ver, ulir, sentir, saborear e gozar
do brillo do mar.
Ese mar, vixiado pola Torre de Hércules, que acolleu as súas
cinzas.
Non puideramos asistir a ese acto íntimo,
familiar. Colleunos de viaxe.
Mais ese mar bravo agardou pacientemente
por nós durante unha semana.
Agardou para dicirnos que Alicia vivía con
el.
E sei que o mar, en silencio, chorou
comigo. Non se decatou case ninguén, pero choramos os dous.
 |
| Con Xulio Gª Rivas. |
Bágoas de sal, os dous.
Bágoas de néboa, os dous.
Bágoas de vidro, os dous.
E ese mar, cos ollos chorosos, comentoume
que bebía da serenidade de Alicia, da súa alegría, do seu espírito positivo
sempre, da súa bondade, da súa intelixencia.
Quixen facer un poema. Penso que llo debía
á miña amiga.
Pero non fun quen. Non me saían os versos.
Vinos, agochándose de min, nas apertas de
Xulio e de Javier. Vinos nas súas esperanzas, nas súas conversas, nas súas
ilusións, no seu futuro. Vinos nos seus ollos, nas súas forzas, nas súas
miradas.
De aí que o entendín todo ou case.
O poema ficaba dentro e era imposible
darlle forma.
Non aceptaba as palabras.
Era o poema dos acenos.
 |
| Con Xulio, Susi e Javier. |
O poema da dor que rompe a realidade.
O poema da luz afogada nas lembranzas.
O poema do sorriso infantil desvanecido.
O poema que só existiu na sede oculta, na
fervenza en tránsito cara á nada.
O poema dos que non agardan límites no
amor, na amizade.
O poema dos que senten que os días pasan
amodo e dos que queren que pasen axiña.
O poema, en fin, que moumea silencios
intanxibles arredor das nosas vidas collidas por fíos sen cores.
 |
| No estudio de Xulio na Coruña. |
Xa digo. Quixen escribir un poema e non
quixo saír.
Talvez notou que abondaban os xestos; que
hai palabras invisibles nos anacos do agarimo; que imaxinar paisaxes
sentimentais en determinados intres non fai que esvaeza a néboa do río.
Non saíu o poema, non, pero Alicia, toda
ela un poema de amor, vai seguir deitando os seus versos interminables nas
nosas mans para apagar lumes inútiles.
Para que escribir, pois, un poema?
 |
| "Alicia vendo a televisión". Debuxo de hai tempo de Xulio GªRivas. O VELLO SOÑADOR |
