Mostrando entradas con la etiqueta paco abril. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta paco abril. Mostrar todas las entradas

viernes, 18 de octubre de 2024

PACO ABRIL E ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO DIALOGAN SOBRE LITERATURA NA LIBRERÍA "LA OREJA VERDE" EN XIXÓN

 

Da esquerda á dereita: Paco Abril, Lorena Fernández e García Teijeiro


Como indica o cartel, o encontro dentro do programa de librerías Afinidades Electivas, celebrouse en Xixón un acto marabilloso arredor da literatura (conto e poesía) e a súa relación coa infancia.

Tivo lugar  na librería La Oreja Verde, que dirixe unha muller creativa, eficiente e amante da cultura como é Ana López Chicano.

 

Antonio García Teijeiro e Ana López Chicano

Paco Abril, un artista total, un estudoso da literatura, activista cultural, escritor necesario, organizador de proxectos arredor da lectura, guionista, articulista, creador plástico e moitas cousas máis é un referente da LIX española e interveu xunto a Antonio García Teijeiro para falar das súas obras respectivas.

 

Paco Abril no acto

O acto estivo presentado e moderado por unha muller extraordinaria, Lorena Fernández, violinista e especialista en didáctica da música e da pedagoxía, que desenvolveu o seu labor dunha maneira rica e acaída ao que alí se expuso.

Foi un tempo espectacularmente afectivo, crítico e cheo de literatura.

Houbo lectura de contos, de poemas e o público saíu entusiasmado.

 

Antonio G. Teijeiro le un poema de "Poemar o mar"

Canto se botan en falta momentos así! Minutos para construír, para salientar a palabra literaria, para animar a que se lea poesía, para que se conten contos, para valorar o libro como ferramenta esencial nos tempos que corren.

Falouse de todo isto e máis. As propias experiencias coa literatura de fondo estiveron presentes e o clima que se respirou na librería foi de emoción, interese e agarimo.

 

 

Paco Abril mostra un suplemento cultural que dirixía

 Temos que felicitarnos porque proxectos coma este sexan promovidos polo Ministerio de Cultura e porque as librerías sexan o lugar que os acollan.

Nas bibliotecas e nas librerías o libro é o protagonista do lugar, está próximo ao lectorado e convértese en protagonista que, co seu silencio aparente, está a chamarnos para que nos acheguemos a el e poidamos gozar da literatura.

 


Como non podería ser doutro xeito, Versos e aloumiños non dubidou da necesidade de gravalo en audio e de poñelo á disposición das e dos interesados para que poidan vivir a maxia alí creada.






martes, 13 de octubre de 2020

"REFLEXIONES DE BEBÉS ANÓNIMOS", UN LIBRO QUE DEMUESTRA EL INGENIO Y LA SABIDURÍA DE PACO ABRIL


                                                                                                 Paco Abril


Sobre  Reflexiones de bebés anónimos, de Paco Abril

 

 

Sé de Paco Abril desde hace ya muchos años. Siempre lo he admirado por su manera tan personal de ver el mundo y la literatura. Paco es un hombre exigente con lo que le rodea, con lo que se hace, con lo que se dice, pero también con lo que, pese a su sabiduría, crea y reflexiona él.

 

     Tengo en mis manos este libro tan necesario como hermoso.

 

     Reflexiones de bebés anónimos – que así se llama – es un delicioso conjunto de piezas literarias, de joyas de ficción que te conmueven y sorprenden desde el principio.

 


     Hace algún tiempo recibía en mi correo electrónico estos relatos que se publicaban en prensa. Paco me los enviaba puntualmente y yo gozaba lo indecible con cada uno de ellos. Cuando leía el cuento que me mandaba, ya estaba deseando leer el siguiente y cruzaba los dedos para que no se olvidara de regalarme el que iba a escribir a continuación..

Paco no se olvidó jamás para mi satisfacción de leer y de gozar de unas lecturas originales, imaginativas, todas ellas llenas de amor a eses seres humanos, pequeños que no idiotas; niños y niñas pero no pequeños adultos; personas en formación cansadas de no tener derechos como tales.

 

     Sentí, desde el primer momento, que me encontraba en el mismo mundo que esos bebés de entre un año y casi tres respiraban. Su manera de hablar me pareció tan cercana, que llegué a sentir el efecto de lo inmediato y de lo cotidiano.

 

En estas piezas maravillosas se hace patente la enorme experiencia de Paco Abril en su faceta de ensayista, de contador de cuentos, de poeta, de persona abierta a una realidad que no le gustaba demasiado.

 

     A través de la ficción, pone el dedo en la llaga para que los adultos seamos conscientes de que hay que tratar, de mirar, de dirigirnos a ellos de una manera diferente a como lo hacemos en general. Dejar de infantilizarlos, de sobreprotegerlos, de robarles ciertos sueños con un afán – equivocado – de pensar más de la cuenta por ellos por su propio bien. Y que tengamos presentes, también, que la mirada de un niño aporta, muchas veces, mucha claridad en el día a día.

 

     Ahora sigo teniendo Reflexiones de bebés anónimos en mis manos. Vuelvo a leer, ya como libro, estas piezas literarias y, sin duda, me encuentro más a gusto en el mundo. Lo comprendo mejor porque oigo a estos bebés y siento que los escucho. Que aprendo a saber escuchar (algo que no es fácil). Hasta me siento menos vulnerable como ser humano. Y capaz, además, de hacerlos más visibles que nunca y lo dice una persona que los ha hecho visibles una y otra vez a través de la docencia y de mi obra literaria.

 

     Y ya termino.

 

     Gracias, Paco, por este libro, por tus lecturas, por tu creatividad infinita, por todo lo que llevas hecho a lo largo de tu vida para que la infancia tenga  siempre una presencia importante en sí misma, en una sociedad que la ha minusvalorado con demasiada frecuencia.

 

    Y te dejo mi cariño perpetuo,mientras leo a Laura que, con sus 19 meses, constata a diario que los adultos somos muy difíciles de entender.

 

     A ver si consigo ayudarla en su esfuerzo por descifrar nuestros extraños comportamientos.

 

 


                                                                                    Antonio García Teijeiro

 (Son estas unas palabras escritas para la presentación del libro en Gijón a finales del año pasado)


domingo, 22 de mayo de 2016

"UN CONCIERTO MEMORABLE SIN MEMORIA", UN TEXTO MOI SIGNIFICATIVO DE PACO ABRIL SOBRE O EVENTO "PALABRAS CON ALAS" DE PACO IBÁÑEZ EN MADRID

Con Paco Abril, no intermedio do concerto no Teatro Nuevo Apolo de Madrid



Atoparme e darlle unha aperta emocionada a Paco Abril  foi unha das moitas alegrías que supuxo para min o proxecto de Paco Ibáñez,  Palabras con alas, cuxo primeiro acto tivo lugar en Madrid, Teatro Nuevo Apolo, os días 6, 7 e 8 de maio.
     
     Nel, ademais de desfrutar coas cancións míticas e intemporais do trobador

de orixe vasca, tiven a fortuna de compartir escenario con el e cos escritores Bernardo Atxaga, Luis García Montero e Joan Margarit. Case nada. Eu emocioneime recitando en galego.

Paco Abril con Paco Ibáñez ao remate do concerto
    
     Paco Abril é unha persoa interesante e intelixente, que ten unha prosa seria e punxente. Unha prosa que permanece no lector cando a le con atención. Unha prosa da que é imposible desfacerse se chega ao máis íntimo de cadaquén.

     Levaba algún tempo sen saudalo en persoa e levei unha grande alegría cando me escribiu un correo no que me contaba que marchaba a Madrid para asistir ao concerto do sábado.
     
     Abraceino no descanso e sentino emocionado. Encantáralle o formato do recital. Catro poetas que liamos en catro linguas e Paco cantaba unha canción en cada unha delas ao rematar cada bloque. Foi, a que nos demos, unha aperta sentida. Desas que chegan ben dentro. Fixemos fotos varias, volvemos falar ao remate do concerto e despedímonos con mágoa. Víaselle eufórico e feliz.


     
     Todos sabemos que os medios de comunicación, os máis “representativos”, silenciaron estas tres xornadas históricas. Nin media liña, nin unha imaxe representativa do evento. Paco Ibáñez e a diversidade lingüística molestan neste país pseudodemocrático. Non teño a máis mínima dúbida.
     
     Non falaramos deste tema, pero Paco Abril, como xa dixen, é un home intelixente e, xaora, decatouse de tan ruín manobra.
     Uns días despois recibín un texto magnífico, deses que semellan contar unha simple anécdota, pero gardan moito máis entre as súas liñas.
     
     Encantoume e axiña decidín preparalo para amosárllelo a todas as persoas que len Versos e aloumiños. Persoas, por certo, abertas á realidade, críticas e sensibles que, estou seguro, van gozar del como eu gocei ao lelo.

    
     Grazas, Paco, de novo, por estas liñas tan vivas, acertadas e necesarias. Non esquezas que este blog-revista está a agardar os teus textos con ilusión.



                                 Un concierto memorable sin memoria

                                                                                                    Paco Abril


El sábado 7 de mayo me fui a Madrid utilizando ese nuevo y estupendo sistema de viajar llamado Bla Bla Car. Me parece muy sugestiva la idea de unir la onomatopeya de conversar con la de ir de un lugar a otro en coche desconocido. Me trasladé a la capital para asistir al concierto del gran Paco Ibáñez en el teatro Nuevo Apolo, al que acompañarían, recitando sus poemas, cuatro destacadísimos poetas: Luis García Montero, Bernardo Atxaga, Antonio García Teijeiro y Joan Margarit.
Dio la casual casualidad de que, en una taberna, tuve la ocasión de conocer a un profesor finlandés que hablaba un dignísimo español. Se llamaba Vieno, que en su lengua significa “suave”.  Me preguntó qué era lo que se podía ver ese día en Madrid. Le informé del concierto al que pensaba asistir.
Nada más oír el nombre de Paco Ibáñez me asombró cantando bajito, con pudor extranjero, “Palabras para Julia”. Pude comprobar que era un enamorado de la poesía y de quienes cantaban a los poetas.
Al despedirnos, me aseguró que haría todo lo posible por acudir a ese concierto.
Más casualidades: Lo volví a encontrar el domingo al mediodía, mientras tomaba un bocadillo unas horas antes de retornar a Gijón. Él también regresaba a su país. Nuestra conversación tuvo que ser forzosamente breve. La transcribo.
–Es un placer volver a verte, Vieno.
–Y para mí también. Quería reencontrarme contigo para darte las gracias. Fui al concierto que me recomendaste. Conseguí una entrada por los pelos. Me pareció uno de los espectáculos más impresionantes que he visto en mi vida. Y he visto unos cuantos. Fue sensacional ver a Paco Ibáñez con 82 años cantando poesía con una energía que ya quisiera para mí. A ti te vi de lejos en el descanso. Estabas en animada charla con el poeta gallego Antonio García Teijeiro que, por cierto, me entusiasmo cómo declamó sus poemas.
–A mí también me pareció un concierto memorable, de esos que hacen historia.
–Esta mañana, le pregunté al conserje del hotel cuáles eran los tres periódicos más importantes; los compré para llevárselos a unos amigos a los que también les hubiera encantado disfrutar de ese recital.
–Yo todavía no pude leer la prensa. Supongo que le dedicarían un destacado espacio, dado el llenazo que había tenido el teatro y la fabulosa actuación, tanto de Paco Ibáñez como la de los cuatro poetas que lo acompañaban.
–¿Sabes lo que apareció en los periódicos? ¡Asómbrate! ¡Nada, absolutamente nada!
–¿Nada? ¡Es indignante!
–Yo, más que indignación, sentí vergüenza ajena. Tanta vergüenza que arrojé los periódicos a la basura. ¿Cómo es posible que a un acontecimiento tan memorable se le quiera dejar sin memoria?
Y ya no pudimos hablar más. Nuestros caminos se separaron, pero también se unieron, pues no hay lejanía que no pueda unirse con palabras.



miércoles, 27 de enero de 2016

A LUZ DAS PALABRAS (51) Paco Abril



Resúltame moi difícil facer un retrato axeitado á verdadeira valía e ao mérito que o labor de Paco Abril ten no eido da literatura infantil e xuvenil.
     
     E non só nun sentido estrito da LIX, porque as reflexións, as publicacións deste home abranguen as múltiples facetas que presenta o mundo do libro: educación, didáctica, bibliotecas, crítica literaria, dirección de suplementos, ensaios, guións… En fin, que un leva ben anos admirando a Paco Abril, valorando o seu traballo e mirando de esguello todo o que fai. Por iso lle solicitámoslle algúns textos para que Versos e aloumiños, este blog-revista onde a emoción e a palabra son protagonistas, non deixe de medrar.

     Porque Paco Abril é escritor, articulista, contacontos, artista plástico, promotor de lectura. A Paco Abril concedéuselle o Premio Nacional ao Labor crítico de LIX, o Premio Nacional ao mellor traballo de Divulgación Científica entre outros. Paco Abril creou un suplemento infantil de enorme prestixio: La Oreja Verde e publicou distintos libros que fan del un referente esencial no mundo literario infantoxuvenil.
     
Paco Abril  (Foto de Ana López Chicano).
     Paco Abril naceu en Teruel (1947) e vive en Asturias. Deu cursos e conferencias por Europa e América e cos contos como bandeira presentou e escribiu un programa televisivo nos oitenta e creou mostras itinerantes  de libros que percorreron todo o estado español.
     
     Poderiamos seguir falando de Paco Abril, pero haberá novas ocasións, porque este home non para, é un volcán en erupción constante.
     Paco Abril tiña que estar presente na sección A luz das palabras. Non hai dúbida ningunha de que a súa voz posúe moita luz. Leva ben anos alumando camiños con dirección á fantasía, aos soños e á emoción literaria.

     
     Neste interesantísimo artigo, Paco fálanos da importancia dunha profesión tan necesaria como infravalorada: a do bibliotecario/a. Coa palabra afiada, clara, e a ironía e o humor presentes Versos e aloumiños séntese moi honrado de recibilo aquí, para gozo dos seus lectores.




La profesión más arriesgada del mundo

                                                                      Paco Abril


Existe una profesión realmente arriesgada, quizá sea la más peligrosa de todas. Me estoy refiriendo a la profesión bibliotecaria.

Esta afirmación provocará más de un asombro. ¿Arriesgada por qué?
¿Acaso quienes la practican trepan por imposibles rocas, como los alpinistas? ¿Acuden a la primera línea de fuego de cualquier guerra, como los reporteros? ¿Descienden a las profundidades de la tierra para extraer sus minerales, como los mineros? ¿O se enfrentan a mares embravecidos, como los marinos y los pescadores?
No, claro que no realizan ninguna de las actividades descritas.
Entonces, ¿por qué esa exageración? ¿A qué viene hablar de riesgo bibliotecario?

Es cierto que a un observador superficial podría parecerle una profesión no sólo sedentaria, sino tranquila, relajada y alejada de cualquier amenaza. Ni siquiera se les exige el uso de casco protector ni de ninguna otra precaución.
Sin embargo, las apariencias engañan, y mucho. Estos profesionales trabajan con dos de los elementos más inflamables que existen: libros y lectores.

Los bibliotecarios saben, mejor que nadie, que un libro, puesto en contacto con un lector, produce una reacción impredecible e imprevisible.

Si juntamos un átomo de oxígeno con dos de hidrógeno, sabemos que obtendremos agua. Pero si unimos un lector con un libro, jamás podremos adivinar lo que va a ocurrir, dado que el mismo libro causará efectos distintos en diferentes lectores. Será una reacción química de efectos insospechados, esto es, no controlables.



No es de extrañar que la primera medida que suelen tomar las dictaduras es intervenir en las bibliotecas, bien para clausurarlas, bien para permitir sólo los libros que a ellos les interesan. Es el caso, entre tantos, de Corea del Norte. Ninguna dictadura va a consentir que se les cuele literatura subversiva ni tampoco degenerada, como así tildaban los nazis a libros como La metamorfosis, de Kafka.


Qué duda cabe de que quienes mejor han entendido el poder de los libros son los dictadores. Por eso los prohibieron nada más alzarse con el poder. Stalin acabó, sin temblarle el pulso, tanto con los libros como con los autores que le molestaban, que eran casi todos. Él aplicaba ese viejo refrán de muerto el perro se acabó la rabia, aunque murió sin saber que la rabia era él. 
Quino

     En las democracias estas instituciones inflamables que son la bibliotecas peligran también, porque hay muchos dirigentes políticos con tentaciones totalitarias que miran los libros con recelo. Se les nota enseguida, primero porque hablan de autores y títulos que no han leído, segundo, porque ponen todo tipo de trabas y cortapisas para su potenciación, aún proclamando que las apoyan. Y  tercero, y sobre todo, porque quienes rigen los destinos de los ciudadanos, saben, o intuyen, que aunque las bibliotecas públicas dependen de los poderes políticos, quienes las frecuentan tienen la posibilidad de aprender en ellas a desconfiar de cualquier poder, de cualquier imposición, de cualquier manipulación. Saben, o intuyen, que son instituciones extrañas que se nutren de pensamiento concentrado. Y saben, o intuyen, que pensar siempre resulta subversivo. Ya hay quien las considera, aunque no se atreva a decirlo en público, un peligro mayor que el de un polvorín a punto de estallar.
Stalin

Comprenderá ahora, quien haya leído hasta aquí, que la actividad bibliotecaria exija delicadeza, prudencia, valor, atención y conocimiento para afrontar con éxito los altos riesgos que supone.
Quienes se dediquen a esta profesión, deberán estar alerta ante lo que pueda ocurrir.
En la mítica película de 1951 La mujer pirata, dirigida por Jacques Tourneur, la capitana, después de expoliar un navío,  ordena amontonar en la cubierta de su barco todo el botín conseguido, y les pide a sus subordinados que cojan el objeto que más les apetezca.

Fotograma de "La mujer pirata", de Jacques Tourneur.


La mujer transmite esta petición al médico del barco.
–Elegid, doctor.
El médico observa por encima aquel tesoro, en el que destacan joyas y vestidos lujosos, sin darle importancia.
–Dudo que haya algo aquí que me guste. ¡Ah, sí! –dice tomando un pequeño libro.
La mujer pirata lo contempla sorprendida.
–¿Un libro? ¿Eso es todo?
–Los libros tienen un poder mágico –responde el médico.
La mujer pirata replica con indignada rapidez.
–¡Más poder tiene una andanada de cañón! ¿Puede un libro hundir un barco?
–Los libros han hundido los barcos más poderosos, destruido ejércitos y derrumbado imperios –concluye el médico alejándose con su peligroso trofeo.

Los tiranos de cualquier especie, incluidos los que llevan la piel de demócratas, saben que los libros, y quienes los cuidan, son un peligro real.

Por eso esta es la profesión más insegura del mundo. 

Cuando se reconozcan de verdad los riesgos que corren los bibliotecarios, seguro que se les añadirá, a su merecido sueldo, un incremento o plus de peligrosidad, y es más que probable que se les exija también, a estos sufridos profesionales, el uso de casco y otras necesarias medidas preventivas.

domingo, 18 de enero de 2015

"ANTÍDOTOS CONTRA EL TERRORISMO": UN ARTÍCULO REFLEXIVO E INTELIGENTE DE PACO ABRIL.


Paco Abril

     DE PACO ABRIL PODEMOS LEER  BREVES RASGOS BIOGRÁFICOS COMO ESTOS:


     Escritor, cuentacuentos, ensayista y artista plástico
Ha contado cuentos e impartido cursos, talleres y conferencias en diversos lugares de España y en Nueva York, París, Casablanca, Miami, México…
Fue coordinador de bibliotecas, promoción de la lectura y programas educativos en la Fundación de Cultura de Gijón. Creó y dirigió diferentes suplementos infantiles. Del suplementoLa Oreja Verde se editaron 1021 números a lo largo de sus 23 años de publicación.
Ha realizado cuarenta exposiciones de cuentos completos para niños.
Participó en el Simposio de Expertos de Literatura Infantil, y fue miembro de la Red Nacional de Selección de Libros Infantiles.
Con asiduidad publica artículos en periódicos y revistas especializadas. Entre los que se pueden destacar la serie Los dones de los cuentos en la revista CLIJ.
Ha escrito más de mil reseñas de libros de literatura infantil y juvenil.
Realizó la campaña Contadnos cuentos, por favor de la que fue autor tanto de los textos como de las fotografías.
En 2012 expuso, por primera vez, su obra artística: doscientos collages que título Con alma de papel.

    


     Estos trazos biográficos se pueden encontrar en alguna página web, en blogs literarios, en algún catálogo o en trípticos de alguna de sus innumerables actividades. Pero lo que no dicen estas líneas, por otra parte ciertas, es que Paco Abril es mucho más que eso.

      Paco Abril es emoción, es inteligencia, es reflexión, es hechizo, es ingenio.
     Por los poros de su piel, Paco Abril destila una sensibilidad de colores. De colores cálidos que le dan sentido a todo aquello que respira.
      Paco Abril le da al arte dimensiones nuevas. Fusión de palabra y plástica.
     
De  Paco Abril. Una preciosidad.

      Paco Abril cree en las pequeñas cosas, que son las que marcan las trayectorias de las personas sensibles, observadoras, creativas.
     Paco Abril ama lo que hace. Se siente responsable de sus afectos. Esos que enmarcan cualquier proyecto que realiza.



     Su libro de poemas “Alma de papel” es una joya literaria y material. Es una aventura llena de vida, de palabra literaria profunda, de intensa reflexión sobre los valores fundamentales del ser humano: el acto de leer, la libertad, la alegría de vivir, el intento de huir de la opresión, de aventura interior.


     Leamos unos poemas/ pensamientos de este pequeño pero sustancioso libro:


LA RAZÓN DEL SENTIMIENTO

Fue dejándose llevar
por el mentir verdadero,
por ese vivir leyendo,
como él
fue descubriendo,
que la luz de la razón
se enciende
también sintiendo.






ALAS

Cuando los pájaros
rompan sus jaulas,
cuando ya nadie las exija
ni amenace con ellas,
cuando podamos
volar sin miedo,
entonces,
y sólo entonces,
sabremos
para qué sirven
las alas.






La generosidad de Paco Abril nos permite gozar de un artículo necesario, claro y reivindicativo, tras los sucesos de París. Un artículo de gran lucidez sobre el terrrorismo y por donde deben ir los tiros a la hora de asumir hechos tan brutales como estos.
 
Paco Abril
     Paco Abril cree en la educación. Y, como él, muchos pensamos lo mismo.

     Publicado en La Nueva España (Asturias) y, a la vez, en el Faro de Vigo, este artículo nos invita a pensar y nos indica que, tal vez, no se están haciendo bien las cosas (no lo dudamos) en el terreno educativo.


     Gracias a Paco Abril por permitirnos reproducirlo en nuestro blog-revista.


     Versos e aloumiños, Paco, está a tu disposición.

     Personas como tú son imprescindibles en esta sociedad tan compleja como injusta. Una sociedad que vive momentos convulsos y que parece abocada a un cierto caos.

 
Dibujo de Miguel Hernández realizado en la cárcel por Buero Vallejo.
     Leamos este magnífico artículo, reflexionemos y discutamos con nosotros mismos con el objetivo de ver más allá de lo que tenemos delante de los ojos, a menudo interesado y bastante irracional.

                                                                                                                    ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO