REMUÍÑO DE LIBROS (46) "Escaquis e Romeu", de Antonio Manuel Fraga

TÍTULO: Escaquis e Romeu.

 

AUTOR: Antonio Manuel Fraga.

ILUSTRACIÓNS: Jacobo Fernández Serrano

EDITORIAL: Xerais. Colección: Sopa de libros.

Toda iniciativa que teña que ver coa promoción da lectura para os máis novos, sempre é de agradecer, pois significa apostar polo futuro máis inmediato do que eles forman parte. Escaquis e Romeu é unha historia que xurdiu por encargo para ser o fío condutor do Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra do 2017,baixo o lema:”O mundo que queremos”. O seu autor, o escritor e enxeñeiro técnico, Antonio Manuel Fraga ten ben claro o mundo que quere e así é quen de achegarlles aos lectores a partir de dez anos, esta fermosa e tenra historia que se vai converter en todo un alegato da bondade humana, non exenta de crítica social e reivindicación dun mundo máis xusto en todas as súas facetas tanto humanas coma animais e naturais.

      

Antonio Manuel Fraga

     

     Romeu é o seu protagonista, personaxe entrañable que cre no ser humano e cuxa profesión de barbeiro lle permite ser feliz ao gozar coas gandes-pequenas cousas da súa vida cotiá coma a conversa cos veciños ou lerlles ás plantas e así sentirse vivo, rodeado de vida de papel e vexetal e esquecer as chanzas dos que confuden a súa bondade co feito de ser parvo. Escaquis é un ser misterioso, un espírito que nace dos soños dos nenos, habita no “reverso-mundo”e ten un estraño poder: o de abrir as portas ao mundo dos desexos.

      

     A súa estrutura en tres partes con cadanseu título e con cinco capítulos curtos cada unha, axuda a que o lector se familiarice coa historia e descubra no epílogo quen é a personaxe narradora, que ao longo de todo o libro lle fai continuas invitacións para que a acompañe na aventura lectora.

 

Ilustración de Jacobo Fernández Serrano

      

     A través do emprego dunha prosa fluída, non exenta de humor, aparecen os personaxes caracterizados e de fácil recoñecemento para o lector que se introduce na historia onde vai descubrir que os prexuízos, o medo ao descoñecido e a xenofobia son sempre produto da ignorancia e que a amizade é tan poderosa que ata dá forzas para enfrontarse a calquera perigo.

Antonio M. Fraga e Jacobo F.S. no Salón do Libro de Pontevedra

     

     As expresivas ilustracións de Jacobo Fernández Serrano están en sintonía co ton textual e amosan cos seus trazos unha tenra homenaxe a Agustín Fernández Paz por parte do autor e do ilustrador.

                                                                                                                  ALBA  PIÑEIRO

REMUÍÑO DE LIBROS (43) "Corredora", de María Reimóndez

TÍTULO: Corredora.

María Reimóndez

AUTORA: María Reimóndez.

EDITORIAL: Xerais. Colección: Fóra de xogo.

A escritora, tradutora e intérprete María Reimóndez achégalles aos adolescentes esta novela necesaria e comprometida coa humanidade xa que lles dá voz aos seres máis desfavorecidos da sociedade. María Reimóndez é fundadora da organización non gobernamental de cooperación ao desenvolvemento Implicadas/os no Desenvolvemento, que leva dende 1998 actuando na India e Etiopía en diferentes proxectos que buscan a superación da discriminación de xénero como base do desenvolvemento perdurable.

    

     Todo está narrado cunha prosa clara, directa que amosa o seu compromiso coa historia ao respectar as protagonistas da mesma sen ocultar ou adubar a cruel e inxusta realidade na que viven as nenas etíopes onde a tradición arraigada do atletismo supón unha luz de esperanza dun futuro mellor. A través da súa estrutura, dividida en catro partes de diferente extensión, pero todas con títulos suxestivos (Fondo, Series, Campo ao través e Sprint) a autora convida o lector a participar na preparación da carreira vital da súa protagonista onde se reivindicará como muller, deportista e etíope.

    

     Aquilo que non se nomea, non existe, de aí a importancia de coñecer a Genet, a nena protagonista desta historia de superación e afouteza ante as adversidades do seu mundo desigual e discriminatorio. Ela, súa nai e a figura do pai viven nunha aldea montañosa de North Wolloh en Etiopía, onde Genet, a pesar da pobreza, é feliz pois é libre de percorrer as montañas que son a única paisaxe que coñece dende que naceu. A fame e a opresión patriarcal obrigan a todas as mulleres, incluídas as nenas da aldea a desprazarse ata a perigosa cidade de Addis Abeba para pedir esmola polas súas rúas. Alí Genet vai saber aproveitar a oportunidade que lle ofrece a vida ao ser descuberta por un adestrador cando percorre as rúas para vender panos. E despois de moito esforzo cotián, sorteando todos os perigos que encerra unha cidade coma esta, consegue formar parte do equipo nacional e correr non só por ela, senón tamén por todas as que quedaron no camiño e perderon a súa voz.

“Hoxe corre para que o mundo enteiro a vexa. Para que o mundo enteiro vexa de que son capaces as invisibles. As nenas das montañas, as nenas da rúa, as mozas solitarias que non queren casar...Disposta a non baixar nunca a cabeza...”(páx.92)

                                                                                              

                                                                                                               ALBA PIÑEIRO

LECTURAS E CANCIÓNS PARA OS MÁIS PEQUENOS

Non  sobran, nin moito menos, as publicacións para os maís pequerrechos. Non é nada doado escribir e debuxar libros de calidade para estas idades.

    Como estamos nas festas de Nadal e axiña virán os Reis ou o Apalpador, Versos e aloumiños, ofrécevos algunhas novidades que farán a delicia dos pequenos, sempre e cando lles transmitamos ese amor polos libros e realicemos ese acto entrañable de compartir personaxes, historias, ilustracións con eles e elas.

     

     Por exemplo, se os pequechiños han de deixar xa os cueiros, o chupete ou teñen que vencer o medo á escuridade, Emilia Rebumbio (que é o nome dun grupo de creativos que soñan e son un pouco nenos), coas ilustracións de Irene Sanjuán, dan vida aos Wombis. Editada por Galaxia, Os Wombis é unha colección de libros que contan a historia destes simpáticos animais que se embarcan en centos de aventuras para axudar os nenos e as nenas do mundo nas súas primeiras etapas.

     Tres son os volumes que acaban de aparecer: Os Wombis e a escuridade, Os Wombis e os chupetes e Os Wombis e os cueiros.

     

     Anxo Fariña é o creador de Gliz e a familia Nube. Unha familia composta por Nubenai, Nubebebé, Nubepai, Nuba e Nubo. Gliz é un pastor de nubes. Por iso coida moi ben dos que viven na súa casa. Failles a comida, dálles menciñas cando están enfermas, lelles contos cando van para a cama…e viven moitísimas aventuras. Libros de pequeño formato, con moita cor e uns personaxes tenros e aventureiros á vez. Levan estes libriños un xogo de buscar obxectos, animais… nunha páxina  e ao final do libro hai dúas para colorar e inventar, se cadra, novos personaxes.

     

Para colorar

     Saíron do prelo dous volumes: O pintor de cores e Onde está Nubebebé? Non fai falta dicir que Anxo Fariña ilustra e escribe estes libros atraentes para os máis pequenos, editados por Edicións Xerais.

     Mamá Cabra aparece felizmente nesta época. Gloria Mosquera Roel e Tomi López Serrano, coas fermosas ilustracións de María Lires, agasállannos un libo ben especial: Eu cociño, ti cociñas? Canción fermosas que son receitas, con letras de María Canosa, música de Gloria M. Roel, quen tamén é a autora da letra e da música das tres derradeiras cancións.

     Dicir a relación que existe entre este proxecto e o que desenvolven no CEIP de Sigüeiro (Oroso, A Coruña) as mestras María Salgado e Pilar Rivas. Ambas mestras levan a cabo un fermoso labor, un proxecto escolar cos nenos e coas nenas de 2º Ciclo de Educación Infantil. Eu cociño, ti cociñas? é unha proposta metodolóxica innovadora onde a cociña e a alimentación saudable se converten no medio perfecto para traballar diferentes aspectos curriculares e desnvolver as competencias básicas do alumnado.

     Ben pois a cantar, a cociñar e a gozar con ledicia deste libro-disco que, como non podería ser doutro xeito, fará a s dlicias de pequenos e maiores.

Está editado pola Editorial Galaxia  na súa magnífica colección Sonárbore.

                                                                                                       ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

REMUÍÑO DE LIBROS (36) "O príncipe carpinteiro", de Manuel Uhía

TÍTULO: O príncipe carpinteiro.

AUTOR: Manuel Uhía.

EDITORIAL: Galaxia .Colección: Árbore.

A editorial Galaxia achégalles aos lectores a partir de dez anos este conto cuxa autoría pertence a un home de ampla e recoñecida traxectoria dentro do mundo da ilustración da LIX das nosas letras.

    

     Trátase de Manuel Uhía, pintor, ilustrador, escritor, deseñador gráfico, colaborador con diferentes editoriais, medios de comunicación e axencias de publicidade, ademais de guionista e director de documentais de natureza submarina. Desta vez, preséntase coma autor por partida dobre, ao ser o creador tanto do texto coma das ilustracións.

     O príncipe carpinteiro cóntanos a historia de Rodolfo VI, un neno espelido e con inquedanzas que para nada teñen que ver cos obxectivos depositados nel, mesmo antes de ter nacido, por parte do seu avó e rei de Paspalia, Gumersindo II.

 

Manuel Uhía

     Ao longo de oito capítulos curtos imos descubrindo a historia pasada do protagonista, cuxa nai, Priscila, na súa mocidade xa dera mostras de ter unha personalidade diferente a todas as princesas do seu tempo, negándose a acatar a vontade paterna de casar cun rico herdeiro. Este impulso de rebeldía non lle servirá para atinxir os seus desexos e co paso do tempo, non terá máis remedio que obedecer e casar co que será o pai de Rodolfo VI. O rei Gumersindo II coidaba que co nacemento do seu neto chegaría ao seu reino un pouco de tranquilidade, pois el sería o herdeiro de todo. Pero a realidade non se puxo de acordo coas ilusións e Rodolfo VI, a medida que ía medrando, tamén se ía afastando do que, a priori, debería facer un futuro rei: cazar, cabalgar e ser un home de armas. Porque o noso protagonista agocha un segredo que habita na parte máis afastada e, xa que logo, prohibida do pazo e que se descubrirá ao final e suporá, a diferenza da súa nai e avó, a realización dos seus soños.

     O feito de que estea narrado cunha prosa fluída e sustentada sobre todo nos diálogos, onde non falta o humor, atrae a atención do lector á vez que o convida a interpretar os personaxes focalizados nas vivas ilustracións.

                                                                                                                                                    ALBA  PIÑEIRO

REMUÍÑO DE LIBROS (35) "Muriel", de María Canosa

Curiosamente, os tres últimos libros de LIX que lin aludían directa ou indirectamente  a figura dos avós: ben a figura do avó (O segredo do avó, de Carles Cano) ou a da avoa ( A batalla da pequena Chañan Curi Coca de Rosa Aneiros e Muriel, de María Canosa).  Non é nada raro, nin moito menos. Ademais, a min resúltame, non só entrañable senón necesario. Non cansarei endexamais de reivindicalos polo seu protagonismo na vida de hoxe e de sempre. Sen avós e avoas todo sería moi distinto. Todo máis triste, máis baleiro.E a literatura fai ben en salientalos.

     Pero en Muriel hai moito máis. María Canosa é unha voz consolidada no mundo da nosa literatura infantil e xuvenil. Escribe con axilidade, emprega moi equilibradamente os recursos literarios (humorísticos, poéticos ou ateigados de tenrura…) e está comprometida coa capacidade de soñar a través da escrita. Ela soña e fai que soñemos coa súa palabra os seus lectores habituais.

     

     Porque Muriel é un convite a loitar polos nosos soños. Unha incitación a darlles cor e non permitir que os afoguen as tebras que nos rodean.

    

     Muriel é un neno que bota de menos a súa avoa. Con ela conversaba, con ela todo era posible. O contacto con ela, as súas enormes bufandas, os contos de inverno que contaba e moitas outras cousas daban sentido á súa vida. Pero un día deixou de estar con eles. Daquela sentiuse un náufrago. Non conciliaba o sono e decote daba voltas na cama enfadado. Sentía o corazón cun tic-tac interminable que lle impedía durmir.

     

María Canosa

     Un día entrou no seu mundo, un leiteiro ben especial, vestido de branco, impoluto, con voz afónica e gastada. Traía un leite diferente, máxico. Chamábase Fígaro. Ao tempo apareceu un raposo, Blim, que axiña sería adoptado coma un animal de compañía. Muriel vivía en Cartaria que era unha vila triste, na que non había moitos nenos. Unha vila que vivía baixo unha néboa mesta, á que non chegaba a luz e, dese xeito, todos se volvían grises. Ao contrario de Martiñeira, lugar repleto de luz e cor, en Cartaria os vecinos vivían sumidos na melancolía e a tristeza que a envolvía.

     

     Con todos estes elementos, a novela vai converterse nunha aventura constante, cuns personaxes moi ben debuxados e entrañables que camiñarán cara a lugares descoñecidos.

     

     María Canosa é unha escritora que pon os sentimentos ben preto do lectorado. E faino paseniño, para que deguste cada frase, cada parágrafo con calma. Como hai que degustar a boa literatura. Os seus personaxes penetran no máis fondo de quen le os seus libros. E isto, xa que logo, ocorre en Muriel, unha narración na que mestura con mestría realidade e fantasía, o ficticio co real. En Muriel hai cor, máis ben unha progresión cromática en función deses soños e esas ilusións que dan sentido a aventura persoal do protagonista. Hai intriga, hai tenrura e nótase o desenvolvemento interior de Muriel. Un, a medida que le e segue a trama,decátase como o rapaz vai medrando a medida que se enfronta ás adversidades que saen ao seu encontro e a capacidade que posúe para ser quen de mirar cara a diante.

    

     En definitiva, boa literatura que crea universos que María Canosa coñece ben e que son  moi ben tratados nos seus libros. Unha novela que nos anima a voar polo ceo dos sentimentos e das ilusións.

     Alegreime moitísimo de que, con este libro brillante, María gañase o Premio Merlín en 2017.Un galardón moi merecido. Xa lle tocaba pola calidade da súa obra e o xurado pode estar satisfeito da súa decisión.

     As ilustracións de Lucía Cobo están en consonancia co texto. Son debuxos tenros, expresivos, dotados dunha sensibilidade evidente. Debuxos que camiñan entre as páxinas con soltura e, á vez, da man dun texto tan suxestivo. Un acerto.

                                                                                    

                                                                                                                                      ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

LAS "TRES NOVELAS INMORALES" DE ENRIQUE GÓMEZ CARRILLO

Muchos fueron los escritores hispanoamericanos y españoles que se asentaron en París hacia finales del siglo XIX y principios del XX, tendencia que continuaría a lo largo de toda la nueva centuria. La capital francesa se veía entonces, como ahora, como uno de los centros neurálgicos de la cultura mundial y atraía, así, a personalidades del mundo del arte, la música y la literatura que formaban una activa y vibrante comunidad de expatriados con diversas inquietudes intelectuales. Uno de los más populares entre los parisinos de adopción en esta época fue el guatemalteco Enrique Gómez Carrillo, escritor y periodista de una fama tan espectacular como efímera. Pese a que sus obras y, sobre todo, sus crónicas periodísticas desde el frente durante la Primera Guerra Mundial le granjearon un indudable renombre, pocos recuerdan hoy a este escritor francófilo cuya vida personal fue tan colorida como algunas de las novelas que escribió.

Nacido en Ciudad de Guatemala en 1873, Gómez Carrillo era hijo de españoles y tras completar sus estudios, se interesó muy pronto por el periodismo, ejerciéndolo en varios periódicos guatemaltecos, entre los que destacó El Correo de la Tarde, dirigido a la sazón por el poeta nicaragüense Rubén Darío, una de sus mayores influencias literarias. Pero Gómez Carrillo no tardaría mucho en iniciar una carrera diplomática al ser enviado a Europa por el gobierno guatemalteco con el objeto de publicitar la imagen de Guatemala en varios países europeos. Aunque originalmente se le envió a Madrid, el joven escritor acabó recalando en París y enamorándose de dicha ciudad, donde sobreviviría, además de con el sueldo que recibía del Estado guatemalteco, realizando traducciones para la editorial Garnier. Durante esta estancia parisina, Gómez Carrillo iniciaría una serie interminable de viajes que lo llevarían por varias ciudades europeas e incluso a lugares más alejados, como Egipto, Asia o Buenos Aires, que ocasionarían la escritura de varias crónicas periodísticas, un tipo de texto que siempre le interesaría enormemente y que le reportaría ingresos económicos regulares.

Gómez Carillo y su esposa Raquel Meller

Durante la Gran Guerra sus crónicas se publicaron en diarios como El Liberal madrileño y La Prensa bonaerense, y acabarían recogiéndose también en formato de libro. Su colaboración con la prensa española se extendería a publicaciones de tanto prestigio como ABC, Blanco y Negro y El Imparcial. Por lo que respecta a su vida personal, ésta fue siempre convulsa y estuvo ocasionalmente envuelta en escándalos, relacionados con sus affaires sentimentales y con sus matrimonios (generalmente breves) con mujeres célebres como la escritora peruana Aurora Cáceres o, en especial, la popular cupletista y actriz española Raquel Meller. Por si esto no fuera poco, en la década de los años 10 corrió el rumor de que Meller y Gómez Carrillo habían tenido que ver con el aprisionamiento de la famosa espía Mata Hari. Si bien la historia no parece tener base real, ello no fue óbice para que Gómez Carrillo escribiese un libro acerca del episodio y perpetuase el rumor con objeto de dar que hablar a la prensa. Su último casamiento, con la escritora Consuelo Suncín, duró menos de un año debido a que Gómez Carrillo falleció en París en 1927, a la corta edad de 54 años, víctima de un derrame cerebral.

Como ya he dicho, Gómez Carrillo se encuentra bastante olvidado hoy en día; quienes le recuerdan se interesan sobre todo por su faceta como cronista, por sus pintorescas intimidades y, quizá, por un libro suyo titulado Almas y cerebros (1898) que comprende una serie de amenas semblanzas de importantes escritores principalmente franceses a quienes conoció en persona, como Huysmans, Zola o Verlaine. Pero a mí me interesa más su producción narrativa, donde destacan primordialmente las Tres novelas inmorales, publicadas originalmente por separado en 1899 y reeditadas un siglo después por la Agencia Española de Cooperación Internacional. Se trata de tres novelas cortas (Bohemia sentimental; Del amor, del dolor y del vicio; y Pobre clown) en las que Gómez Carrillo retrata el París idealizado y bohemio que él conoció y que también describe con profusión en el segundo volumen de sus memorias, En plena bohemia. A pesar de su título general, estos textos sólo pueden calificarse como inmorales si tenemos en cuenta que su intención expresa es la de subvertir la moral burguesa imperante en la época. Son, más bien, novelitas galantes cuyo erotismo es realmente más sugerido y contenido que explícito.

La primera de ellas, Bohemia sentimental, como ya indica su propio título, aúna estos dos elementos: lo veladamente erótico y lo claramente bohemio, y esto será recurrente en las otras dos obras. La novela nos cuenta la historia de Luis y Luciano, dos amigos escritores que malviven de su arte en París y cuyo idealismo está en conflicto constante con la triste realidad que los rodea. Cuando, con la ayuda de Luis, Luciano comienza a "colaborar" con René Durán, personaje de posición económica más elevada que en realidad compra una obra teatral de Luciano y la presenta como propia, los dos amigos reciben una suma de dinero que acabarán derrochando inevitablemente. Luciano iniciará un romance con Violeta, una actriz que es la querida de René, y Luis hará realidad su sueño de llevar a escena, aunque con escaso éxito, una pantomima que ha escrito. La novela pasa por ser una constante reflexión sobre la relación entre la vida y el arte y sobre la idealización libresca de las relaciones amorosas, dos temas que Gómez Carrillo explora asimismo en otras obras narrativas. El escritor describe la bohemia parisina de primera mano y de una manera agridulce y en cada página demuestra el cariño que sentía por la capital francesa. Estas Tres novelas inmorales constituyen la puerta de entrada perfecta al universo literario de un escritor hoy oscurecido por el paso del tiempo pero que produjo una serie de textos notables que, a mi juicio, merecen ser recuperados.

                                                   ANTÓN GARCÍA-FERNÁNDEZ

REMUÍÑO DE LIBROS (30) "22 segundos", de Eva Mejuto

TÍTULO: 22 segundos.

AUTORA: Eva Mejuto.

EDITORIAL: Edicións Xerais. Colección: Fóra de xogo.

Edicións Xerais achégalles aos lectores adolescentes esta novela, pioneira no tratamento da temática da transexualidade dentro da nosa LIX.

     A súa autora, a xornalista e escritora, Eva Mejuto, pon de manifesto, a través dela, a importancia de sentirse a gusto coa propia identidade sexual, independentemente do sexo co que se naza, e de  asumila coma parte do ser que un é, coma camiño cara á realización persoal e á felicidade.

     O diferente nunca coma sinónimo de marxinación e , xa que logo, sufrimento e a literatura coma canle de denuncia e reivindicación social, ademais de coñecemento da realidade na que vive este colectivo estigmatizado demasiadas veces coma enfermos.

 

Eva Mejuto

     

     22 segundos conta en primeira persoa e ao longo de vinte e dous capítulos curtos e escritos cunha prosa fluída e directa, non exenta de tenrura e humor, a historia de Álex, un mozo transexual que decide tomar as rendas da súa vida e trousar diante dunha cámara todo o que leva dentro agardando dende hai moito tempo. 

     Deste xeito descubrimos como xa de pequeno amosaba gustos e intereses ben diferentes, tanto na estética coma nas afeccións e xogos, do resto das nenas da súa idade, por moito que a súa nai, as monxas do colexio e a xente que o rodeaba se empeñasen en non decatarse do obvio e de ignorar a realidade. Cada confidencia por parte de Álex vai espertando dun xeito natural a empatía e o respecto do lector cara a el. E así é quen de comprender a súa impotencia, frustración, rabia e rancor diante duns sentimentos e sensacións, que dende cativo recoñece coma propios pero aos que non lles sabe poñer nome porque o descoñece. 

     Será grazas ao agarimo e ao apoio da súa familia, avó (personaxe entrañable) e nai, xunto coa súa amiga Ana e a axuda dunha psicóloga especializada e comprometida, como logrará reunir todas as forzas necesarias para dar o paso cara á felicidade e asumir o seu tránsito de Ánxela a Álex.

      Novela recomendable para todo aquel lector que busca vivir nunha sociedade máis xusta, plural e equitativa sen prexuízos retrógrados que o único que fan é provocar dor e illamento.

                                                                                                                                       ALBA PIÑEIRO

REMUÍÑO DE LIBROS (29) "Kumamoto e os Doce Robóticos", de Xoán Babarro

TÍTULO: Kumamoto e os Doce Robóticos.

AUTOR: Xoán Babarro.

ILUSTRACIÓNS: Pedro Díaz Lorenzo.

EDITORIAL: Tambre. COLECCIÓN:  Ala Delta.

A editorial Tambre achégalles aos lectores a partir de oito anos esta fantástica historia onde o seu autor, un dos referentes dentro da LIX, Xoán Babarro é quen de axuntar tradición e innovación.

     Trátase da experiencia vivida e contada por Roi, o neno protagonista, a partir da chegada do robot Kumamoto, galano do seu tío mariñeiro, Salvador, e traído do Xapón.

     O que, nun primeiro momento, era só unha diversión para Roi, axiña se vai converter no eixo de atención por parte de toda a súa contorna inmediata, de tal xeito que tanto os membros da súa familia (pais, irmá, avó e tío) coma os seus amigos, alcumados os Doce Robóticos, amosan interese polo androide e a súa capacidade para resolver calquera tipo de proba, manual ou intelectual, chegando mesmo a ser o campión do concurso das adiviñas. Só Laúdo, o gato e compañeiro de xogos de Roi, parece reticente co protagonismo do novo membro familiar ata que é incluído para tamén participar nas súas aventuras infantís. Pero a presenza dun misterioso detective será o detonante da ruptura desa harmonía na vida de Roi, quen comprederá que o único que se pode apreixar e gardar son os recordos dos fermosos momentos vividos.

 

Xoán Babarro

     O feito de que a súa estrutura sexa de dez capítulos curtos e estean escritos cunha prosa clara, fluída e tecida con doses de humor e tenrura, á vez que inzada de referencias á literatura de tradición oral, atrae a atención do lector, que decontado se identifica co seu protagonista.

     As ilustracións, en branco e negro, expresivas e detallistas de Pedro Díaz Lorenzo dotan de vida os personaxes e están en sintonía co ton textual.

                                                                                                

   

                                                                                                                                       ALBA  PIÑEIRO

REMUÍÑO DE LIBROS (28) "Grisela", de Anke de Vries e Willemien Min (ilustracións)

TÍTULO :  Grisela.

AUTORAS: Anke de Vries (texto) e Willemien Min (ilustracións)

EDITORIAL: Kalandraka. COLECCIÓN: Demademora.

Grisela é unha fermosa historia que a editorial Kalandraka lles achega aos primeiros lectores en galego. As súas autoras, a escritora holandesa Anke de Vries e a ilustradora, tamén holandesa Willemien Min son recoñecidas dentro do mundo da Literatura Infantil.

     

Anke de Vries

     Trátase dun álbum ilustrado cuxa protagonista é unha pequena rata gris chamada Grisela. Esta sente un día a tristeza e coma non lle gusta esta emoción, decide pintar de cores alegres e rechamantes, de liñas ou puntos a súa pel gris, pero en vez de sentirse mellor, o que recibe son as burlas daqueles cos que se atopa, ao considerar que vai disfrazada. Será grazas á intervención dunhas abellas como descubra a fermosura da súa pelaxe gris.

     

     A partir desta trama sinxela, a autora Anke de Vries amósalles aos nenos que todos somos diferentes e que as nosas diferezas non deben ser motivo de burla por parte dos demais porque o importante é estar a gusto con un mesmo.

     Conto que chega aos lectores porque lles fala de sentimentos e emocións que lles son familiares a partir de personaxes animais humanizadas, tanto nos seus costumes coma na maneira de comportarse. Tamén os axuda a espertar a empatía cara ao outro, ao mesmo tempo que recoñecen sentimentos próximos coma a tristeza ou a ledicia, xogando con conceptos concretos e a simboloxía das cores.

     En definitiva: a autenticidade fronte á imitación coma camiño cara á felicidade e a aceptación das diferenzas coma canle  de coñecemento.

Willemien Min

     As expresivas ilustracións de Willemien Min dotan de vida as personaxes, ao centrarse nelas empregando trazos humanos e mesturando, ademais da colaxe co papel, a cor negra coas demais sobre o fondo branco.

                                                                                                       ALBA  PIÑEIRO

REMUÍÑO DE LIBROS (27) "Avións de papel", de Xavier Estévez

TÍTULO: Avións de papel.

 

AUTOR:   Xavier Estévez.

ILUSTRACIÓNS: Marcos Viso.

EDITORIAL: EDICIÓNS XERAIS. COLECCIÓN: Merlín.

Avións de papel é unha engaiolante e fermosa novela que a editorial Xerais lles achega aos lectores preadolescentes da man de Xavier Estévez e que vén avalada por ser finalista do Premio Merlín de Literatura Infantil, 2016.

     Trátase dunha novela iniciática e lineal a través da cal os seus protagonistas van dar o salto da nenez á madurez, descubrindo que a vida non sempre é como un desexa e que hai situacións e circunstancias  coas que temos que aprender a convivir por moi dolorosas que nos resulten.

 

Xavier Estévez

     Ao longo das súas páxinas o autor introdúcenos, a partir das voces narradoras dos seus protagonistas, nunha viaxe a través da emoción xurdida da arte plástica urbana, da palabra poética, da xenerosidade que vai ao carón da amizade, á vez que nos convida cara a un mundo máis humano, solidario e xusto.

      A trama comeza cando Lucas, un neno de once anos, espelido e curioso, pero tamén solitario, ás veces non por gusto, decide coñecer a persoa que fai voar avións de papel, sempre á mesma hora e dende a mesma fiestra dun alto edificio. Deste xeito coñece a Sara, unha nena da súa idade que vai en cadeira de rodas e coa que comparte o gusto pola lectura e a escrita. O que comezou coma un encontro casual vai converterse nunha fonda amizade chea de complicidades e descubertas. Entre os dous lograrán saber a identidade do misterioso Hopper, artista urbano que cos seus graffitis e murais contribúe a darlle vida á cidade na que viven. Pero co que non están de acordo as autoridades e certos veciños.

     Novela que abre as portas á imaxinación, á reflexión e ao debate e que nos amosa un percorrido da arte urbana de Vigo e outras localidades galegas na nota do autor, a xeito de epílogo.

 

Fermosa ilustración de Marcos Viso

     As vivas e suxestivas ilustracións de Marcos Viso están en perfecta sintonía co ton textual e engádenlle unha lectura plástica que complementa a historia narrada.

                                                                                                      ALBA  PIÑEIRO