POSTAIS DE MARTIN (3) : LITERATURA, LITERATURA E... DYLAN, CLARO

Estou en Martin, Tennessee, un lugar apracible, cun verde que acariña, coas casas tipicamente americanas que lle dan un aspecto fermosamente uniforme.

Gozo cos voos en círculo da nosa anduriña, sorprendente, tenra e preciosa.

Non vivo de costas—non podería—á lectura e á música.

O meu fillo Antón, no Spotify, cumpre os meus desexos dylanianos. Teño ganas de escoitar o álbum Slow Train Coming. Pídollo e saboréoo porque é magnífico. Abuso da súa xenerosidade e solicito Oh Mercy! Magnífico tamén. Xa sen dicirlle nada, Antón pon ao aire Infidels e constato que ten cancións excelentes. Agora estou a escoitar Street Legal. Encántame.

Acabo de pousar sobre a mesa onde xoga a nosa anduriña o libro de Fran P. Lorenzo, Cabalos e lobos, gañador do Premio Blanco Amor 2014, editado por Xerais. Remateino. Gustoume moito.

Primeira novela dun autor que me engaiolou con esa maneira directa de narrar, coa cidade de Vigo ao fondo, e capaz de artellar unha historia de loita individual na que os seus protagonistas procuran os soños, a razón que os permite vivir e superar conflitos. Magnífica estrutura e unha prosa limpa que produce un gran pracer cando a les.

Teño aberto, ademais, un libro ben interesante, por certo. Trátase dunha antoloxía de poesía en castelán editada por Visor: El canon abierto. Última poesía en español, cun estudo excelente de Remedios Sánchez García, da Universidade de Granada.

Un libro que parte dun proxecto de investigación literaria no que colaboran institucións de diferentes países e que ten como obxectivo coñecer as voces máis representativas da última poesía en lingua española.

Críticos e investigadores seleccionaron poetas, homes e mulleres nacidos a partir de 1970 con obra publicada e que escriban en español.

Interesante panorama que nos permite ler escritores/as de España, República Dominicana, O Salvador, Perú, Colombia, México, Costa Rica, Arxentina, Chile, Bolivia, Ecuador ou Panamá.

Un balcón aberto á poesía última de persoas que xa están a aportar moita calidade á literatura española e hispanoamericana de hoxe en día.

Vou rematando esta postal. Soa Bob Dylan cantando "Señor (Tales of Yankee Power)".

Eu poño punto e final cuns versos do poema "Un murmullo", de Daniel Rodríguez Moya (Granada, 1976), mentres a nosa anduriña, dende os brazos da súa nai, dinos good night!


(...) Alguien cree que hay silencio justo antes,

del disparo de gracia en un fusilamiento

Daniel Rodríguez Moya
(Foto: José Domingo)

pero el eco devuelve repetidas

las últimas plegarias de los ejecutados.



Siempre ha habido un murmullo envolviéndolo todo,

un ruido permanente.



Más que el miedo al silencio

                                              el temor es a oír,

las cosas que se dicen en voz baja.

ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

POSTAIS DE MARTIN (2) : ESCURA IMPACIENCIA

ESCURA IMPACIENCIA

(Pequena triloxía da incerteza)


I


Esperas que cheguen

a través dun cansazo

incubado por miserias e parasitos.

Inútil agardar por algo

deseñado / destruído

por aqueles que adoitan ofrecer aos demais

as humidades que se encistan na inxustiza.




II


Non souben endexamais

por que algúns inquilinos da miña vida

chegaron a ocupar tantas estancias de meu.

Moitos deles xa non están (mais aínda quedan algúns)

e marcharon laiándose do frío pegado nas paredes.

Non podo crer

                         que os seus argumentos

se acheguen máis ao cinismo que á xenerosidade

con que foron recibidos.

Portón de vida,

brazos cansos de apertar corpos con rostros de pedra,

nacidos na lama máis escura dos camiños.




III


Curvas húmidas

Fotos: Susi F.D.

que deterioraron milleiros de horas, días e noites,

dunha existencia

que foi perdendo pouco a pouco a súa caligrafía.

Os símbolos ficaron desfigurados

e non quedou outra

que remover os prantos silandeiros da nenez.

ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

POSTAIS DE MARTIN (1) : VUELA, VUELA MI ANDURIÑA EN SU NIDO...

A Libby, en su nido de Martin.

Ah, vuela, vuela,

dulce anduriña,

por horizontes

de tinta china

y por las playas

de arena fina.

Por los desiertos,

por las salinas

y busca nubes

en las colinas.




Ah, vuela, vuela,

dulce anduriña,

por las tormentas

por la neblina

y traza risas

de ámbar y harina.

Vuela muy alto

por la calima,

por los senderos

y las encinas.




Ah, vuela, vuela,

dulce anduriña,

por las cascadas,

por las vitrinas

y por los besos

de muselina.

Entre las rosas

y sus espinas.

Y por los versos

entre sus rimas.




Ah, vuela, vuela,

dulce anduriña.

ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

ESCAPARATE POÉTICO (LIV) . Arcadio López-Casanova. (3)

                                 ARCADIO  LÓPEZ-CASANOVA  (Lugo, 1942)

ROSALÍA XUNTO  Ó  MAR  DE CARRIL

Orballan as horas miudas sobre deste mar

tan quedo que me dá alento,

e veñen, veñen as ondas ata esta orela de sombra

mesmo coma se renderan no esteiro

do meu baleiro corazón.

Arcadio López-Casanova

Toda a miña vida e maila miña morte aquí están,

son isto que vexo,

unha ollada a aquela illa de luz,

vagas de vazar e altas escumas

de ás brancas,

paxaros de cinza que do escuro do bosque

niño de herba fan no meu peito doente,

nesta miña causela de dor

e de ausenza.

Quixen esta ollada derradeira sobre deste mar,

tal eran a ansia, e a sede, e tamén o desamparo

que por de dentro me aloureaban,

aburaban as pólas esmaceladas do meu sangue,

e sega facían nas mañizas de todo o meu vivir.

Son os ollos do corazón os que velan e ven,

pois cguiña estou, filliña da Noite,

tempo e tempo hai xa.

Sen sentilos van os días por min

coma un asubío de sombra

acó, deitada no leito,

soa, soa,

soíña,

vendo as ramallas do solpor que chegan,

que caen contra a ventá baleira

de luz,

e nada hai, e nada hai, e non

hai nada,

só esta escuridade mesta, a Sombra

que me asexa,

a alcoba pechada de silencios,

e fora, alá, o mar, o mar

sempre, sempre

o mar,

o eterno e mouro vazar da Morte…

Velan os ollos e nada ven,

e miñas son a sede e a inseguranza.

Ai!, viñera para estes ollos meus

a venda do celeste,

a voz nos meus oídos xordos

dos deuses benévolos,

o amparo dunha man, dun agarimo,

un conforto nesta hora

de tódalas horas,

cando sinto que todo, todo se me vai,

todo se me esvaece coma si a vida,

este meu vivir, os anos meus

a penas un sono foran,

un lampo de luz

que nas mans de cinza queda murcho…

Todo está neste mar, todo

está neste mar

que cos ollos cansos vexo ó lonxe, moi ó lonxe,

mentres os fiaños do solpor  veñen,

e preto de min sinto a Noite,

e na Noite os pasos da Sombra

que chega,

que chega de vagariño, solermiña,

infinda e posuidora…

(Do libro As voces da máscara. Centro PEN-Galicia. 2014)

Texto de Arcadio López- Casanova.

                                                                                                                         (Consello da Cultura Galega)

DARDO POÉTICO (XXIII). Xoán Babarro González

   É un dos grandes escritores da LIX galega. Xoán Babarro González reúne todo aquilo que nós lles esiximos aos autores: honestidade, amor polo universo infantil, orixinalidade, respecto polo lector ou lectora, esforzo, palabra sincera e calidade literaria.

    

Todo isto e moito máis, podemos atopalo na ampla obra de Xoán Babarro. Unha obra modélica con forte presenza da literatura popular, os mitos, a musicalidade poética. Unha obra que toca os diversos eidos literarios: narrativa, teatro, poesía, ensaio. Unha obra premiada en diversos certames e valorada positivamente por todos os que amamos o valor da palabra e cremos fondamente nela.

     Xa lle dedicamos unha entrada na sección A luz das palabras, polo que non imos insistir nos detalles da súa traxectoria, porén, permitídenos que tomemos unhas fermosas palabras tiradas do seu último libro, As máscaras do profesor Robindra (Galaxia. 2015), que, escritas por el mesmo, o definen con humor  e fantasía:

         

     “Xoán Babarro naceu un día en que o dragón Samamede cubría a súa crista cunha capa branca e vía como nas augas dea Limia paseaban, por entre os veos da brétema, o rei Arturo e a raíña Xenebra. Ao lado do dragón foi aprendendo os nomes da terra e descubrindo os seus feitizos. Xa de maior, coñeceu os bardos e os magos das palabras e, con eles, viaxou polas mil e una rutas do mapa”.

   En Versos e aloumiños estamos moi felices de ofrecer aos nosos lectores e lectoras textos da calidade de autores como Xoán.

   

     Desta volta, trátase duns poemas (haikus) da obra gañadora en 2013 do XIII Certame de Poesía  “Anduriña Voandeira” da Irmandade de Centros Galegos de Euskadi.

   Son fermosos, brillan por si mesmos. Son pura imaxe. Unha marabilla. Un luxo.

Xoán Babarro nun encontro con lectores

  

                         

                                                             DOCE  POEMAS

Luz de decembro.

O sol a arrandearse

no bambán curto.

Noite sen lúa,

tan só ti e mais eu.

Ollos de moucho.

Soñaba a arxila

baixo o nobre salgueiro.

Olas de plástico.

Arpa do inverno,

candeas no tellado.

Pobres sen teito.

Abrolla a viña.

Eu e ti, primavera

sobre a andoriña.

Ai, Fukushima...!

Sementa o prexegueiro

os seus farrapos.

Lúa redonda.

Namorados mirándonos

no noso espello.

Nacía Xuño.

Cachelas para ti

no sabugueiro.

A margarida,

contando sis e nons,

recorta soles.

Entra o outono

por ventás de figueira

feitas de adeuses.

Baixa o regueiro

con axóuxeres de aire.

Ti e eu na brétema.