Mostrando entradas con la etiqueta literatura.. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta literatura.. Mostrar todas las entradas

viernes, 19 de diciembre de 2014

OS MURMURIOS DO can CAN ( 3 )





     Leva algúns días o can Can tentando falar comigo.
     A verdade é que, ás veces, se fai algo pesado.
     Paso á súa beira cos pés de lá para que non se decate da miña presenza, mentres o animaliño segue metido entre libros e discos.
     Agora anda coa leria de que quere un mp4. Vaia, vaia! Por pedir que non quede.
     O certo foi que, cando quedei un pouco libre de tantas historias que teño, decidín escoitalo.
    E quería contar cousas e, sobre todo, aconsellar libros para estas festas de Nadal e Reis. Non me pareceu mala idea.
     Escoitade/lede o que me foi contando.

     
O can Can dinos musitando que…


     … me viu triste  cando eu lin que morrera o gran músico, compoñente e baixista de Cream,  Jack Bruce. E conta que escoitou algún dos discos del en solitario, que atopou na miña discoteca. En concreto, “Songs for a tailor” cativouno. Pero non só. “Menos mal -afirma- que os músicos non morren endexamais, pois queda a música para sempre”.

                Jack Bruce en acción xunto ao gran guitarrista Joe Bonamassa. Tocan "White Room".


     … lle gustou moito o libro de Teresa Zatarain “Sin miedo a decir te quiero” (Ed. Creotz). Unha historia en prosa rimada, sinxela pero dunha gran sensibilidade. Díxome que, tras ler o conto, non vai dubidar de todo aquello que fale dos sentimentos.



     
     … se sorprendeu da fermosísima edición facsímile do conto “Blancanieves”, editada en 1930 pola Editorial Calleja, que me enviaron dende Cuenca en edición do Servizo de Publicacións da UCLM (2014). Unha xoia completa que conta cun interesante estudo introdutorio do Director do CEPLI, Pedro C. Cerrillo.





     … o propio Pedro C. Cerrillo acaba de publicar un entrañable libro de cantigas de berce que leva por título “Nanas para dormir niñas despiertas”. As ilustracións son de  Antonio Santos e edita tamén o Servizo de Publicacións da universidade conquense e o Patronato Universitario “Cardenal Gil de Albornoz”. Fermoso álbum, que paga a pena coñecer.
      





Velaquí unha desas nanas tan aloumiñantes:


Ilustración de Antonio Santos

NANA DE LA LUZ

Esta niña es un clavel,
esta niña es una rosa,
esta niña es una luz
que alumbra todas las cosas.

Duerme, mi niña,
duerme, mi bien,
duerme, mi vida,
duerme, mi ser.




     …  ten un agarimo especial por  Ringo Starr, porque lle parece unha persoa auténtica, sen dobre cara e, ademais, un magnífico batería. De aí que lle ilusionase ler o libro que Ediciones SM publicou co título “El jardín del pulpo. Octopus´s garden” con ilustracións de Ben Cort. O libro leva, ademais, un CD coa famosísima canción “do xardín do polbo” que cantaban os Beatles (a voz é a del) na versión orixinal. Está feliz e non deixa de poñela á mínima ocasión.

                        Ringo Starr, en solitario, canta "Octopus´s garden".










     … lle doe que remate a colección “Libros da Frouma”. O derradeiro número, que eu tiña sobre a mesa, caeu nas súas patas e encantoulle. Trátase de “CaRa inversa”, un poemario con poemas literarios e visuais (estes, arredor dos libros) de dous magníficos poetas e artistas, Pepe Cáccamo e Baldo Ramos.
Vexamos e leamos algo deste proxecto interesante:

      
     POEMA DE CÁCCAMO  (fragmento de CONTRA A RUÍNA)

o tempo ese extravío esta derrota
de nomes consumidos
de labios sen memoria

o esquecemento a brétema
epidemia furtiva que deita sobre a pel
fungos de luz envisa flor de esponxa profunda
que esgana que non deixa
alentar       (…)

E á dereita, a composición visual de Baldo Ramos.



     Un extraordinario proxecto de colaboración a dúas voces, no que o motivo xerador é o libro-obxecto. Cada autor crea unha peza coa que o outro dialogará  poeticamente. Así, suman vinte libros e vinte poemas cada un. Un diálogo de ida e volta, circular e cómplice.


     … quedou abraiado cando nun andel deu cun libro dun dos ilustradores que el máis admira, Xan López Domínguez, bo amigo meu, editado por Edelvives. O seu nome: “Las aventuras de la Bruja Fritanga. Xan é o autor do texto e das ilustracións. Nel  atopamos ao mago Renlong con todas as súas apócemas e loucuras máxicas, convertido en xigante e o periplo de Fritanga para dar co antídoto de diversos  meigos para ver de reverter o esconxuro. Recoméndao  con moito interese.


     … sabe  do meu amor por Lorca e atopou un álbum fermosísimo de Ian Gibson, ilustrado polo moi prestixioso Javier Zabala, que leva por título “Federico García Lorca para niños”, editado por M1C, hai un ano exactamente. Un achegamento  moi interesante á figura do gran poeta granadino. A súa vida, a súa obra e a súa morte contadas dunha maneira sinxela e moi directa polo célebre hispanista.
     Chamoulle a atención as liñas que pon o libro e que son unha actitude que se debe ter ante a vida: “Se mirades con atención ao voso arredor, tamén vós poderedes descubrir, como García Lorca, a poesía que encerran as cousas. Tan só é preciso sentir e logo…Soñar.
     As ilustracións de Zabala, sinxelamente impresionantes.


      
     A verdade é que non para. Nótalo emocionado e iso gústame. Non o vou negar. Pero chegamos ao límite. Como pasa o tempo. Parece que foi onte cando chegou á praia e atopeino sobre unha rocha e xa leva ben tempo comigo.
     Véxoo tan feliz nos andeis, entre libros, que eu recoñezo que é unha sorte telo preto.
     Non perde de vista nada  do que lle interesa e move a cola ao escoitar a música que soa na sala
     Pídeme con insistencia, para rematar e volver ao balcón, onde o agarda o novo libro de poemas para nenos de Marilar Aleixandre que quere comezar a ler. Pídeme, repito, que poña un vídeo cunha canción de  Serrat e que llo dedique a Susi, a quen tanto quere.
     E así o fago.


     Anímate e escoita "Lucía", unha das tantas fermosísimas cancións de Joan Manuel Serrat. 
               E, claro, Susi, para ti de parte do can Can.

martes, 3 de junio de 2014

CADERNO ÍNTIMO (XVIII)





                                                                       Páxina decimoitava



Sigo de costas ao mundo.

Estou a piques de rebentar.

A situación supérame.

Teño ganas de  berrar e escoitar os meus berros.
"Treboada na Costa da Morte". Acrílico de Xulio Gª Rivas

Que sociedade é esta que permite atropelos e non reacciona??

Están a gobernar ou están a eliminarnos como seres humanos que pensan?

Pensan? Pensamos? Analizamos? Rebelámonos? Resignámonos?

Que loucura! Que vergoña!

Temos as mans atadas e a lingua encadeada?

É isto un estado de dereito?

     

      Desculpádeme. Trabuqueime de escrito. Non era isto o que tiña pensado expresar. Pero, claro, mire a onde mire, síntome agredido. Que horror!

    Non hoxe non estaban estas preguntas e estes lamentos(non me gusta esta palabra. Bórroa). Mellor, reflexións ou algo semellante.

      Non, hoxe ía por outro camiño.
         
Alicia Alonso Romero
Hoxe quero dicir que hai persoas que non marchan nunca, porque permanecen no máis profundo dos sentimentos de quen as rodean.
      
     Son persoas que forman parte da esencia afectiva daqueles que as queren, que as queremos e que estes se senten queridos á súa vez e fúndense con elas.
      
     Poden desaparecer fisicamente, habitar outras estancias; poden voar sobre as flores, mergullarse nos mares diversos e facerse intanxibles. Pero viven, si. Viven fondamente no discorrer cotián daqueles que están próximos.
 
Algunhas das moitas persoas que a querían.
     E isto é o que sucede (négome a empregar aquí o tempo verbal en pasado) con Alicia Alonso Romero, con quen tanto quero, parafraseando a Miguel Hernández.
      
     Agora, xa deixando o presente, direi que ela foi unha ondada de rechouchíos nesta miña andaina por este mundo. Non perdeu, endexamais, o sorriso aberto, a alegría de vivir e agasallaba unhas apertas sentidas que a permitían camiñar.
      
     Alicia non percorreu as sendas con espírito efémero. Alicia, malia os atrancos que padeceu, buscaba perdurar para seguir querendo con abraiante xenerosidade.
      
     Alicia avanzaba cara a diante coa convicción de que a súa existencia só tiña sentido se facía felices aos demais. Contaxiaba a súa vitalidade e acadaba que todos estivésemos cheos de ledicia á súa beira.
      
     Alicia estaba en moitos dos meus poemas. E seguirá a estar.
Sempre estará presente nos meus poemas. Canto a quería!
      
     Alicia estaba en cada pincelada que Xulio daba. E seguirá a estar.
      
     Alicia estaba en todo proxecto artístico deste home excepcional, o seu marido. E seguirá a estar.
      
     Alicia estaba nos bicos, nas conversas, nos abrazos, nos plans dos que a queriamos. E non deixará de estar. Non, nunca.
      
     Estivemos na Coruña con ela.
     Estivemos na Coruña sen ela.
      
O mar da Coruña que garda as súas cinzas.

     Fomos ver, ulir, sentir, saborear e gozar do brillo do mar.
     Ese mar, vixiado pola  Torre de Hércules, que acolleu as súas cinzas.
     Non puideramos asistir a ese acto íntimo, familiar. Colleunos de viaxe.
     Mais ese mar bravo agardou pacientemente por nós durante unha semana.
     Agardou para dicirnos que Alicia vivía con el.
     E sei que o mar, en silencio, chorou comigo. Non se decatou case ninguén, pero choramos os dous.
      
Con Xulio Gª Rivas.
     Bágoas de sal, os dous.
     Bágoas de néboa, os dous.
     Bágoas de vidro, os dous.
     E ese mar, cos ollos chorosos, comentoume que bebía da serenidade de Alicia, da súa alegría, do seu espírito positivo sempre, da súa bondade, da súa intelixencia.
    
      
     Quixen facer un poema. Penso que llo debía á miña amiga.
     Pero non fun quen. Non me saían os versos.
     Vinos, agochándose de min, nas apertas de Xulio e de Javier. Vinos nas súas esperanzas, nas súas conversas, nas súas ilusións, no seu futuro. Vinos nos seus ollos, nas súas forzas, nas súas miradas.
     De aí que o entendín todo ou case.
     O poema ficaba dentro e era imposible darlle forma.
     Non aceptaba as palabras.
     Era o poema dos acenos.
      
Con Xulio, Susi e Javier.
     O poema da dor que rompe a realidade.
     O poema da luz afogada nas lembranzas.
     O poema do sorriso infantil desvanecido.
     O poema que só existiu na sede oculta, na fervenza en tránsito cara á nada.
     O poema dos que non agardan límites no amor, na amizade.
     O poema dos que senten que os días pasan amodo e dos que queren que pasen axiña.
     O poema, en fin, que moumea silencios intanxibles arredor das nosas vidas collidas por fíos sen cores.
No estudio de Xulio na Coruña.
      
     Xa digo. Quixen escribir un poema e non quixo saír.
     
      Talvez notou que abondaban os xestos; que hai palabras invisibles nos anacos do agarimo; que imaxinar paisaxes sentimentais en determinados intres non fai que esvaeza a néboa  do río.
      
     Non saíu o poema, non, pero Alicia, toda ela un poema de amor, vai seguir deitando os seus versos interminables nas nosas mans para apagar lumes inútiles.
      
     Para que escribir, pois, un poema?


"Alicia vendo a televisión". Debuxo de hai tempo de Xulio GªRivas.

                                        
                           
                                                                                                                                                                 O VELLO SOÑADOR

                                                                               

sábado, 31 de mayo de 2014

ESCAPARATE POÉTICO (XXXVII). Marta Dacosta (2)






MARTA  DACOSTA (2)   (Vigo, 1966)



abrir unha ventá
ao sol da mañá

Marta Dacosta
confirmar que o día trae
calor para as horas
unha liña rubia no horizonte
salgada para a lingua

abrir o corpo
a través dos pulmóns
desexosos de inundarse
do frescor da mañá

sentir que o tempo vai amodo

que non xogamos ás sorpresas
imposíbeis

que o soño foi semente

que o día agroma


…………………………………….

Así?
Con catro versos
vou escorrentar
a escuridade?

………………………………………


verdade?
que verdade?

a que constrúen as palabras falsas dos covardes
os seus berros dislocados e caníbales
desmesuradas murallas contra a luz?

alimentareime da sombra diagonal
que protexe a fonte baixo os pradairos espidos

do silencio
que foxe do seu veleno incendiado
onanista, cultivado
en horas

infértiles





( Do libro dun lago escuro, editado por Edicións Xerais.2014. Premio Johán Carballeira de Poesía)