viernes, 11 de septiembre de 2015

"PAISAXES DO AZAR": UNHA EXPOSICIÓN DE SABAS PINTADAS POR XULIO GARCÍA RIVAS.

Xulio García Rivas diante de dúas sabas na casa do Ferreiro   (Foto de Ángel Utrera)


Hai algún tempo, o meu amigo Xulio García Rivas chamoume para dicirme que se tiña sabas vellas non fixese farrapos con elas. Díxome que as necesitaba. Que estaba a pintar nelas.
     Quedei abraiado e el comentoume as vantaxes que pintar sabas tiña, ademais de ser unha idea moi orixinal. Escoitei atento as explicacións do meu amigo e pensei que se el comentaba iso era algo que debía ter en conta.
   E así foi. Cando no seu estudio da Coruña,vin unha pintada, emocioneime. Posuía unha vida extraordinaria. Arte viva, pura maxia.
     
     Unhas datas atrás, Xulio cumpriu un dos seus soños: expoñer na súa terra natal. Así que en Borraxeiros e n´Agolada, brillaron, por fin, as sabas de Xulio García Rivas. Foron para el dous actos emocionantes. Porque, non o esquezamos, Xulio é un ser ben sensible, apracible e dunha bondade que contaxia.

     Pedinlle para Versos e aloumiños que escribise un texto sobre as súas sensacións nesa xornada inesquecible na que estivo tan ben acompañado por persoas que o queren como merece. Fíxoo con moita ilusión, como todo o que el crea.

     
     Incluímos, ademais, un documento moi fermoso: uns comentarios poéticos de Xosé Vázquez Pintor sobre algunhas das sabas expostas. Textos que levan por nome “Como unha luz”.


Con Ángel Utrera.


PAISAXES DO AZAR. Pintura sobre tea de saba.

“ O azar é un salto co que nos poñemos fóra do alcance de nós mesmos “
John Cage.

“ A maior perfección é de  aparencia  imperfecta pero a súa acción é inesgotable

Lao Tse. Tao Te King. Fragmento . XLV.

As pinturas pertencen a unha serie de obras realizadas sobre sabas . O título das obras débese a que estas sabas utiliceinas para protexer o piso do estudo das manchas e salpicaduras producidas ao pintar. Pero un día díxome a voz do azar que alí , naquelas sabas salpicadas, había Paisaxes e Xardíns que eu podería descubrir se escoitaba o misterio do seu espírito . A paisaxe xurdiu da propia pintura e dos soños xerados polos corpos que habitaron os espazos da noite incendiada de cores , beixos, amores, aloumiños,  soños, emocións, luces, claroscuros, auga, vento e treboadas nos beizos da natureza.
Foto de familia en Borraxeiros

     En todas estas pinturas o Azar é un  elemento compositivo fundamental aínda que tratase dun Azar  no que a improvisación , no sentido da música de Jazz, e a capacidade de suxerir das manchas e salpicaduras que caen aleatoriamente nas teas axudan a que os trazos  das brochas e pinceis configuren as paisaxes e xardíns  que encontro nas sabas.

Os nenos e nenas gozaron das sabas e Xulio con eles. (Foto de Ángel Utrera)

 Interésame moito a pintura sobre sabas porque, debido a que a saba carece de imprimación, a pintura seca inmediatamente permitindo sobrepintar con capas moi  leves , diluídas e gran cantidade de auga. Ademais de requirir traballar rapidamente, con espontaneidade,  e sen a posibilidade de retocar ou corrixir cunha técnica semellante á da Acuarela. Para min é determinante que a pintura se realice cun movemento  e trazo  directo para que a emoción de mente e man ao pintar  sexa a verdadeira realidade da obra  . Comparto o que nos di  o meu admirado Joan Hernández Pijuan : “ Mis cuadros son golpes de emoción :  ¡ Paf…. Y se acabó! “. Tamén quero mencionar aquí, xa posto a facer citas de amores pictóricos a Caspar David Friedrich : “ A tarefa do paisaxista non  é a fiel representación  do aire, da auga, das rochas e das árbores  senón que é a súa alma , o seu sentimento o que ten que reflectirse “. Friedrich xunto con Turner son , dos pintores europeos , os que teñen un concepto da paisaxe máis semellante ao espírito da Estética Taoísta.
Presentación. Fernán Vello, Xulio, Pepe Cáccamo e Vázquez Pintor. (Foto de Ángel Utrera)
                                                                                          
     A Exposición realizouse en Agolada e Borraxeiros  porque me pareceron  dous dos espazos que mellor encaixaban co espírito destas pinturas sobre saba, como  me dicía  Alicia que sempre me falaba do ben que quedarían estas sabas nos Pendellos e Borraxeiros.  A Casa do Ferreiro dentro do recinto dos Pendellos posúe  un encanto intimista e máxico, ademais de ser a Casa máis fermosa dos Pendellos que foi restaurada con   sensibilidade e respecto a construción orixinal. O local da Asociación Nós de Borraxeiros , no meu lugar natal  da Guillerma,  foi anteriormente sede do Concello de Agolada e posteriormente escola á que asistín de neno sendo a mestra a miña tia Adela. Quero destacar  a axuda na montaxe da exposición de Anxo Barreiro, do meu fillo Xavier  e dos meus curmáns  Agapito   e  Xosé Luis.


A Asociación Nós  de Borraxeiros está dirixida por Marga Negro e Sonia López,  unhas mozas  que están realizando xunto co seu equipo un traballo admirable organizando durante todo o ano actividades de moito interese cultural para os veciños da parroquia de Borraxeiros . 
Xulio entre Sonia López e Marga Negro.

Estes dous espazos teñen para mín un grande valor emotivo. Se “a infancia é  a patria do home” ( Rilke ) estes lugares, especialmente Borraxeiros, son a miña verdadeira patria.
O día 12 de Agosto presentouse a exposición na Casa do Ferreiro coincidindo coa   Feira Tradicional do 12 en Agolada e dentro da celebración da XIX Feira de Artesanía organizada polo Concello e coordinada por Inma Galego.
Intervención de Miguel Anxo Fernán Vello. (Foto de Ángel Utrera)

No acto de presentación participaron os meus queridos e admirados Xosé María Álvarez Cáccamo, Miguel Anxo Fernán Vello e Xosé Vázquez Pintor.  A continuación dirixímonos cara a Borraxeiros, que está a só catro kilometros  de Agolada. Alí no espazo da antiga escola e rodeado da miña familia e dos veciños de Borraxeiros vivín o momento de máis fonda emoción. Xosé Vázquez Pintor deu lectura a un poema que lle dedicou a Alicia miña compañeira no camiño da Arte e da Vida, que xa non está con nós. A Pintor tamén lle custou dar cabo á lectura e non puido conter algunhas bágoas. Démonos un grande abrazo como irmáns que somos da Terra do Medio.  
Para completar o día  fixemos unha pequena xira turística. Visitamos o Pazo de Borraxeiros (s.XVII)   e a Igrexa de Ventosa (S.XIII) na que puidemos admirar un baldaquino con unha marabillosa colección de escultura. Xornada inesquecible chea de intensas emocións para gardar na memoria e no corazón para sempre.

                                                                                     Xulio García Rivas


Xosé Vázquez Pintor na presentación. (Foto de Ángel Utrera)

                


                         "Coma unha luz".  Xosé Vázquez Pintor




1.   Coma unha luz, como unha matria en pétalos do amor en alza, para que eu soñe  en parte cos algúres da mañá  cediña, sempre (XARDÍN DO AZAR ).



2.   A cor da terrabarro e as esencias da vida en aturuxo coma fíos de raíz e pranta cara as cumes do finito que me agarda feliz.(XARDÍN DE CAMELIAS ).



3.   A vertical da liña permanente e azul o agarimo mailo xeito de soñar os cumes da esperanza.( ÁRBORE II )



4.   A bidueira preta vai en obra cara aos cumes de benvida: informe e corredor das tantas permanencias. ( ÁRBORE  )




5.   As cores do vagar e da frieira  cando o gris agarda para que a nube baixe e sermos Gallaecia no profundo da benvida que senta en xove de mil anos. Sempre. (PAISAXE )




6.   No corredor da lúa  desce o azul para que a flor da vida   espelle dende o profundo das distancias. As cores da noite en luz vermella e punto branco.( A LÚA CON FLOR PARA LAOTSÉ ).

miércoles, 9 de septiembre de 2015

ESCAPARATE POÉTICO (LVII). Juan Cobos Wilkins



JUAN  COBOS  WILKINS  (Riotinto. Huelva, 1957)


UN ADOLESCENTE ABRE LA CREMALLERA

Un adolescente abre la cremallera
sensual de la pureza.
Juan Cobos Wilkins
                                   Y las nubes
se escapan
por entre sus raídos pantalones vaqueros.

(Amor tan blanco para el desnudo a solas con el alma.
Para la fe en el cuerpo, maculado. Lento amor
para ese roce del verbo con el vello. Más amor
para la despedida ritual de la inocencia, para el aprendizaje
en los arcanos del infierno consigo, edén
robado donde su hermoso diablo de la guarda
se rasura y tatúa en el pubis un doble y prohibido corazón)

Cierra un adolescente
la cremallera sensual de la pureza.
                                                       Y se abraza.
Temblando se abraza a la almohada.


UN NIÑO APRENDE LOS ADJETIVOS

Un niño aprende los adjetivos

“alegre”, “triste”.

En el primero hay gnomos.
En el primero hay lluvia,
paraguas blancos como iglús, medusas
que abren sus paracaídas
bajo el granizo inesperado de la tarde.

“¿Triste?”,
triste es una bombilla
al final del cable solitario, su débil
luz sobre el desangelado mostrador
de un puesto ambulante de feria.

Un niño ignora que ambos
saben fingir –como él- y parecer lo mismo.
Juan Cobos Wilkins
Un niño desconoce que los dos
nunca jamás –como el país- se ofrecen puros.

Un niño aprende pronto,
demasiado pronto,
que un adjetivo puede
de golpe y para siempre cercenar la niñez.


UN POETA  NO DEBE EN PRIMAVERA

Un poeta no debe en primavera
cruzar solo la tarde de los parques.

Bajo las ramas se abrazan las parejas
y la yerba humedece.

No debe pasear
en primavera solo por los parques.

Hay nubes lanceoladas, vuelos, restos
de amor usado ya en la tierra, y las lilas,
tan suaves las lilas, cómo hieren.

En primavera es peligroso el mundo.





(Del libro Biografía impura, editado por la Fundación José Manuel Lara. (2009)







Juan Cobos Wilkins recita un poema de Federico García Lorca, contenido en el documental "Lorca. El mar deja de moverse" de Emilio Ruíz Barrachina.

lunes, 7 de septiembre de 2015

"CADROS DUNHA EXPOSICIÓN": UNHA SINFONÍA CROMÁTICA, LITERARIA E MUSICAL PARA ALOUMIÑAR OS SENTIDOS



Dez cadros do pintor, arquitecto e amigo de Mussorgsky, Viktor  Hartmann, permitiron ao gran compositor ruso compoñer unha fermosa suite coma homenaxe ao seu amigo morto en idade temperá dun ataque ao corazón. Mussorgsky quedou abatido, compuxo esta obra  en 1874 e afundiuse nunha gran depresión.

  
Modest Mussorgsky

       Unha suite formada por quince pezas escritas para piano e que posteriormente Maurice Ravel orquestrou. Esta é  a forma máis coñecida da obra, chamada nun principio “Suite Hartmann”, e que posteriormente se coñecería  como “Cadros dunha exposición”. Así ata os nosos días.
     
     Modest  Mussorgsky quixo debuxar con música algúns dos cadros expostos (tres, concretamente) e entre cadro e cadro creou uns temas chamados “paseo”, uns fragmentos nos que describe os “pasos” do visitante cando vai dun cadro a otro. Cinco “paseos” con distintas variacións que lle dan unidade á obra.


     Ben, pois sobre esta obra romántica a Editorial Kalandraka vén de tirar do prelo un álbum excepcional, que contén un CD coa obra gravada baixo a dirección do mestre italiano Giuseppe Sinopoli, falecido en 2001 mentres dirixía a ópera “Aida” de Verdi na Ópera de Berlín.

     Digo que é un libro excepcional, un fito evidente, porque semella imposible coidalo con máis gusto e agarimo.
     

     Un texto relativamente breve, moi tenro de  José Antonio Abad, axeitado ao desenvolvemento da obra musical. Unha gansa, Ocazul, pasaba en grupo cada día diante do Museo de San Petersburgo camiño dos prados  onde acostumaban a pastar. A nosa gansa, algo despistada ela, foise apartando do grupo pouco a pouco, sen decatarse, e o continuo transitar dos visitantes foina levando cara ao interior do museo. Sen saber como, atopouse dentro da gran Sala de Exposicións. A pequena gansa quedou marabillada ao descubrir amplos espazos cheos de sonoridade, grandes lámpadas, alfombras de cores e moitos cadros nas paredes.
     Ocazul grallou de admiración e internouse curiosa, comezando unha aventura por entre tan fermosas pinturas. Fantasía e realidade neste relato, que nos empurra a entender a importancia da curiosidade e a imaxinación no desenvolvemento do ser humano.


     Excepcional tamén este libro polas impresionantes ilustracións de Xosé Cobas. Non imos descubrir a calidade do artista (tan querido por min). Cobas é, sen dúbida, un dos mellores ilustradores deste país. O seu labor emociona porque é quen de crear unha festa dos sentidos diante de cada unha das súas imaxes. A elegancia é unha das características da súa obra. Nestas páxinas, sutileza, detallismo, limpeza nos trazos, cores suaves que acariñan e xogos de luz van da man para removernos interiormente.
     Entramos nos cadros orixinais, maxistralmente recreados, cunhas abstraccións líricas, envoltas e música, que nos deleitan. Un Cobas maior o que aquí,nesta xoia, dá vida a unha sinfonía de sentimentos que nos fascina.
 
Xosé Cobas
     E é excepcional “Cadros dunha exposición” polo disco que acompaña ao libro. Unha das mellores versións da suite de Mussorgsky é, sen dúbida, esta de Sinopoli, electrizante e chea de vitalidade, gravada en Nova York pola New York Philarmonic Orquestra baixo a batuta do director italiano.
 
Giussepe Sinopoli
     Imposible pedir máis. Texto, proposta estética e música de altísima calidade xuntos para poñer a pel de galiña ao lector ou lectora e permitirlle gozar cun proxecto admirable que Kalandraka, unha vez máis, pon ben preto das persoas máis esixentes.

     
     Un libro para perderse polas liñas que marcan os territorios das emocións máis fondas, esas que fan ao ser humano máis sensible.

     Se queredes escoitar a New York Philarmonic, dirixida polo mestre italiano, tedes un fragmento, "Gnomus",dos "Cadros dunha exposición".




  Se  desexades escoitar esta marabillosa obra completa - paga a pena! - tedes deseguido a interpretación da Orquestra Filarmónica de Viena, dirixida polo gran Valery Gergiev.




                                                                                                                       ANTONIO  GARCÍA  TEIJEIRO 

viernes, 4 de septiembre de 2015

KRONOS QUARTET: SEMBLANZA DE UN CUARTETO ATÍPICO EN UNA CIUDAD ATRÓPICA



     De novo, Javier Golvano.

   E non pensedes que é doado acadar que escriba e convencelo de que os seus artigos musicais son necesarios.

   Dá gusto ler a Javier. Sabe moito do que fala e escribe cunha claridade que se agradece, enchoupando a súa escritura dun humor e dunha ironía que a fan encantadora.

   Sorpendeunos que o tema deste artigo fose o "Kronos Quartet". Non o esperabamos pero encheunos de alegría. Está moi ben que un cuarteto coma este poida chegar aos nosos lectores e lectoras. Cando o descubrimos ficamos sorprendidos polas características tan atípicas dos proxectos que abordaban.

   Hoxe, grazas a Javier Golvano, podedes coñecelos en profundidade.
    
     Non vos van defraudar.




KRONOS QUARTET:   SEMBLANZA DE UN CUARTETO ATÍPICO EN  UNA CIUDAD ATRÓPICA


 Estamos en 1973, la guerra de Vietnam, una guerra ya inútil y sin sentido para los propios americanos que tratan de salir de ella del modo menos perjudicial para sus intereses, se encamina a su final y el presidente R. Nixon, al margen del problema de esa guerra inevitablemente perdida, va estando cada vez más acorralado por el tema Watergate, que le obligará finalmente a dimitir como  Presidente de los Estados Unidos para evitar su “impeachment” y la vergüenza aún mayor de tener que dejar el cargo por su previsible condena como consecuencia de ese procesamiento.

(  Clint Mansell's "Lux Aeterna", the soundtrack of "Requiem for a Dream":


David Harrington es un joven violinista que tras su paso por alguna orquesta canadiense está pensando sobre cómo encaminar  su futuro profesional: ¿seguir ese camino de músico miembro de una orquesta? ¿apostar por el inicio de una carrera diferente?.  Con la guerra de Vietnam tan presente oye una noche por radio el cuarteto “Black Angels”, una obra de George Crumb compuesta unos años antes, crítica con esa guerra, subtitulada en la partitura “Trece imágenes del País Oscuro” y datada el “viernes 13 de marzo de 1970, in tempore belli” , en clara referencia a la situación en Vietnam y con idea de darle a la misma – utilizando palabras de José Luis García del Busto – la significación de un “hondo alegato antibelicista”.

  Esa composición, que se convertirá en uno de los más reconocidos cuartetos de la época y que requiere de los intérpretes – y volvemos de nuevo a García del Busto – “las más variopintas técnicas y formas de ataque de los instrumentos, además de, en algunos momentos, tener que tocar instrumentos de percusión y otros menos convencionales, así como cantar, gritar o emitir sonidos guturales, a los que hay que añadir amplificación electrónica en vivo”, a David Harrington cuando la oye le parece por un lado algo salvaje y poderoso y por otro le da la respuesta que andaba buscando para su futuro profesional: en ese mismo momento decide que tiene que tocar esa obra y que por tanto ha de formar un cuarteto para ello.


Nacería así en 1973 el Kronos Quartet  en Seattle, la ciudad en la que daría su primer concierto con un programa compuesto por el 3º cuarteto de Bartok, las “six bagatelles” de Anton Webern y una pieza de Ken Benshoof, el  que había sido profesor de composición de Harrington. Un programa que era toda una declaración de intenciones.

En esos primeros años la formación sufriría algunos cambios en su composición hasta el año 1978, cuando por un lado el cuarteto establece su sede en S. Francisco y  conforma la que sería formación estable del mismo durante más de veinte años, hasta 1999, con, además de David Harrington, John Sherba al 2º violín, Hank Dutt a la viola y   Joan Jeanrenaud al cello.

Pronto empezó a difundirse, por toda la Costa Oeste – y ya saben lo que era aquella zona en todos los sentidos en aquellos años - el nombre del grupo y su peculiar trabajo como cuarteto de cuerda, su disposición a abordar las obras de compositores con ideas y obras nuevas por dar a conocer y el uso de medios hasta entonces inusuales para formaciones como aquella.

(  Turceasca - Taraf De Haidouks & Kronos Quartet:


Sería 1979 el año en que el Kronos optaría definitivamente por  la innovación musical y por la expresión que esta requiriera. En palabras de Joan Jeanrenaud: “habían empezado con el repertorio standard para un cuarteto: Beethoven, Schubert, Brahms, tras dos años pasaron a enfocar su trabajo hacia los compositores clásicos del siglo XX: Berg, Bartok, Shostakovich, y finalmente estaban casi exclusivamente dedicados a interpretar obras de compositores contemporáneos escritas específicamente para el Kronos”.

Por aquellos años fue muy estrecha su colaboración con el compositor Terry Riley, uno de los iniciadores del minimalismo, al que Harrington convenció para escribir “cosas para ellos”, lo que le llevaría a un trabajo muy cercano al cuarteto, de mutuo enriquecimiento pues también le permitió al compositor experimentar con nuevos modos en las obras para cuarteto de cuerda, estableciéndose un modo de colaboración que por parte del Kronos se repetiría más adelante con otros compositores.

(Kronos Quartet / Terry Riley - G-Song:


Terry Riley, un compositor que, tras la composición de “In C”, una de sus obras más significativas,  que en palabras del propio compositor era “una habitación musical llena de espejos”,  que además  para muchos otros compositores ofrecía una alternativa tanto a los rigores del serialismo como a la densidad sonora de la música textural lo que supuso un soplo de aire fresco para la nueva música y que había abandonado la notación clásica para sus composiciones y pasado dos décadas estudiando la música vocal del norte de la India y la improvisación al teclado, volvió a retomar la notación musical para las obras en las que trabajó dedicadas al Kronos como “G Song”, la primera de ellas, “Cadenza on the Night Plain” y “Salome Dances for Peace”.



También por aquellos años su interpretación del citado “Black Angels” se convertiría en una de las de referencia y en 1990 el grupo lo abordaría, además de con los consabidos gongs, vasos de cristal, dedales para pellizcar las cuerdas, etc, en escenificaciones con luces y movimiento, concepción ésta del trabajo que también aplicarían, entre otras,  a obras del chino Tan Dun, la mejicana Gabriela Ortiz con su “Altar de muertos” y a “Mugam Sayagi” de Franghiz Ali-Zadeh. Durante aquellos años serían más de trescientas las obras abordadas de compositores que las habían escrito específicamente para el cuarteto Kronos.

Otra de las piezas estrenada por el cuarteto y que se convertiría en uno de sus trabajos más representativos sería “Different Trains” de Steve Reich.
  
(  Steve Reich - Different Trains (Part 1):

Esta pieza de Steve Reich sería estrenada por el Kronos en el Queen Elisabeth Hall de Londres a finales de 1988 y se convirtió inmediatamente en uno de los hitos de su repertorio. En el año siguiente la grabación de la obra ganaría el premio Grammy a la mejor composición de música contemporánea. Es pieza para la formación de cuarteto de cuerda y para cinta pregrabada con sonidos de otros cuartetos, frases habladas y sonidos de trenes, en el primer y tercer movimiento de trenes americanos de antes y después de la II Guerra Mundial y en el movimiento central de trenes europeos durante la guerra entremezcladas con frases de personas de cada una de las épocas sobre las experiencias vividas. Los trenes del segundo movimiento evocan a aquellos que se dirigían a los campos de concentración y al recuerdo de los mismos les acompañan sirenas sobrecogedoras. Reich habló de esta obra denominándola documental “musical” y según F. Ramos el discurso sonoro, articulado con la precisión de una pieza de relojería, abunda en momentos de febril intensidad.



Robert Huiwitz, se preguntaba en 1998 en el álbum recopilatorio de la trayectoria del Kronos en los veinticinco años anteriores si podríamos imaginarnos el mundo musical del momento sin “Cadenza on the nigth plain” de Terry Ryley o “Salomé Dances for peace”, el quinteno de Morton Feldman, “Different trains”,  John´s book de John Adams, los cuartetos de Gorecki, Glass, Gubaidulina, Sculthorpe, y Volans y él mismo se contestaba elípticamente, sin decir que no, recordando cómo todas esas piezas y muchas otras se habían convertido en nuevos clásicos de la música contemporánea; en el tipo de obras que inspiraron a los coreógrafos a pensar en danzas y coreografías para ellas y que inspiraron a los nuevos compositores y “performers”, a sus audiencias y públicos.

El Kronos trabajó y estrenó piezas de prácticamente todos los compositores americanos, desde los de más edad como Morton Feldman, Harry Patch, Conlow Nancarrow o Elliot Carter pasando por Philip Glass hasta John Adams.


No hay que olvidar tampoco que en esa época, toda la revolución que supuso la “pop music” americana y la influencia del jazz afectaron a la música clásica contemporánea del continente.

(Jimi Hendrix:   purple haze:


Los compositores del Este de Europa cuyos trabajos, a pesar del telón de acero, se fueron conociendo en aquellos años, como fueron los casos de los polacos Penderecki y Lutowslaski y de los rusos Schnittke y Sofía Gubaidulina fueron también abordados por el Kronos así como muchas obras de compositores nórdicos como el estonio Arvo Part o los finlandeses Aulis Sallinen o la más joven Kaija Saariaho cuya obra para cuarteto de cuerda y electrónica en vivo “Nymphea” , subtitulada “Jardín secreto 3” y preparada con ayuda del ordenador en sus años de trabajo en el Ircam en París sería dedicada el Kronos y estrenada por éste en Los Angeles.
 
Jimi Hendrix
Grabaron además álbumes tomando como base obras de, o dedicadas a, Thelonius Monk y Bill Evans.

También se acercaron y nos acercaron a la obra de compositores  centroamericanos o sudamericanos como la mejicana Gabriela Ortiz o los argentinos Astor Piazzola u Osvaldo Golijov o el azerbaiyano Frank Ghiz Ali-Zadek, el tasmano Peter Sculthorpe, el vietnamita P. Q. Phan o el sudafricano Kevin Volans.
 
Astor Piazzola

El Kronos interpretó y dio a conocer mucha música de los minimalistas, pero también de otros compositores outsiders del mundo clásico “establecido”, a audiencias más amplias y a esa propia audiencia clásica reacia a incorporar estas obras a la música “seria y culta”,  facilitaron que a las obras y a sus grabaciones se incorporara mucho material e ideas procedentes del jazz, de la música folk y étnica, de la música electrónica y de multitud de efectos pregrabados.




En 1992, como ejemplo de lo dicho anteriormente, grabaría uno de sus álbumes más característicos “Pieces of Africa” con obras de siete compositores africanos con una componente folklórica muy acentuada.

(   Mai Nozipo ("Mother Nozipo")- piezas africa:



Terminemos esta semblanza remarcando la atención sobre el no demasiado interés que despertó en ellos la música seria centroeuropea tras la II Guerra Mundial a la hora de grabar. La ortodoxia estricta de ésta, que en algunos casos llegó a una radicalidad inquisitorial, parece muy  alejada del temperamento abierto a todo, del que ha hecho gala el Kronos Quartet,  que nos ha dado a conocer y a disfrutar una amplia, interesante y variada cantidad de obras a través de sus actuaciones y discos y de quien   pueden disfrutar ahora, los interesados en ello, en youtube.


 (  George Crumb, "Black Angels," Movt. 1, "Departure":

(Salome Dances For Peace (1/23) - The Summons—Riley:

(    piazzolla: Four For Tango:


(   John's Book Of Alleged Dances: Dogjam: John Adams










miércoles, 2 de septiembre de 2015

"PAPEIS RECOBRADOS " (1) . "Fuxidas". Dúas evocacións de poemas de Miguel Hernández.

   
                                                                                                                                Foto: Anxo Cabada

     Ao longo do tempo un foi escribindo en moitas publicacións.
     
     Sempre coa honestidade como algo innegociable, fun deitando reflexións, sentimentos, opinións máis ou menos cualificadas, expresións de ledicia ou de carraxe, poemas, retos etc.
    
     Foron aparecendo en xornais, semanarios, revistas especializadas en pedagoxía ou literatura, libros conxuntos, cartas ás escolas,blogs,catálogos e noutros espazos públicos.

     Pasou o tempo. Moitos destes textos perderon  vixencia, loxicamente. Voaron ceibes e cumpriron o seu papel. Outros levan un certo tempo petando nas miñas portas porque consideran que teñen algo que aportar. Chegaron voando ata min.
     
     Tras pensalo un tempo, decidín abrirlles a porta. Decidín escoitalos con calma. E algo de razón tiñan. Poden aportar algo. Así que os recuperei e van ser os protagonistas destes Papeis  recobrados.


     Agardo que vos gusten, que vos interesen. Son anacos dunha vida. Da vida de alguén  que a vive intensamente.





                                     
                                        F U X I D A S




                                                                                       Dúas evocacións de poemas
                                                                                                 de Miguel Hernández.

                                        
                                       
                                                   
                      
                      1

        
Miguel Hernández

Cando o neno se decatou
de que as palabras perderan as sílabas
e a terra, o seu olor.
Cando foi consciente
de que a choiva non mollaba
e a noite xa non arrolaba os soños;
de que o silencio estaba a rachar a alba

e as andoriñas voaban boca abaixo,
o neno  abriu un libro de poemas
e comezou a ler uns versos de Miguel Hernández
que dicían:

Me tendí en la arena
para que el mar me enterrara…

Non tardou en sentir
                          as apertas das ondas
e a voz ben baixiña das sereas
                                            no seu oído.
Sen máis, a súa silueta fundiuse no mar para sempre.







  
                          2


Fuxiu a primavera
   e ao mozo
                roubáronlle as promesas.
Aniñaban as notas
                            dunha canción descoñecida.
O espazo estaba ateigado
                                       de voces
                                                     e de soidades durmidas.
O mozo soñaba con pintar
               Risas
               Soños

                   e
               Caricias
                          no lenzo dos días.
Pensou nun tren de ida
                  sen ter claro
                            a que hora sería o regreso.
O mozo sentiu a necesidade
                                           de ser rescatado
                                                       dese abismo presente a carón del.
O mozo volveu lembrar
                              aqueles versos de Miguel Hernández
                                                                                  que tanto lle gustaban:

                                Escribí en el arenal
                                los tres nombres de la vida:
                                vida, muerte, amor…

E, case coma no poema, un refacho de vento empurrouno
                                                      e deixouno sen forzas para andar.
                            Daquela, moi canso, chorou.




                                                                          ANTONIO GARCÍA  TEIJEIRO