lunes, 11 de enero de 2016

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (XLIII) María Rosa Serdio





                         MARÍA  ROSA  SERDIO  (Langreo, 1953)







ALAS  DE AMOR


Si fuéramos mariposas,
poco duraría el olvido…
María Rosa Serdio
   Subiría por el aire
   y bajaría contigo.

Cruzaríamos el puente,
   llegaríamos al río
en una armónica danza
   mientras durase el estío.

Sobre la col de la huerta
   gozaríamos del sol,
   en un abrazo de alas
   viviría nuestro amor…

Pero solo somos niños,
   niños de vuelo y arena,
   y como dos mariposas
   vamos juntos a la escuela.

Sobre el campo de las letras
   aprendemos del color,
   leemos a Federico…
   ¡Y soñamos nuestro amor!




TESOROS  DE BOLSILLO


Dos canicas y una perla,
   una margarita doble,
un trocito de canela,
   un caramelo de anís,
un palillo y una almendra,
   una hebra de hilo verde,
dos gomitas de pulsera,
   un verso por la memoria…
¡Y un par de ramas de menta
para que huelan las manos
   a dulce magia…
    en la escuela!




CUCURUCHOS


De lluvia o de menta,
de arroz o de sol…
   Decide tú el gusto,
   color y sabor.
Los hay de albahaca,
de nube o de voz,
   de sencillas flores
   o de corazón.
Hoy vendo baratos
helados y soy
   la que más vocea
   del mercado en flor.
¡Helados, muchachos,
helados de amor,
   sabor a canela
   menta y relimón,
que ya está el verano
en el corazón!



PASEO POR PONIENTE


Luce la playa
   nueva mantilla:
  blonda de espuma
    viste la orilla.
La peina el viento,
 la besa el agua…
Yo la recorro
¡arriba enaguas!
Chispea el sol
 que guiña un ojo.
 La excava un niño…
  ¿Busca tesoros!
Mira su arena
   llena de conchas…
   Viajan tranquilas
  en tre las olas.



                                               (Del libro Bolso de niebla, editado por Pintar-Pintar Editorial, 2015)



sábado, 9 de enero de 2016

ESCAPARATE POÉTICO ( LXVI ) Miguel Ángel Alonso Diz






                       MIGUEL  ÁNGEL ALONSO  DIZ   (Madrid, 1976)





II      (fragmento)


O meu país
é unha habitación
perfectamente ordenada,
onde todas as cousas
Miguel Ángel Alonso Diz
teñen o seu sitio
e as fiestras están fechadas.

E nada se move sen permiso
e só o permitido avanza.

O po ten nomes
de escaso pelo
ou espesa barba.

E da capa de silencio
ninguén por medo fala.

O meu país
é unha habitación
grande como unha casa,
chea de libros vellos
escritos coa palabra ignorada.

Chea de ecos nas paredes,
chea de vergonza nas entrañas,
pintada con trazos de auto odio
e envexa enlatada.

O meu país
é unha habitación
que ten a súa propia fala,
tristes acenos de negras sombras
que agochan verdades silenciadas,

en caixóns que só se abren
cando se toca música exacta,
en oídos que só escoitan
a súa propia voz perfumada (…)


XXIII

Alén do silencio
camiña o meu verso
polas veas da terra,
coa ollada senlleira
dunha formiga
que se sabe efémera.

camiña con
palabras no peito
nos beizos tormenta,
verde lume nos ollos
que non dan tregua.

Alén do silencio
camiña e esperta,
o verso silandeiro
a palabra certa.

Acendendo noites
beliscando consciencias,
imaxinando portas
abrindo xanelas.

Camiña sen medo
entre a triste néboa.

Camiña sen medo
e as ás lle medran.




(Do libro  Retorno ao País dos Ananos sen moverse da habitación, editado por Q de Vian Cadernos, 2015)





                                                                 Vídeo-poema "En Galego"  (Miguel A. Alonso Diz)

jueves, 7 de enero de 2016

UN NOVO LIBRO INFANTIL DE MARCOS CALVEIRO: "Unha casiña branca".


MARCOS CALVEIRO  

"Unha casiña branca"

Edición Xerais.
Col. Sopa de Libros.

2015




Marcos Calveiro é un autor que combina tres características na súa escrita: un bo gusto pola palabra, un carácter de denuncia e unha  grande orixinalidade  nos temas que escolle.
     Unha casiña branca (Ed. Xerais. Col. Sopa de libros) cumpre eses tres rasgos e moito máis. Porque esta narración conta unha boa historia, os personaxes están moi ben configurados e obrígate a que penses no que nela se conta.
     
     Onde se desenvolve esta historia?  Pois nun vertedoiro  infindo onde as dunas e as cárcavas de lixo se suceden unha tras outra ata onde o ollar máis aguzado alcanza. Un lugar onde hai trebellos de todo tipo, polo que corrican milleiros de bechos noxentos e no que, ao lonxe, se escoitan arrepiantes ruídos mecánicos.
     
         Neste lugar tan especial aparece, saíndo do interior dun frigorífico un neno de cabelo crecho, cuns enormes auriculares e cunha radio nas mans con dous altofalantes. É NenoRadio. Tamén no vertedoiro, entre guindastres, luz de focos e demais lixo, dun bidón xorde unha rapaza cunha lanterna, que leva na cabeza unha vella pucha de aviador e ten as fazulas tisnadas. É NenaPilas. Os dous rapaces van ter discusións, conversas moi irónicas e reflexións sobre a familia, os adultos e certas lembranzas. Ambos teñen os seus obxectivos, polo que o relato dá paso a unha aventura nun medio descoñecido e, sobre todo, hostil. Alí viven tamén os Leiróns, unhas figuras de aspecto sinistro, con uniformes militares, que escravizan a todos os que caen nas súas gadoupas.Son os donos deste espazo que os envolve. Un terceiro personaxe, entre entrañable e misterioso, entra en escena: Matusalén. É un xigante que xorde entre as sombras, cun estraño casco que lle cobre o rostro, botas de esquiador e un mono de camuflaxe. Vai protexelos e unirse a eles, malia a desconfianza da rapaza, os intres de dúbida de Radio e o sorprendente da súa aparición.
     
Marcos Calveiro
     Aventura chea de perigos, de pasos cara a diante e cara a atrás, sustos, traizóns que poden non selo, liortas …vanse sucedendo para deleite do lector que, algunhas veces, se sorprende polo rumbo que toman os acontecementos.
     
     Moito simbolismo hai neste libro. Os protagonistas camiñan con dificultade, deambulan entre o refugallo e descobren lugares con sombras ameazantes que os preocupan. Como se di no capítulo 3 da historia: O vertedoiro é infindo. O vertedoiro é o mundo. O mundo é infindo.  Cada personaxe vai na procura de algo. Unha casiña branca entre outras cousas. O lixo afoga. Xa non saben se haberá lugares sen inmundicia, pero eles non ceden. Eles intentan saír dese inferno.
     
     Unha obra diferente, chea de simbolismo, que naceu primeiro como obra de teatro infantil e que mudou nunha novela distinta e interesante.

      
Ilustración de Marcos Viso
     Salientar as ilustracións dun ilustrador excelente. Marcos Viso aplica a técnica do acrílico e de secuenciación de imaxes, que marcan un ritmo de seu  e que fai moi atraente a lectura plástica da novela. Unhas imaxes que provocan emocións e que lle van de marabilla ao texto.

                                                                                                                    ANTONIO  GARCÍA  TEIJEIRO

lunes, 4 de enero de 2016

"UN POCO DE MAGIA, POR FAVOR", de ALFREDO GÓMEZ CERDÁ : una carta muy especial para los Reyes Magos.





              UN POCO DE MAGIA, POR FAVOR

                                                                                           
                                                                                                       Alfredo Gómez  Cerdá




Hace algunos años escribí un cuento que se editó en el disco "Cuentos de los Tres Colores" (RTVE-Música). Se reunieron dieciséis textos de distintos escritores, leídos por voces famosas (Julio César Iglesias, Ana García Castellano, Andrés Aberasturi, Paloma Lago, Pedro Piqueras, Luis del Olmo, Carmen Martín Anguita...) Imagino que el disco será sencillamente inencontrable.

     
     Creo que es el momento apropiado para rescatar mi cuento, que se titula UN POCO DE MAGIA, POR FAVOR, y que solo es una sencilla carta a los Reyes Magos.




"Queridos Reyes Magos, me llamo Luis y os escribo personalmente por primera vez. Otros años la carta la escribían mis padres. Aunque me ha costado mucho trabajo, he aprendido a leer y a escribir.

   Soy sordo de nacimiento y, por eso, no sé lo que son los sonidos. Mis padres y profesores se esfuerzan en explicármelo y no pasa un solo día sin que yo trate de imaginármelos.

   Sé que los sonidos nos rodean por todas partes, aunque yo no pueda oírlos. También sé que las palabras que ahora estoy escribiendo en este papel pueden pronunciarse en voz alta y entonces vuelan de unas personas a otras. 

   Sé que los pájaros cantan en las ramas de los árboles, o que en días de tormenta, tras el relámpago, retumba el trueno. O que cuando llora mi hermana, que solo tiene tres meses, revoluciona toda la casa. O que mis padres a veces escuchan un sonido muy bonito llamado música.

   También sé que los trenes producen un sonido muy fuerte, que mi madre llama estruendo. Vivimos muy cerca de las vías. A mí me gusta asomarme a la ventana de mi habitación para contemplar los trenes que van y vienen. 

   Mi favorito es el tren de mercancías de las diez. No va pintado con colores llamativos ni los vagones están iluminados por dentro. Si la noche es cerrada, apenas puede vérsele. Es tan largo que a veces parece que nunca va a terminar de pasar.

   Es el que más sonido produce. Yo pego mi cara al cristal y pongo mis manos abiertas en la pared, a ambos lados de la ventana, para sentir así las vibraciones.

   Queridos Reyes Magos, los niños como yo os escriben cartas año tras año para pediros juguetes, sobre todo juguetes. ¿Y por qué solo juguetes?, me pregunto. Vosotros sois magos. Lo dice hasta vuestro nombre. Yo creo que sois los mejores magos del mundo, sobre todo porque lleváis más de dos mil años siéndolo.

   Por eso, no quiero pediros juguetes en mi carta, sino que hagáis un poco de magia conmigo, solo un poco. Mis padres ya me han advertido que uno no debe ser egoísta ni acaparador a la hora de escribir a los Reyes Magos. Yo no quiero serlo.

   No deseo ningún juguete. Por favor, solo haced un poco de magia conmigo. A vosotros no os resultará complicado. Lo que os pido es que me permitáis oír el sonido del tren de mercancías de las diez. Solo eso. Pero no quiero ser egoísta. Me conformaré con que me permitáis oír ese sonido una vez. Solamente una vez. Nada más que una vez.

   Mientras os escribo estas palabras siento que los nervios empiezan a apoderarse de mí. Ya estoy ansioso esperando vuestro día, o mejor dicho, vuestra noche.

   A las diez en punto estaré junto a la ventana de mi habitación, con las manos apoyadas en las paredes y la cara aplastada contra el cristal, esperando que se produzca la magia.


   Para mí será el momento más feliz de mi vida. Y a vosotros... ¡os resultará tan sencillo hacerlo!"




sábado, 2 de enero de 2016

" O EFECTO TRANSFORMADOR DA LECTURA" : NOVO ARTIGO DE PEDRO CERRILLO PARA "VERSOS E ALOUMIÑOS".


Pedro Cerrillo
De novo, no noso blog-revista, a palabra reflexiva, a palabra sabia dunha persoa que non debemos perder de vista.
     Sempre hai que ter preto de nós a Pedro C. Cerrillo Torremocha, porque nos axuda a comprender o valor da palabra escrita, da palabra oral. Sempre nos axuda a reflexionar sobre as consecuencias do hábito lector, ese acto íntimo que nos produce un inmenso pracer a todos os que temos a literatura como un hábito vital.
     Sobre o efecto transformador da lectura e sobre a censura e a súa irracionalidade  vai este texto que, unha vez máis, nos permitiu reproducir o catedrático da UCLM. Desta volta coa magnífica tradución da profesora Alba Piñeiro Estévez.


     Versos e aloumiños  séntese moi honrado de ofrecer aos seus lectores e lectoras unas liñas cheas de claridade e acerto.



    O efecto transformador da lectura

                                                            PEDRO C. CERRILLO TORREMOCHA


Nalgún lugar  xa teño escrito que a lectura non pode cambiar o mundo, pero si as persoas, e estas, coas súas accións e intervencións, poden axudar a facer un mundo mellor, máis solidario, máis libre, máis crítico e máis xusto. Se a lectura non tivese esa capacidade transformadora que pode provocar nos lectores emocións, reaccións ou respostas endexamais vividas antes, os ditadores non a verían coma un perigo e coma unha ameaza para os seus poderes autárquicos.
 
O ditador xeneral Videla
     A historia da humanidade está chea de momentos nos que libros e mais lectores foron censurados e perseguidos, encarcerados e asasinados; nuns casos, dende posicións institucionais de forza (a Inquisición, tanto en España coma en América, as ditaduras  de Videla en Arxentina, de Pinochet en Chile ou de Salazar en Portugal; que dicir de Franco na España do 39 ao 75 do século pasado!, diversas igrexas,…);noutros casos, as censuras e persecucións producíronse contra escritores ou libros concretos:
Salman Rushdie, Roberto Cotroneo, Orhan Pamuk,…
     
Orhan Pamuk
     Aínda hoxe son visibles na rede auténticas listas de libros prohibidos para os que son membros  dalgunhas "grupo-seitas", listas que funcionan coma guías lectoras marcadas en vermello que eviten "contaminacións" indesexadas: por iso, non poden ler a Sartre, a Camus, a Nietzche, a García Márquez ou a… Quevedo!
     Que desperdicio intelectual!

     Os que prohiben determinadas lecturas están provocando no lector intelixente o inmediato desexo de acceder ao libro prohibido. E, en calquera caso, os que deciden tal ou cal prohibición probablemente non teñan lido o libro prohibido; e, se o fixeron , dende logo non o entenderon. A estulticia do censor non ten límites, porque prohibir ler é como poñerlle  cancelas ao campo, xa que a lectura é un acto individual, que pertence á esfera do privado; é coma se quen quere prohibir decidise prohibir amar, ou soñar… é imposible! A quen le, ama ou soña, poden perseguilo, represalialo, condenalo, pero non poden evitar que siga lendo (aínda que só sexa na súa memoria), amando (aínda que só sexa no seu recordo), ou soñando (aínda que só sexa na súa imaxinación, mesmo en estado de vixilia).
Gabriel García Márquez
     A capacidade transformadora da literatura (na que muíños de vento poden ser vistos coma xigantes ou unha sinxela cabaza converterse na máis fascinante carroza) é a incontestable razón pola que nada nin ninguén evitarán que lectores e libros teñan longa vida, tanta coma longa é a súa historia pasada.