CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXXVI) "Oficios e profesións poemas son", de Concha Blanco.

 

                                      CONCHA  BLANCO  (Lires, Cee, 1950)

 

 

 

CANTEIRO

Concha Blanco (Foto Edit. Galaxia)

 

Canta miña pedra, canta,

ao compás deste punteiro,

canta miña pedra, canta,

faille compaña ao canteiro.

     

 CANTIGA POPULAR

 

 

Colle o paoferro, canteiro,

as cuñas e o martelón,

tampouco esquezas o pico

porque che vai facer falta

para traballar o granito.

De pedra é o cruceiro,

o Pazo de Cotón,

a Fonte Penín,

o hórreo do avó.

Tamén son as casas

e o paredón.

O “latín dos canteiros”

é moi singular,

o “verbo dos arxinas”

é o seu falar.

Brindo polos canteiros,

como me gusta o que fan!

 

 

LABREGA

 Leira empezada, medio traballada.

REFRÁN POPULAR

 

Érguese ao mencer o día

sen saber ben que facer,

é o sol, a chuvia ou neve

quen din o rumbo a coller.

Sempre teñen as labregas

vacas, porcos que manter

tamén ovellas, galiñas…

por iso é que a labrega

tamén gandeira ha ser.

Fai unha vida moi especial

e non por iso é ideal.

Non ten horarios

na súa xornada

de sol a sol

cada semana.

No campo están

os seus recursos,

que elas conseguen

gañar a pulso.

Cavar, sementar, sachar

patacas, allos, cebolas,

que son os froitos da terra

que coidan estas persoas.

Viven en casas

que están na aldea

á que hai pegadas

sempre unha leira,

tamén con hórreos

e outros pendellos

que non están mal.

Nisto consiste

a arquitectura rural.

Son poucas labregas

que cambiarían

a súa aldea pola cidade

ou unha vila.

 

 

 

ESCRITORA

Hai que saber vivir do conto

EXPRESIÓN POPULAR

 

 Colle un pincel

e ponse a pintar,

pintar con palabras

que ben se lle dá.

Non é un pincel

que é unha pluma

cargada de tinta,

de tinta e dozura.

Ela pintou un verso

con moito amor

enchéndoo todo

de moita cor.

Unha veces chora,

outras veces ri,

o mellor da obra

é como o di.

Sempre o meu desexo

foi ser escritora.

Xogar coas palabras,

cambialas de sitio

subir e baixar,

trocalas por outras,

facelas bailar.

O que eu non quero

é velas sufrir

por iso con cóxegas

sempre as fago rir.

 

 * Ilustracións de María Brenn

 

(Do libro Oficios e profesións poemas son, editado por Embora.2020)

  

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXXIII): "Macedonia de Versos", de Concha Blanco

                                     CONCHA  BLANCO  (Lires. Cee, 1950)

AMORA

Carnosas e azucradas

nacen entre espiñas.

Elas son o frito

das moreiras e silvas.

Unha vez maduras

Concha Blanco

cambian de cor

pero non por iso

saben peor.

Moradas nas moreiras

negras nas silvas.

Ai que alegría!

  Que saborosas son

         na confeitería.

CEREIXA

Non é gato nin é can

tampouco é un cabalo

no que a eles se parece

é que todos levan rabo.

Redonda, ben feita.

Ela é a cereixa.

Máis cousas dela

vouvos dicir,

drupa doce, colorada.

Por último e xa acabo:

Comémola dun bocado!

Maxestosa a cerdeira

toda engalanada

de cereixas maduras

amarelas e encarnadas.

Entre as follas verdes

no alto penduradas

bailan en grupos

de dúas, de tres…

moi ben apreixadas.

Os merlos son

os seus inimigos

son eses froitos

os seus favoritos.

As cereixas e o verán

andan collidos da man.

Ilustración de Lidia Nokonoko

LIMÓN

Ten dúas follas verdes

brillantes, lustrosas.

No medio da cesta resulta

unha froita vistosa.

Cólleme, lévame,

parece que di,

pero eu non quero

sacalo de alí.

No xénero das froitas

abunda o feminino

agás unas poucas

Ilustración de Lidia Nokonoko

que é masculino.

O pexego, o figo, o limón.

A laranxa, a pera, a mazá.

A historia do seu sexo

que máis dá!

De  sabor amargo, é o limón.

Saboroso en limoada

co peixe frito e coa ensalada.

O limón e a laranxa

son da familia

el moi galán

ela moi fina.

                                  (Do libro Macedonia de Versos, editado por Aira Editorial, 2018)

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS ( XXXVIII ) Concha Blanco

CONCHA BLANCO   (Lires – Cee, 1950)

A NOITE

Concha Blanco

As luces

producen sombras.

As sombras

danme arrepío.

Coas luces sinto calor

e as sombras danme frío.

  

Chega o día, vaise a noite

chega a noite, vaise o día.

Coa sombra vén a tristeza

e coa luz chega a alegría.

Fuxe, noite.

Vente, día.

Eu quixera que a noite

non me roubase a alegría.

O TREN

Non o paso ben

na estación do tren.

Maletas con rodas

maletas de man

mochilas ao lombo

que veñen e van.

Só faltan minutos

non trae retraso

dentro de moi pouco

estou nos seus brazos.

Óese un pitido

que anuncia a chegada

o tren, maxestoso,

amosa a faciana.

Todo é un bulebule

os nervios afloran

hai xente que ri

hai xente que chora.

Moitas mans saúdan,

cales delas serán

as mans que eu agarre

para non as soltar?

Papá! berro eu

botando a correr,

Debuxo de Xosé Vizoso

batendo contra todo

ata dar con el.

Amais das maletas

de distinta cor

papá trae un saco

cargado de amor.

É un saco invisible

cheíño de bicos,

para a súa familia

para os seus amigos.

Non o paso ben

na estación do tren.

O POETA

O poeta,

o escritor,

dálle por xogar coas letras

cada letra dunha cor.

Debuxo de Xosé Vizoso

No sitio do m

escribe o f

segue xogando

e colle un e.

E agora que?

- di o escritor –

Póñolle un l

que está mellor.

Fóra coa sa

adiante co or.

En lugar de mesa

escribiu flor.

Con palabras fixo versos,

con versos fixo estrofas,

con estrofas os poemas.

Todo co xogo das letras.

(Do libro Cantos da rula. Editado por Ediciós do Castro. 2008. Premio Arume de poesía para nenos. 2007).