Mostrando entradas con la etiqueta poesía infantil. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta poesía infantil. Mostrar todas las entradas

domingo, 15 de abril de 2018

A LUZ DAS PALABRAS (69) Mar Pavón




Mar Pavón é unha desas persoas que son referencia na LIX deste país. É, como ela se define, “unha soñadora de historias”.
     De historias e de poemas, engado eu. Unha voz sólida, chea de matices ben ricos, que ateiga de humor, de cores e de vida os espazos que habitamos os que sempre nos consideramos nenos e nenas nun grao abondo.

     
Mar Pavón

     Si, eu gozo coas súas obras, tanto en prosa coma en verso, co seu xeito de comunicar, co optimismo do seu discurso literario. Envólvenme os seus poemas e consegue que sorría cada vez que me perdo polos seus versos. Versos directos, frescos, xogantíns, cunhas doses de humor que se agradece.

     Por estas e outras razóns Mar Pavón tiña que estar nesta sección, A luz das palabras, do noso blog-revista Versos e aloumiños.
     E está. Unha honra para todos nós.

     Non perdades ninguna palabra dos seus textos. Son pura emoción.






Soñadora







Reflexión para “A luz das palabras”


Siempre digo —lo creo profundamente— que escribo por pura vocación y, de hecho, no me recuerdo sin un lápiz en la mano. Pero en este punto del camino, después de vivir algunas experiencias ciertamente impactantes por su carácter sobrenatural, puedo aventurar que esa vocación con toda probabilidad la mantengo de alguna existencia pasada, y con ella afortunadamente sigo emprendiendo lindos proyectos, muchos de los cuales tengo el privilegio de compartir a gran escala gracias a la edición. Y aunque con la poesía la escala suele quedar considerablemente reducida por diferentes motivos, a cual más desolador, reivindico modesta pero firmemente mi condición innata de poeta, empujada, sin duda, por una ilusión comparable a la que me llevó a componer mis primeros versitos, con apenas ocho años y ya enganchada de por vida a la lectura, esa droga preciosa y perfecta que nos transporta otorgándonos —y aquí no ha lugar a aventurar y sí a la aventura misma— otras existencias en otros mundos.



Tomado de Galería risueña.





LA GOTA DE ROCÍO

Una gota de rocío
llegó hasta Belén
y el Niño chiquito
la quiso coger.
—No la cojas mi niño
—le dijo José—,
que las joyas del cielo
está prohibido coger.



Sal del salón


Un día, la niña
se hizo mayor
y dejó de hacer
ruido en el salón.
Y dejó de dar
portazos al viento;
anclado en el tiempo
quedó su fragor.

Un día, temprano,
sonó su futuro.
Fue solo un murmullo
pero despertó.
De juego manido
le habló la mañana
aunque fue el mañana
quien la conquistó.
La tarde, alertada,
vino con la siesta
y soñó despierta
en su habitación.
Mas la noche fue
la que le brindó
sueños de cuché
de mujer en flor.

Un día, la niña
se hizo mayor
y a salón de té
le olió el corazón.

Mar Pavón,
enero de 2018.
(Para el gran poeta
Antonio García Teijeiro,
con cariño, admiración
y aún más agradecimiento,
porque lo que  fue “increíble”
es que él me lo pidiera.)




jueves, 11 de enero de 2018

PAPEIS RECOBRADOS (15) "Poesía infantil"

                               Foto de Anxo Cabada


Cando me concederon o Premio Nacional de LIX en outubro de 2017, non deixei de reiterar o meu desexo de que este galardón servise para que a poesía escrita pensando nos nenos e nenas estivese máis presente nos fogares e nas casas. E seguirei cantando esta mesma canción día a día, porque non é nada doado acadar este obxectivo.

     De aí que quixese recuperar a columna que escribira hai tempo n “A Nosa Terra” sobre a necesidade de abrir poemarios infantís sen medos nin prexuízos. Temo que este asunto non ten unha solución inmediata pero seguiremos insistindo para paliar esta eiva nunha sociedade que dá as costas demasiadas veces á expresión dos sentimentos.




                                        
                                            


                                        POESÍA  INFANTIL

                                                                          


                                                                                                        ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO





Poesía infantil, poesía para nenos, poesía…Que máis dá! Cuestións de terminoloxía. O máis importante é falar de poesía.

     Para moitos, a poesía é a expresión da beleza por medio da palabra. A beleza e o compromiso, os sentimentos, a necesidade dos silencios nos versos, as dobres lecturas, a conciencia do individual  e mais do colectivo, entre tantas cousas.
     Cando falamos de poesía infantil, debemos ter en conta que non é unha poesía feita con diminutivos, como ben  afirma Pedro Cerrillo, nin unha poesía escrita cunha linguaxe melindreira, adozada, superficial, fácil.
     
Pedro Cerrillo
     A poesía infantil é sinxelamente poesía escrita para que gocen uns lectores en proceso de desenvolvemento físico e intelectual, con capacidade evidente para ir chegando a poemas máis complexos que non deixen de emocionalos co paso do tempo. Pero non é un subxénero nin algo menor. A poesía infantil, como poesía que é, amosa os mundos subxectivos de cadaquén, cos seus ritmos propios, coa utilización intelixente de recursos estilísticos ricos e variados, ademais de ter, moitas veces,un compoñente lúdico, musical, humorístico e, mesmo, surrealista. Na poesía infantil innóvase. Os poetas rachan moldes, respectan os seus lectores e son conscientes da importancia dos versos.
Blanca-Ana Roig
     
     Encántame esa clasificación de Blanca-Ana Roig ao referirse á poesía para os cativos. Ela  di que “poesía é xogo, poesía é música, poesía é conto, poesía é maxia”. Moi atinada a definición, sobre todo se a palabra maxia contén agarimo, sorpresa, afecto e gusto pola palabra ben empregada. Iso e moito máis  é a poesía infantil.

     
     Abramos os poemarios sen complexos, por favor.




viernes, 29 de diciembre de 2017

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXIII) "Garagotes", de Mar Pavón





                                            MAR  PAVÓN  (Manresa, 1968)







MARIMANDONA


Mar Pavón

Yo digo cuándo
y cómo y dónde
y esto es así
porque lo mando
y porque sí.
No hay quien me ronde
(de mí se esconde
la mayoría);
yo vengo y voy
y hagfo la mía
con tu pesona.
¡Por algo soy
Marimandona!





MALA PESCA
 

El marinero pescó
un resfriado en el puerto;
¡el cebo fue un desgarrón
en su bufanda de fieltro!





PAULA…


Es Paula la hija
de Toribio Tina
Ilustración de Anna Hermoso
y Mercedes Mente.
Pobrecita mía,
padres tan dementes;
¡llamarse la niña
PAULA  TINA  MENTE!





¡UN GATO CON GARRA!


Gato revendía chatarra,
luego se hizo regatista.
Como tiene mucha garra
Gato es hoy gran guitarrista.

Cuatro gatas y una guarra
(la cerda María Calixta)
vitorean desde la barra
a Gato, que está en la pista:

-¡Miau, miau, miau por la guitarra!
-¡Oink, oink, oink por el artista!
En el bar La Gatabarra
triunfa Gato, GATO…RRISTA.




(Del libro Garagotes, editado por Hiperión, 2003)



viernes, 8 de diciembre de 2017

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LXII) " Poemas da Bicharada ", de João Manuel Ribeiro







                JOÃO  MANUEL RIBEIRO  (Oliveira de Azeméis-Portugal, 1968)






O PINGUIM SERAFIM


João Manuel Ribeiro

O pinguim
    Serafim
contou assim,
tintim por tintim,
    como por fim,
        e enfim,
se apaixonou por mim.




A PULGA DO GATO E DO CÃO


Cato, cato, cato
a pulga do gato.
Cato, cato, cato
a pulga do cão.
Cato, cato, cato
a pulga do gato,
  a pulga do cão
      na orelha
do senhor Renato
       e no orelhão
do menino João.




O ROUXINOL


Faça chuva ou faça sol,
canta, canta, o rouxinol.

Seja noite ou seja dia,
canta o rouxinol rufia.

Ben visível ou oculto,
canta o rouxinol culto.

Na festa ou no velório,
canta largo repertorio.

Canta o rouxinol, feliz,
por que canta, não o diz…




O CAMELO DO DESERTO

Sou um camelo do deserto,
ando por longe e por perto,
ora sonolento ora desperto.

Caminho a grandes pasadas,
transporto enormes carradas,
resisto a sóis e a enxurradas.

Sou um camelo esperto,
sei fazer do temido deserto

um camino com destino certo.






martes, 8 de agosto de 2017

LOS "POEMARIOS DE LA PÁGINA ESCRITA" (8): "Para ser pirata", de Beatriz Giménez de Ory






Para ser pirata
Beatriz Giménez de Ory
Ilustraciones de Carole Hénaff
Ed. SM  Col. EL Barco de Vapor. 2016



No seré yo quien descubra a Beatriz Giménez de Ory (Madrid, 1972). ¡Faltaría más! Ella es una mujer brillante y necesaria, si de poesía infantil hablamos, galardonada con los premios más importantes en el campo poético para niños (y, de paso, para todos): el Ciudad de Orihuela, el Luna de Aire, entre otros, han distinguido su obra maravillosa. ¿Quién, amante de la buena poesía, no ha disfrutado con “Los versos del libro tonto” o con “Bululú”, por ejemplo?
     
     Al margen de premios, que no dejan de ser algo puntual, considero que la obra de Beatriz Giménez de Ory posee una calidad excepcional. Sabe muy bien para quien escribe, alcanza un tono muy adecuado, da forma a los versos dotándolos de ritmo y de color de forma magistral. Escribe, como los buenos escritores y escritoras que se dedican al mundo literario infantil, con un respeto al lector que te permite valorar positivamente su discurso poético.
    
Beatriz Giménez de Ory
     Para ser pirata, que acaba de conseguir unos de los premios de la Fundación Cuatrogatos 2017, es una fiesta de la palabra bien empleada. Es un libro ingenioso cuyos versos rezuman humor, color, musicalidad y ritmo. Tienen altura lírica, suenan muy bien en voz alta (algo que uno valora muy positivamente) y producen emoción intensa al mismo tiempo que te adentran en un mundo tan lúdico como sugeridor.
       
     Veo la noche, / veo el betún, / veo la barba / de Barbazul. / Veo a los mirlos, / veo la brea, / veo a dos cuervos / en una cueva. / Veo la tinta, / veo un manchón, / veo a cien buitres / en procesión.

Llena de diálogos humorísticos y con fuerza, con un algo de poesía visual, con repeticiones que permiten que el ritmo no decaiga, con preguntas llenas de intención poética, con juegos con palabras y sílabas, la propuesta de la autora no puede ser más interesante.
     
     ¿Quién luce en la noche bruna? /La luna / ¿Quién no para de bailar?/ La mar. /¿Quién silba siempre contento?/ El viento. / Entre todos los prefiero, / son mis amigos del alma, / los que tanto me acompañan:/ la luna, la mar, el viento.
     
Ilustración de Carole Hénaff
     
     Buena poesía para los pequeños, que ayuda a un mejor conocimiento propio y ajeno, es la que vive en este libro que se realza con unas ilustraciones vivas y seductoras, llenas de alegría y color, de Carole Hénaff.
     
     Un poemario para sentirse optimista.

                                                                                                      ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

jueves, 6 de julio de 2017

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LX) Cecilia Pisos








                                        CECILIA PISOS ( Buenos Aires, 1965)





Me dejaste esperando…
Cecilia Pisos
En esa esquina.
Llovía.
Lágrimas secas de rabia.
Caían.
Ni un pañuelo
nube blanca.
Me dejaste esperando…
En esa esquina.
Lloraba.




A una nube
de tu pena
me siento
hasta que aclara.
Luego salimos.
Tú, el sol y yo.




La nube Caperucita
recorre el cielo
de un extremo al otro.
Siempre la acecha
alguna nubelobo.

Nube dragón
tú ves,
yo digo, pajarito:
las mismas gotas
pero con otros ojos.
Ilustración de Diego Bianki





Cuando es invierno
y en medio de la calle
abrimos la boca,
hablamos,
nos salen unas nubes
que envuelven las palabras
para que no nos tomen frío
las cosas que decimos.

Ilustración de Diego Bianki



“¡Siga a esa nube!”, ordené
y me subí al taxi.
En la esquina,
nos estrellamos.
La nube
se posó sobre el accidente
y se desternilló de risa.




(Del libro Nube con forma de nube, editado por Faktoría K de Libros, 2016)

martes, 7 de marzo de 2017

REMUÍÑO DE LIBROS (15) "Poemas birollos para ler cos ollos", de Fran Alonso






TÍTULO: Poemas birollos para ler cos ollos.

AUTOR: Fran Alonso.


EDITORIAL: Edicións Xerais. COLECCIÓN: Sopa de libros.



Edicións Xerais achégalles aos lectores infantís este suxestivo e atraente poemario da man de Fran Alonso. Autor recoñecido no eido da nosa LIX tanto pola súa obra poética coma narrativa, na que sempre amosa diferentes vías de transmitir e compartir a forza da palabra e o gran poder que conleva o seu uso.
    
     Desta volta, Fran Alonso non só é o autor do texto senón tamén das ilustracións e do deseño do libro. O resultado non podía ser outro que esta magnífica proposta literaria que convida a xogar, a interpretar, a observar, a crear e recrear, a soñar…
Fran Alonso

     Trátase dun conxunto de poemas que beben da tradición oral (cancións e xogos infantís da nosa e doutras culturas) e da poesía visual a través da especial disposición tipográfica dos versos, da combinación das cores con carácter simbólico, da mestura de imaxes reais (fotografía) con debuxos (onde destaca a presenza do gato poeta coma unha chiscadela ao lector) dentro dos cadros poéticos que se crean. Tecéndose deste xeito uns poemas-imaxes moi evocadores que dan lugar a diferentes interpretacións e que espertan a imaxinación do lector que se deixa envolver polas sensacións sonoras e visuais.

     Toda unha invitación a xogar coas letras, coas palabras, cos versos con rima e sen ela, cos sons e coas onomatopeas adubadas con humor. Invitación que ten a súa continuidade na creación dun videoxogo específico do libro para que os nenos sigan familiarizándose coa palabra poética.


                                                                                               

                                                                                                             ALBA  PIÑEIRO

domingo, 5 de marzo de 2017

CATAVENTO DE POEMAS INFANTÍS (LVI) Xoán Carlos Domínguez Alberte






        XOÁN CARLOS DOMÍNGUEZ ALBERTE (Escudeiros. Ramirás, 1966)






ILUSIÓN

Xoán Carlos Domínguez Alberte


Bule que a bubela rebole
o leque das súas ás
de cor no ar.

O sol abala as raiolas nas follas
e a bubela devala o baile
entre as bolboretas que a envolven
e revoan con ás de cristal.

Os teus ollos son o espello
polo que eu vexo.

Escólloche paxaros multicolores
e ti cólleslles o nome
                   bubela, cotrola, cotromela
e acolles as súas flores
de plumas que bolen e abalan
en leques de luces.

Bule que a bubela rebole
o baile das súas ás
de cor no ar.






VERSOS PARA RESOLVER UNHA ADIVIÑA



Eu fálovos dun paxaro
que se oe moito cantar
entre as árbores do bosque,
máis non se ve, está oculto.

É un paxaro moi cantareiro
que enche de notas musicais
no ar os sons da natureza,
mais só se oe, é moi astuto.

Se soubese pintar ben
collería un lapis de cor,
mais non sei que cores poría
ás súas plumas nun debuxo.

O seu canto ao raiar
o sol xa enche de son
ledo o día na primavera,
mais cala ao luscofusco.

Se aínda non te decataches
quen é voute axudar;
é unha ave case invisíbel
mais ten nome: é o cuco.






DURME E REPOUSA


Durme e repousa
e non lle teñas medo
a ninguna cousa.

Son os biosbardos
que andan no monte.

Luz no monte
e luz na fonte
e nunca, nunca
o trasno encontres.






A LÚA LÚA LUEIRA



A lúa lúa lueira
é unha señoriña
moi fituqueira.

Eu son nube
e ela é brincadeira.

Ela é meiga
e eu son paparateira.

Eu son soño e ensoñó
e ela é rebuldeira.




(Do libro Versos para conversar, editado por Editorial Galaxia. 2016)