MARÍA LADO
(Cee, 1979)
cinco
procúrasme
coa boca.
por
un momento, abres os ollos
e
na casa aínda en penumbra,
unha
contra déixase levar pola torpeza da brisa.
 |
| María Lado |
pola
físgoa dese instante
vexo
o merliño.
pousa
o seu canto madrugador na estrema do abrente,
escorrenta
os cans da noite.
ti
préndeste no meu peito, ancoras no bico,
nesa
maneira
que
temos ti e mais eu de bicarnos
mentres,
fóra,
con
pericia de faquir,
o
merliño entra na nube de ourizos
e
tanto saltarica
que
escachan en riso as bocas entreabertas
das
castañas punzantes
que
caen.
ao
pouco,
asoma
de novo o peteiro alaranxado do paxaro.
agora
a árbore ten cabeza de merliño,
que
bonito,
ten
inquedos e pintados ollos negros
que
esculcan entre a herba do xardín.
xa estás esperta?
aínda é moi cedo e
precisas
descansar.
o
merliño brinca e o seu peteiro aloumiña a terra.
sabe
evitar os agulleiros caídos que lle pechan o camiño
e
vai escollendo as enfiadas,
pauciños
e
herbas que carrexa
do
xardín á árbore,
e
volta
da
árbore para o xardín.
con
elas no bico
vai
cosendo o seu niño collido por alfinetes.
ti,
meu pequeño, á calor do leite,
adormeces.
descoñeces
os traballos do merliño
non
oes as nubes tronar sobre as follas
non
sabes nada das picadas das espiñas
nas
coxas da ave, e aínda así
reparas,
coa túa boca,
as
feridas abertas polas agullas.
 |
| María Lado canta os seus versos |
trece
cómo
ser mamá vaso de leite
seis
galletas sobre a mesiña
amencer
demasiado silencioso,
e
porta a sabendas pechada?
cómo
vestir abrigo de petos profundos
ou
sono
de
gas ao pé da cociña?
cómo
se os nosos pés,
igual
ca árbores que dormen o outono,
se
atopan baixo a lentura
e
alimentan as flores que
tras
o tremer do xeo
sempre
volven?
 |
| Con Lucía Aldao |
dezaseis
un
día, has soltar as nosas mans coma cabos.
eu
seri vella nesa hora de repente
restarame
só a miña antiga casa, os altos
e
protectores valados da nosa herdade,
a
vella pampona da luz zunindo
no
teito da cociña
deitando
sombras aterradas sobre as corredoiras crechas,
brancas,
por veces agrisadas
que
cobren o rostro da miña nai
-ollos
baixos, labios cosidos polos anos
e
o cansazo-
e
eu volverei a ela,
serei,
coma ela,
pasado.
(Do libro oso, mamá, si?, editado por Edicións
Xerais, 2015)
