sábado, 6 de diciembre de 2014

ESCAPARATE POÉTICO (XLI) Omar Jayyam







OMAR  JAYYAM  ( Nishapur. Irán, 1048? – Jorasán, 1131?)


SÉ que mi vida pudo no empezar
antes de no poder parar el lento
adiós. Si nací fue por puro azar.
Ahora el destino espera su momento.
Omar Jayyam




PARA encontrar la paz definitiva
vive en paz con los otros y contigo.
Sonríele al destino que te humilla
sin humillar a nadie en el camino.




NO corras tras la muerte por entregas.
La vida nunca espera a que despiertes.
¿Qué esperas del hermano de la muerte?
Tiempo habrá de dormirla a pierna suelta.




SI buscas el descanso de la tierra,
no olvides que aún arropa viejos sueños.
Blandamente reclínate en la hierba
y escucha respirar a ese silencio.




LA mañana del mundo es un incendio
donde empieza a bracear la hoguera de la vida.
Consumido tu ser, se apaga el fuego,
y el viento de la noche dispersa las cenizas.




HAS sembrado de trampas mi camino
y aún quieres reprocharme los tropiezos.
No perderé más tiempo con tus rezos.
Si he de caer, que sea por el vino.




SI hay un dios, está todo lo creado;
y tal como es el mundo eso me aterra.
Si hay un infierno, ya lo he visitado.
Y si hay un paraíso, está en la tierra.
   
             
                                        

                                                                               





                                                (Do libro Caravana y desierto. Ed. Renacimiento, 2014. Prólogo e recreacións de Javier Almuzara)

viernes, 5 de diciembre de 2014

"TES ATA AS DEZ", DE FRANCISCO CASTRO: UNHA VIAXE SORPRENDENTE E MISTERIOSA POLAS ARESTAS DA VIDA

  Antonio non daba creto ao correo que viña de entrarlle no seu ordenador. Era de seu pai. O problema é que o seu pai leva morto un día… Así arranca esta novela para todos os lectores, sen idade definida, do escritor Francisco Castro (Vigo, 1966).

       
     Tes ata as dez, que así se chama a novela, é un exercicio arriscado por parte do seu autor,  pois non é doado construír unha obra de case trescentas páxinas (si, 291, concretamente) sen caer na monotonía e non producir cansazo no lector.
      
     Dende o meu punto de vista, o autor consegue o seu propósito de interesar a quen ten o libro nas mans cunha historia de suspense, de intriga, de amor, dun certo erotismo. Unha historia poliédrica.
      
     Cartas, correos electrónicos, descubrimentos misteriosos, referencias á historia recente de España, o xornalismo polo medio,  sucesos  estraños, son algúns dos elementos dos que se vale Francisco Castro para recrearse no feito de contar. E abofé que o fai francamente ben.
      
Francisco Castro
     Ten a novela un ritmo rápido, ás veces, e contido e ralentizado, noutros momentos. Isto permite aos lectores e lectoras ir atando cabos, reflexionando e, xaora, desexar seguir lendo para ver o que os agarda á volta da páxina.
      
     Os personaxes están ben construídos. Toni, claramente enfrontado coa nai, leva o peso da trama. Independizarse das gadoupas dunha relación familiar que o fere foi o primeiro paso que decidiu dar na procura doscamiños de seu e non impostos. Converteuse nun editor esixente dunha pequena editorial. Á súa beira, unha amiga e colaboradora no traballo, Celia, resulta un contrapunto excelente para o equilibrio da historia. Entre os sous intentarán descubrir o que se agocha tras unhas mensaxes sorprendentes.
     
     A relacións de/con os pais, a aparición de persoas que se descoñecen, a radiografía de lugares e feitos da cidade de Vigo, a reivindicación da figura de Jules Verne, a descuberta de sucesos tempo atrás, as liñas editoriais dos xornais nos tempos difíciles da ditadura e moito máis, converten  esta novela nun relato de historias, ben ensambladas para chegar ao desenlace final.
      
     Todo isto expresado cunha linguaxe coidada e moi directa.
      
Estatua de Jules Verne en Vigo.
     Mención especial merecen os chamados na novela Textos náufragos ou Cartas náufragas, a voz do seu pai, onde o autor emprega unha prosa poética interesante con referencias, mesmo, á filosofía (Nietzsche ou Wittgenstein) a través da cal, fai Francisco Castro, unha vez máis, unha sólida defensa da palabra. Coas palabras doulle corda ao reloxo do planeta. Coas palabras sento nas nubes, mergúllome no teu escote e navégasme entre as coxas. Palabras. Estou feito de palabras. Morarei e morrerei dentro delas… podemos ler nun destes textos poéticos e cun evidente aire erótico. Pero estes textos son moito máis ca iso. Podo afirmalo. As pegadas que a vida vai deixando nos seres humanos e as decisións que estes deben tomar en determinados momentos póñense de manifesto no texto cun ton exquisito e unha claridade meridiana.
     
     En definitiva. Tes ata as dez (Editorial Galaxia. Col. Costa Oeste. 2014) é unha novela para ler con agrado. Permíteche gozar da narrativa en estado puro e acada o propósito de todo escritor: que o interese non se perda ao longo da súa lectura. E, como dixen ao principio, é un libro dos chamados fronteirizos. Non ten unha idade definida. Son novelas e punto. Para achegármonos a elas sen medo.
                                                                            
                                                                                                    ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

martes, 2 de diciembre de 2014

ENCONTROS VIVOS EN CERCEDILLA. AMIZADE NA NATUREZA ENTRE CONVERSAS, ARTE, LIBROS, MÚSICA E GASTRONOMÍA.



Oita e Jaume, autores da crónica. (Foto Carmen Corbal)

Oita, Jaume, Carmen, Candi… teñen un alto concepto da amizade. Son persoas de ben.
      
     Preparan encontros para vérense, percorren vilas e cidades, gozan coa natureza, andan e andan cos ollos ben abertos na procura da beleza.
      
     Non esquecen, endexamais, a literatura, a música, a arte. Son persoas que reparan nas pequenas-grandes cousas que amosa a vida. Senten fondamente os aires da harmonía e non dubidan en sinalar todo aquilo que os fere ou lles produce noxo.
      
     Odian a inxustiza.
     Aman o fermoso.
     Renegan do artificial.
     Autenticidade pura nos seus actos.

     Por iso lles pido que escriban para Versos e aloumiños as crónicas dos seus encontros. Neles, ademais de ganas de vivir, deixan apuntamentos dos seus gustos artísticos, musicais ou literarios. Sempre expresados no marco dun sentimento de amor profundo pola natureza.
       
     Unha vez máis, podemos achegarnos a eles e tomar nota de detalles que encerran as súas palabras.
     
      Grazas, de novo, pola vosa xenerosidade con este blog-revista.







Otro encuentro en la sierra del Guadarrama



    
     El objeto de volvernos a encontrar en Cercedilla es pasar unos días agradables en buena compañía y dejar atrás los fantasmas de lo cotidiano, ¡ lástima que estén  en el mismo sitio cuando volvamos!


      Bien pertrechados con unos cuantos libros, ganas de conversación y dispuestos a reírnos hasta la saciedad.



     También nos acompaña la técnica: dos ordenadores portátiles con los que ver algunas películas y con los que ponernos al día de las conspiraciones que traman la gentuza que nos gobierna. Así nos enteramos de la nefasta gestión del ébola por parte de las autoridades sanitarias.


     Lo primero que hacemos, después de los saludos y abrazos de rigor, y de organizar la impedimenta de la casa es consultar lo que está leyendo cada cual: Tanguy de Michel del Castillo; Las  lecciones de las cosas de Luis Mateo Díez; Diarios indios de Allen Ginsberg, Los viejos dioses nunca mueren: Rolling Stones de Stephen Davis; El laberinto mágico de Max Aub, en libro digital;  Emilio Salgari;  Más oscuro que el más profundo mar. En busca de Nick Drake deTrevor Dann; El policía que ríe de Maj Sjöwall y Per Wahlöö.


     Viene a las mientes, por ejemplo,  el último libro leído que trata someramente de estos parajes: El hombre que  amaba a los perros de Leonardo Padura y trata, entre otros muchos temas, de la defensa del Guadarrama por las tropas republicanas ante el avance fascista en la guerra civil.


     De la mano de Michel del Castillo y de Leonardo Padura hablamos repetidamente de los amargos  cuarenta años de franquismo continuados por sus descendientes naturales, cuántos en las filas del PP tienen apellidos de resonancia del viejo régimen. Época de la que nosotros, afortunadamente, sólo conocimos los últimos estertores. No se libran de nuestros denuestos los corruptos personajillos del PSOE.


     A la barbarie de la dictadura le sigue bestialidad del neoliberalismo con sus ansias de  privatizar todo lo que es público y si este  país nunca ha llegado a tener un estado de bienestar desarrollado esta caterva de energúmenos trata de privatizar todo lo que es público. Lo que se sabe que en ningún país ha funcionado aquí se le da otra vuelta de tuerca.

Oita, Carmen y Candi nos ponen al día de las nuevas de la cruz del Castro y la negativa de los socialistas a llevar a cabo a lo que se comprometieron siendo oposición, e incluso a desacatar un requerimiento judicial. Estando tan cerca del Valle de los Caídos produce auténtico sonrojo los acontecimientos que nos brinda este triste país. Otra patada a la memoria histórica.
 
Cruz do Castro: unha auténtica vergoña.

      Debido a que Oita está lesionado, ¡a saber que habrá hecho con su pierna!, no damos los largos paseos previstos y los sustituimos por cortas y agradables caminatas en busca de sabrosos níscalos, boletus edulis y el sorprendente descubrimiento del apagacandil (coprinos comatus), suculentos ejemplares que rapidamente pasan a formar parte de nuestros platos y son ingeridos para mayor gloria de estos cuerpos serranos.
 
Horrooorrrr!!! Valle de los Caídos. Que fascistas!

      Un restaurante en Zamarramala nos sugiere un  manjar de revoltillo de amanita cesárea que no es deglutido al instante porque entramos después de una comida campestre en busca de un reparador café. ¡Volveremos! y no es una amenaza. Según el añorado Vázquez Montalbán la amanita cesarea es, con diferencia, la seta más sabrosa de las que él probó. Y ninguno de nosotros la ha catado nunca.

Foto de Carmen Corbal

     Para hacer más sabrosa la promesa de la amanita nos cruzamos con unos versos de Machado grabados en una placa: cartas a Guiomar que, si la memoria no falla, fueron escritos por estos pagos. En otra fachada del mismo edificio otra placa nos cita unos versos, esta vez del Arcipreste de Hita. No sabemos que relación guarda Hita, en Guadalajara, con Zamarramala en Segovia, o al arcipreste con estos lugares, pero el encuentro bienvenido es.
 
Rascafría
     Los parajes por donde nos movemos: Cercedilla, donde están nuestros aposentos, Rascafría y Valsain, con sus agradables paseos esporocárpicos (perdón por el palabro), San Ildefonso, Segovia, Madrid, donde visitamos la exposición de Abelló y Toledo donde Oita y Carmen quedan muy satisfechos con la exposición del Greco y otra de cerámica para su mayor disfrute.
 
O enterramento do Conde Orgaz
     La monumentalidad de la ciudad queda apagada por el tráfago de los turistas entre los que nos encontramos. Quedando una fantástica ciudad en otro tiempo, digna de volver a ser visitada sólo cuando sea ingrata para los turistas, en pleno invierno cuando el frío la hace insufrible o por las noches. Para hacer más dura la estancia estamos a punto de sucumbir con una comida que podría figurar en la cima del libro de los horrores. Otro de los estragos de la masificación.
 
Vista de Toledo
      Otro aspecto importante del viaje pasa por la música. Está claro que hoy en día se puede llevar en muy poco espacio, miles de horas de música, pero lo importante es lo que podemos cantar o tararear nosotros solos o acompañados por la guitarra. Y ahí podemos destacar a Neil Young, a Beatles, Rolling Stones. Pero los  mayores destrozos los conseguimos en la furgo donde cada vez que suena Coque Malla con su tema cointerpretado por Janette es, a la vez, vociferado por cinco berreantes divos.
 
Neil Young

     A todo esto Carmen sostiene que para viajar, ella prefiere llevar música en castellano y claro en su reproductor puede sonar: Hilario Camacho, Pablo Guerrero, Brincos,Vainica Doble, etc., etc.,  por el placer de cantar sin inventarnos nada, poner nuestras voces encima y de sentirnos los reyes del ritmo.
 
Pablo Guerrero
      Entre nosotros, que a nadie se le ocurra viajar con Oita cuando está disfrutando de un libro porque hace imposible que se pueda leer cualquier otra cosa. Las interrupciones son a una media de 10 por minuto, rompiendo cualquier ritmo de lectura.



     Especial emoción tuvimos escuchando un programa de radio protagonizado por Gemma Nierga y Juan José Millás en el que entrevistaba a Paco Ibáñez por su ochenta cumpleaños y por la gira que en estos días va a iniciar, Vivencias,  y donde cantó un tema en los cuatro idiomas del Estado. La parte gallega eran de unos versos del amigo Antonio, nos aclaró Oita.



      Paco Ibáñez que, en palabras de un profesor de literatura que tuvo Jaume por los primeros setenta, había hecho  más por la poesía que los mismos poetas.

¡A la salud de Paco!

 
O gran Paco Ibáñez
     
Con respecto a la música se lanza desde aquí un amistoso reto a Antonio para que escriba algún artículo sobre libros musicales.



                                                                                                    Cercedilla, Octubre de 2014