UN NOVO LIBRO INFANTIL DE MARCOS CALVEIRO: "Unha casiña branca".

MARCOS CALVEIRO  

"Unha casiña branca"

Edición Xerais.
Col. Sopa de Libros.

2015

Marcos Calveiro é un autor que combina tres características na súa escrita: un bo gusto pola palabra, un carácter de denuncia e unha  grande orixinalidade  nos temas que escolle.

     Unha casiña branca (Ed. Xerais. Col. Sopa de libros) cumpre eses tres rasgos e moito máis. Porque esta narración conta unha boa historia, os personaxes están moi ben configurados e obrígate a que penses no que nela se conta.

     

     Onde se desenvolve esta historia?  Pois nun vertedoiro  infindo onde as dunas e as cárcavas de lixo se suceden unha tras outra ata onde o ollar máis aguzado alcanza. Un lugar onde hai trebellos de todo tipo, polo que corrican milleiros de bechos noxentos e no que, ao lonxe, se escoitan arrepiantes ruídos mecánicos.

     

         Neste lugar tan especial aparece, saíndo do interior dun frigorífico un neno de cabelo crecho, cuns enormes auriculares e cunha radio nas mans con dous altofalantes. É NenoRadio. Tamén no vertedoiro, entre guindastres, luz de focos e demais lixo, dun bidón xorde unha rapaza cunha lanterna, que leva na cabeza unha vella pucha de aviador e ten as fazulas tisnadas. É NenaPilas. Os dous rapaces van ter discusións, conversas moi irónicas e reflexións sobre a familia, os adultos e certas lembranzas. Ambos teñen os seus obxectivos, polo que o relato dá paso a unha aventura nun medio descoñecido e, sobre todo, hostil. Alí viven tamén os Leiróns, unhas figuras de aspecto sinistro, con uniformes militares, que escravizan a todos os que caen nas súas gadoupas.Son os donos deste espazo que os envolve. Un terceiro personaxe, entre entrañable e misterioso, entra en escena: Matusalén. É un xigante que xorde entre as sombras, cun estraño casco que lle cobre o rostro, botas de esquiador e un mono de camuflaxe. Vai protexelos e unirse a eles, malia a desconfianza da rapaza, os intres de dúbida de Radio e o sorprendente da súa aparición.

     

Marcos Calveiro

     Aventura chea de perigos, de pasos cara a diante e cara a atrás, sustos, traizóns que poden non selo, liortas …vanse sucedendo para deleite do lector que, algunhas veces, se sorprende polo rumbo que toman os acontecementos.

     

     Moito simbolismo hai neste libro. Os protagonistas camiñan con dificultade, deambulan entre o refugallo e descobren lugares con sombras ameazantes que os preocupan. Como se di no capítulo 3 da historia: O vertedoiro é infindo. O vertedoiro é o mundo. O mundo é infindo.  Cada personaxe vai na procura de algo. Unha casiña branca entre outras cousas. O lixo afoga. Xa non saben se haberá lugares sen inmundicia, pero eles non ceden. Eles intentan saír dese inferno.

     

     Unha obra diferente, chea de simbolismo, que naceu primeiro como obra de teatro infantil e que mudou nunha novela distinta e interesante.

      

Ilustración de Marcos Viso

     Salientar as ilustracións dun ilustrador excelente. Marcos Viso aplica a técnica do acrílico e de secuenciación de imaxes, que marcan un ritmo de seu  e que fai moi atraente a lectura plástica da novela. Unhas imaxes que provocan emocións e que lle van de marabilla ao texto.

                                                                                                                    ANTONIO  GARCÍA  TEIJEIRO

MARÍA SOLAR, UNHA REPARTIDORA DE SOÑOS NO SEU LIBRO "O MEU PESADELO FAVORITO".

     “Os beixos son a nosa fonte principal de enerxía, non hai nada máis enerxético no Universo ca un bico”. Entrañable e acertada afirmación dunha personaxe, a repartidora de bicos, que deixou abraiado a Manuel, o protagonista da fermosísima historia que María Solar nos conta no seu libro O meu pesadelo favorito.

      

     Gañador en 2014 do prestixioso Premio Lazarillo, esta novela para rapaces de 10 a 100 anos brilla con luz de seu. Namora. Enfeitiza.

É unha historia curiosa que protagoniza Manuel e os soños que vive cando ten febre. Uns soños, ás veces pesadelos, outras veces sensacións, que o confunden pero que sempre o levan a tomar decisións imprevistas e divertidas.

   Hai moito, moito nesta novela editada por Galaxia na súa colección Árbore.

     En primeiro lugar –e iso é o importante- atopamos literatura da boa. María Solar escribe moi ben. Ten claro o mundo que quere construír e faino cunha claridade que engaiola. Utiliza o onírico para expresar realidades que son duras. Porque, a través dos soños, nos fala do amor, do afecto, da morte, da diferenza (algo que recalca ao longo da historia), da mentira e, mesmo, da clonación grazas aos entrañables personaxes que son o doutor Ensaio e a doutora Probeta. Unha referencia científica que, ademais dos doutores, nos presenta a través de dous seres, animais imposibles, Dinorrinco e Hipodrilo nacidos de cruzamentos divertidos que nos fan pensar na soidade tantas veces presente no noso mundo.

      

María Solar

     Tamén atopamos neste libro o gusto polo belido: os bicos e o seu efecto beneficioso e afectivo nos seres humanos, os olores que nos permiten recordar e vivir momentos inesquecibles, a aparición definitiva de Alicia…

      Entre a fantasía dos soños hai lugar para un pequeño achegamento á ciencia ficción coa aparición de ZZC5, un extraterrestre explorador que chegou á terra para informar de como vivimos os humanos. Un ser verde, de aspecto xelatinoso, non moi alto e cun único ollo dentro dun escafandro. Con el, e outros personaxes, a autora pon o dedo na intolerancia co “diferente”, ademais do exercicio, da alimentación, das cidades, etc.

E faino con elegancia, como quen non quere a cousa.

     Detéñome aquí. Co comentado abonda para animar a entrar neste libro. Hai moitas situacións engaiolantes. Situacións que farán as delicias dos lectores e lectoras. Gozarán descubríndoas.

 

Ilustración a dobre páxina de María Lires.

     O meu pesadelo favorito é un paso máis na consistente carreira literaria de María Solar. Unha carreira na que une a boa literatura e un coñecemento moi claro das persoas ás que van dirixidos os seus textos. Persoas que somos todos, sexa dito.

     Un libro intelixente, enxeñoso, divertido, crítico que atesoura unha dose enorme de literatura, que conta coas ilustracións de María Lires expresivamente divertidas.

      

     Un libro para gozar.

     Un libro para pensar.

     Un libro para perderse por el, nas súas aventuras e que fai que respectemos e queiramos  máis o que nos rodea.

                                                                                                                                     ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO