REMUÍÑO DE LIBROS (33) "As terapias da doutora Ledicia", de Raquel Castro

TÍTULO: As terapias da doutora Ledicia.

 

AUTORA: Raquel Castro.

ILUSTRACIÓNS: Almudena Aparicio.

EDITORIAL: Galaxia. Colección: Árbore.

As terapias da doutora Ledicia é unha comedia que chega da man da editorial Galaxia na colección Árbore e que supuxo a primeira obra publicada da súa autora Raquel Castro, profesora e con ampla experiencia vencellada ao mundo do teatro.

Ademais esta peza teatral vén avalada polo Premio de Honra nos premios Estornela de Teatro da Fundación Xosé Neira Vilas no 2014.

 

Raquel Castro

     Tanto a súa estrutura  -consta dun único acto e dúas escenas- coma o seu contido están destinados a atraer a atención do lector pois están elaborados con dose de humor ben salferido, chegando mesmo, ás veces, a producirse certas situacións absurdas que non desentoan porque son levadas dun xeito natural.

     A doutora Ledicia é unha psiquiatra e psicóloga acostumada a traballar terapias en grupo e con sona de solventar os máis diversos males interiores. As súas terapias baséanse na risa, nas apertas e nas cancións como métodos infalibles para afastar a tristura e achegar a felicidade de estar a gusto con un mesmo. Conta coa colaboración de Carolina para axudala a levar a consulta adiante.

 

Il. de Almudena Aparicio

     Ao longo das dúas escenas un elenco variado de pacientes van chegando  para participar das terapias. Deste xeito, aparecen: Euloxio Ribeiro máis coñecido por ser o home do saco; Armando Xesteira, o apalpador; Antón Fontao, un lobishome; as tres Marías; María dos Meles, María Castaña e María Silveira. Todos eles veñen porque non son felices ao perderen a súa identidade mantida ao longo do tempo grazas á tradición oral, pero que agora, cos tempos que corren semella que xa non son útiles. A este grupo súmase unha muller vella que acode á consulta porque precisa de xente coa que falar, rir e cantar. Con paciencia, agarimo e intelixencia a doutora Ledicia logrará o seu obxectivo.

     

     As vivas ilustracións de Almudena Aparicio dotan de vida os diferentes personaxes.

                                                                                                       ALBA PIÑEIRO

PAPEIS RECOBRADOS (15) "O verbo CONTAXIAR"

                              Foto de Anxo Cabada


Levo ben anos loitando para que a lectura nos fogares e nas aulas sexa algo habitual. Non é doado, pero non claudico.
       Sempre me gustou conxugar verbos. Era moi bo niso xa na miña etapa escolar.

       Neste artigo, rescatado das columnas que escribía para o semanario "A Nosa Terra", falo do verbo CONTAXIAR.

      Os verbos teñen diversas connotacións; uns, máis agradables; outros, non tanto.

      Nestas liñas reivindico o verbo CONTAXIAR para que, fixado sobre as páxinas dos libros, consigamos "contaxiar" a alumnos e alumnas, fillos e fillas e, por que non?, os adultos.

                           

                                     O VERBO CONTAXIAR

                                                                                                           ANTONIO  GARCÍA TEIJEIRO

Contaxiar é un verbo que ten diversas connotacións, non todas positivas.

   

      Contáxiannos a gripe ou algunha doenza máis ou menos molesta.                     

     Contáxiannos o fervor relixioso, as forzas para realizar algo ou as ganas de non facer nada. Tantas cousas! Pero deixando isto á marxe, gustaríame dicir que contaxiar é un verbo que pode/debe ser conxugado para achegar ou introducir os nenos na lectura.

     Eu creo na súa conxugación para seducir con textos, rimas, xestos, pausas, silencios, etc. os cativos no eido da literatura. Pódese contaxiar o desexo de ler dende o entusiasmo por aquilo que apaixona: a lectura por necesidade, por pracer, pola beleza, pola función que pode cumprir e, mesmo, pola falta de función que a lectura pode ter.

     

     Pódese contaxiar dende o exemplo, poñendo á vista o noso hábito lector, falando de libros cos rapaces, e amosándolles como gozamos coa palabra escrita.

     

     Contaxiar para que imiten e, nalgún momento, cheguen a ler en liberdade e sen prexuízos.

     

     Contaxiar lendo versos en voz alta, escribíndoos na pizarra ou lendo contos á beira da cama.

     

     Contaxiar hábitos, entusiasmos, costumes ou desexos permitirannos vivir o fascinante mundo do libro dun xeito grato e ousado á vez. Se espertamos a curiosidade pola letra impresa, abriremos portas á esperanza duns nenos máis felices e formados. Se contaxiamos a ilusión de saber que hai tras o título dunha obra literaria, estaremos abrindo ventás a esa aventura interior que nos presenta o acto de ler.

     

     Contaxiar, en fin, é conxugar o verbo dos soños acochados nas palabras.

REMUÍÑO DE LIBROS (32) "Abecedario Ilustrado", de Carles Cano

TÍTULO: ABECEDARIO Ilustrado.

AUTORES: Carles Cano( texto) e vinte e sete ilustradores

TRADUCIÓN: Anaír Rodríguez.

EDITORIAL: Xerais.

Este “Abecedario ilustrado”aínda que xa hai un ano que saíu publicado, segue a ser un álbum ilustrado a ter en conta nas primeiras idades, pois o abecedario é o xermolo das palabras e, xa que logo, do proceso comunicativo tan necesario para a sociabilidade e a convivencia.

     Da man da editorial Xerais chegaba hai un ano ás nosas librarías este fermoso álbum ilustrado para os primeiros lectores. O seu autor é o polifacético e mago das palabras Carles Cano, escritor valenciano de recoñecida traxectoria dentro da literatura infanto-xuvenil e cultivador da poesía visual. Tanto o seu contido coma a súa concepción plástica atraen o lector dende o principio. Cada letra do abecedario está representada a dobre páxina.

 

Carles Cano

     

     Na primeira páxina aparece a letra acompañada por unha verba que comeza por ela e que resulta moi evocadora e de fácil recoñecemento por parte dos lectores. Deseguido vén a definición poética desa palabra que se converte na protagonista do poema e no que a creatividade, os xogos de palabras, o humor e tamén a tenrura están presentes.

    

     Toda esta páxina representa a lectura textual, na que o neno inicia o seu proceso lingüístico de asociación de sons con palabras e con textos. O feito de que o texto vaia escrito en maiúsculas e en minúsculas axuda ao desenvolvemento do proceso lector porque permite familiarizarse con ambas grafías.

     Un exemplo do dito podería ser:

     Libro: “ paxaro con ás de papel / voa sempre libre, / e a min lévame con el”

      A segunda páxina está reservada para a ilustración a cargo de vinte e sete ilustradores, tanto españois coma hispanoamericanos, todos eles de talento recoñecido e con ampla experiencia, que plasman pictoricamente cada un co seu propio estilo, a  súa lectura plástica das letras do abecedario.

 

Ilustración de Víctor Rivas

     

     Ao final do libro aparece unha interesante nota informativa, acompañada da fotografía de cada un. De entre eles podemos nomear a Xan López Domínguez, Emilio Urberuaga, Federico Delicado, Carmen Solé Vendrell, Miguelanxo Prado, David Pintor, Víctor Rivas e un longo etcétera ata os vinte e sete.

                                                                                                        ALBA PIÑEIRO

ESCAPARATE POÉTICO (CVIII) Yolanda Castaño

                         YOLANDA CASTAÑO  (Santiago de Compostela, 1977)

PEDRA PAPEL TESOIRA

Cando miran os ollos pechados,

as rodas vólvense un xogo de mans.

Yolanda Castaño

(O libro da poesía ábrese de máis

e convértese en baralla.)

Non é arrogante acender unha luz,

tampouco miserable escribirmos ás escuras.

Non perdas áncora ao mundo,

nin tacto co que as palabras soporta,

non temas en serrarlle as patas

para que poida chegar aínda máis alto.

Aquí, xeramos linguaxe.

Realmente escribimos

porque unha imaxe vale máis ca mil palabras.

A VOZ DA ÉPOCA

Os croissants desta mañá

xa saben algo resesos.

Os xornais sobre a mesiña

son unha fame ventrílocua.

Quixera que a visión non fose

un acto irreversible,

que o noso sentido da historia se estendese

ata máis alá do almorzo.

Apearnos de cada playback,

coreografía das entrevistas.

Xa non verdades como puños, verdades como

mans abertas.

Os titulares teñen un gusto a conversa de ascensor,

o mundo, un gran programa de escritura preditiva.

A noticia lida con máis convencemento

é aquela sobre a que

pelo unha pataca.

Moita información está perdendo os papeis.

A verdade havos facer

escravos.

FIN DA CITA

Ao lonxe semellaban os barcos

depositados sobre o tendal do horizonte.

As miñas ganas de chegar

tiñan o prezo en pesetas.

Así e todo: o mesmo tendal,

agora fronte ás nosas escollas.

Do medo que tiña ás escaleiras,

xa preferín guindarme eu.

Coma se seguise sendo adolescente,

cheguei a crer que a sinceridade

fose un chaleco salvavidas.

Pero as palabras pesan, turran,

eran croios metidos nos petos.

Braceando para buscarlle ao tempo

ese custo de oportunidade.

E dixeches: “Moi ben, xa o conseguiches”.

(Habería que poñerlle unha

perruca a esta lingua calva.)

Entón o poema abría os ollos e espertaba no mundo real.

Ti, que estabas

máis guapa calada,

arruináchelo todo.

(Do libro A Segunda Lingua, gañador do “XI Premio de Poesía Novacaixagalicia 2013”, editado polo Centro PEN Galicia).

REMUÍÑO DE LIBROS (31) "Zoonetos", de Antón Cortizas

TÍTULO:  Zoonetos

AUTOR: Antón Cortizas

ILUSTRACIÓNS: Sonja Wimmer

EDITORIAL: Tambre. COLECCIÓN:  Ala Delta

A editorial Tambre-Edelvives achégalles aos lectores, a partir de dez anos, este fantástico poemario pertencente a un dos autores referentes dentro da nosa LIX. Trátase de Antón Cortizas, autor con ampla bagaxe de creación literaria en diferentes xéneros e gran coñecemento da literatura popular de tradición oral. Pero ante todo é un amante da palabra, coma eixo fundamental para todo o demais. Se hai palabra, hai liberdade e se a usamos de xeito atinado, revalorizámonos coma persoas.

     

Antón Cortizas

     

     Zoonetos segue a liña de compartir cos máis novos esta ferramenta tan importante coa que contamos para rir, denunciar, namorar, xogar e reflexionar que non deixará indiferentes aos seus lectores pois é un poemario que resulta atraente tanto pola súa estrutura coma polo seu contido.

     

     No referente á primeira porque conta con dous prólogos, un prosaico e outro poético onde o autor a través do humor, fai que nos familiaricemos coa estrofa clásica do soneto.

     

     Logo veñen os cincuenta e tres sonetos (algúns son estrambotes) para rematar cun índice onomástico dos diferentes animais integrantes.

     

     En canto ao contido, a listaxe dos animais protagonistas é ampla  abranguendo a anfibios, arácnidos, aves, crustáceos, insectos, mamíferos, peixes, réptiles etc, toda a fauna animal ten cabida neste libro: dende os de tamaño máis grande ata os máis pequenos pero de igual e importante contribución para manter o equilibrio no mundo.

     

     Aínda que os versos estean suxeitos a un esquema métrico fixo, isto non impide que sexan vivos e estean cheos de humor e dunha musicalidade rítmica que invita a experimentar e xogar con eles pois van da man da emoción e dos sentimentos.

     As ilustracións en branco e negro de Sonja Wimmer resultan expresivas e moi suxestivas, dotando de vida e trazos humanos os diferentes protagonistas.

                                                                                                         

                                                                                                                                       ALBA PIÑEIRO