DARDO POÉTICO (XII) Georges Brassens, un libertario subversivo da linguaxe

Se algo valoro eu dos artistas é que consigan un universo de seu.

Este universo, evidentemente, pode interesarme ou non. Iso vai depender dos seus contidos, da miña visión do creado, dos enfoques e de tantos elementos que o configuren. Pero sempre terán o meu respecto, se nel atopo autenticidade e non impostura.

Georges Brassens é un exemplo do que estou a dicir. Fillo dun albanel, oficio no que as persoas adoitan cantar cando traballan (alomenos antes) e coa súa nai, filla dun inmigrante napolitano, o mozo Georges anota as letras das cancións que escoita nun caderno para repetilas coas súas amigas. Vive feliz nun medio sinxelo e humilde. O fonógrafo invade a casa con obras de diferntes estilos: ópera, cancións de moda,operetas e, sobre todo, jazz.

Georges Brassens

Non foi Brassens un bo estudante. Só destaca en ximnasia, é un distraído ata que dá cun profesor de lingua e literatura, amigo de Sartre, quen esperta nel a paixón pola poesía e a literatura en xeral. Como a música a leva ben dentro, dedicarase a interpretar cancións populares e de moda para entreter as súas amizades.

Debuta como artista moi tarde. El ía formándose en segredo, el só ou con amigos.

Será a principios  dos cincuenta, con trinta anos cumpridos (naceu en 1920), cando, grazas á presión dos amigos, decida facer unha proba nun cabaret no barrio de Montmartre. Cantou máis de vinte e cinco temas entre as dúas e as catro da mañá e deixou aos asistentes entusiasmados. A partir de aquí o seu éxito en Francia e en tantos lugares de Europa resulta indiscutible. Como di Thierry Perben. “Esa noite GEORGES fíxose BRASSENS. Non debemos esquecer que tivo que vencer a súa timidez e a falta de confianza que tiña en si mesmo.

Brassens triunfa como cantante, mais non abandona a escrita. A súa primeira novela chámase La tour des miracles (1953) e, pouco despois, aparece unha selección de poemas co nome de La mauvaise reputation.

A partir de aquí Georges Brassens é recoñecido como un compositor con estilo propio e anovador, mesmo impertinente, como di Perben, ademais de poeta, cuxo dominio da lingua francesa resultaba brillante e inspirador.

Foi chamado o “poeta do anarquismo” e nas súas cancións adiviñamos unha exaltación do poder que a palabra e mais o amor teñen como algo subversivo.

No seu mundo compositivo pasean toda sorte de persoas que van dende os ladróns e cornudos ata  polis, putas ou cregos.

Nas letras dos seus temas cabe salientar o humor e mais a ironía para loitar a prol da moral libertaria.

Brassens era un apaixonado lector de poesía, coñecía perfectamente a linguaxe o que lle permitía xogar con expresións feitas, recuperar vocábulos esquecidos e crear un estilo único manexando, tamén, a fala popular.

Paco Ibáñez dedicou un disco ás cancións de Brassens deitadas ao español. E lembra ao artista “como un home sinxelo, tímido e xeneroso; cun talento que non cabe no firmamento”.

Gabriel García Márquez comentou: “Hai uns anos, ao longo dunha discusión literaria, alguén me preguntou quen era, na miña opinión, o mellor poeta contemporáneo de Francia. Non o dubidei. Respondín: Georges Brassens”.

Acaba de saír un libro desta persoa sen igual: Los caminos que no llevan a Roma. Reflexiones y máximas de un libertario, coa tradución de Joachim De Nys (Ed. Navona).

Non quixen sentar con Pessoa, desta vez. Preferín que esas máximas, pegadas dunha ética sen fendas, se convertesen en dardos que aguillloasen as nosas conciencias. Por iso, e nada máis que por iso, están reflectidas nesta sección.

Leamos, escoitemos, recuperemos os grandes artistas como quen hoxe aparece neste espazo. Persoas así non deben caer no esquecemento. Son unha referencia esencial para as sociedades desfeitas e confundidas. Pouco a pouco fomos soterrando artistas que puñan o dedo na chaga, de maneira inxusta. O peor que lle pode pasar a estes homes e mulleres é acalalos. Facer como que non existiron endexamais. Hoxe, Versos e aloumiños presenta un home “que non estancou en certezas”, como di Jean-Paul Liégeois, “que non foi un manual de axiomas e de grandes principios, senón máis ben unha meditación episódica, unha serie de interrogacións sucesivas que desembocan en respostas fráxiles e provisionais” Así de ético foi sempre o seu pensamento e hoxe imos coñecelo un pouco máis.

Leamos algunhas das súas reflexións, contidas no libro anteriormente citado.

-         No es tan fácil tener una moral individualista e individual. Resulta difícil estar solo.

-         Pocos seres son capaces de libertad. La mayoría son partidarios de su libertad, pero la libertad de los demás se les escapa un poco.

-         Detesto los uniformes, salvo el uniforme del cartero.

-         Considero las religiones y todos los dogmas, sean cuales sean, como completamente nocivos.

-         Lo único que nos queda de la civilización es la poesía.

-         Todavía existen poetas. Pero se esconden aquí y allá, entre dos piedras, o en ojos de agujas.

-         Canto como un hombre libre. Me libero escribiendo canciones.

-         Los niños aman las palabras antes de conocer su significado. Aman las palabras por las palabras.

-         Estoy completamente desesperado. No por mí, sino por los demás: odio la violencia y estamos sumergidos en ella.

-         Las únicas cosas de las que estoy seguro, que puedo compartir, son mis incertidumbres.¡Y nadie las quiere!

-         Para mí, “la mujer del vecino” no existe. Esa mujer no pertenece al vecino.

-         Hay que amar los defectos de los que amamos.

 ******************************************************

  Escoitemos  a Georges Brassens cantando "La mauvaise reputation"

 E agora, outra canción ben fermosa: "Fernande".

   E para rematar as audicións, escoitemos a versión de "La mala reputación" interpretada polo gran trobador, Paco Ibáñez, amigo de Brassens.

Leamos unha canción de Georges Brassens, "Le vent", traducido do francés por Thierry Perben, incluído no libro "Georges Brassens. Canciones I". Ed. Espiral.

Case me esquecía. O ano pasado saíu es España, un libro, editado por Fulgecio Pimentel Editor, que se chama Brassens, la libertad, de banda deseñada e texto en prosa, escrito e debuxado por Joann Sfar.

Para todos os/as amantes da obra e da vida desta figura, xa universal, aquí deixo a noticia.

POR QUE... NAS LIBRARÍAS?

Escaparate dunha libraría en Vigo

Por que a xente lle terá tanto medo a visitar as librarías?
Por que os adultos, en xeral, só as visitan cando teñen que mercar un libro determinado, porque llelo prescribiron aos seus fillos na escola?
Por que entran algúns nas librarías por un libro concreto e non botan unha ollada máis profunda?
Por que as persoas non teñen o costume de levar da man aos fillos ou fillas e coller libros e follealos xuntos?
Por que non remexen nas mesas e nos andeis para descubrir tesouros que os están agardando?
Por que o outro día unha nai lle dixo á súa filla que non lle compraba ningún libro e turraba dela cara a fóra?
Por que non queren coñecer editoriais, coleccións, autores e autoras que escriben para os seus fillos?
Por que, cando un libro está escrito en galego e mais en castelán, e lles preguntan cal van levar, moitas persoas contestan con arrogancia  á libreira: "En castellano, por supuesto".
Por que as familias non teñen o costume de mercar un par de libros cada mes? Asegúrolles que os hai de todos os prezos. E que tal ler os títulos que lles recomendan aos seus fillos?
Por que hai tantas cafetarías e tantos bares e tan poucas librarías?
Por que se compran, en días sinalados, algúns libros que non vai ler ninguén?
Por que non asisten moitos mestres e mestras ás presentacións de libros nas librarías? Hai presentacións de toda clase de libros e de temas que poden interesarlles para traballar nas aulas.
Por que tantas persoas non animan os seus fillos a que vaian eles mercar o libro, que teñen que ler por obriga? Non é nada difícil. Saben facer cousas máis complicadas.
Por que non falan co libreiro ou libreira e lle piden consello á hora de decidir a compra dunha obra?
Por que os profesionais das librarías teñen que soportar certas contestacións se se dirixen ao comprador/a en lingua galega?
Por que non se valora o libro, como lle corresponde, nesta sociedade nosa tan ruín?
Por que os medios de comunicación ignoran as librarías e non están máis preto delas?
Por que non aproveitan as persoas, que entran nas librarías, para leren uns poemas ou unhas páxinas dunha novela ou dunha obra de teatro? Os libros, dende logo, non contaxian virus perigosos.
Por que en moitas librarías o libro galego está relegado a un plano de auténtico desprezo?
Por que algúns adultos compran, como agasallo para rapaces, libros de ínfima calidade e antes non se informan en revistas e, sobre todo, preguntándolle ao libreiro/a cales poden ser máis axeitados segundo a idade, a capacidade lectora e os temas que lles poidan interesar? Para que lean os nenos vale calquera libro?



Para min é un pracer visitar unha libraría sempre. E en cada cidade que visito pregunto se hai algunha de certa entidade e alí pérdome entre os libros.
Lembro que cando ía visitar a Madrid a Rafael Alberti, a finais dos oitenta, era parada obrigatoria buscar na sección de poesía en Espasa-Calpe, na Gran Vía, e atopar poemarios que conseguir en Vigo sería imposible, e viña cargado cun bo número deles. E o máis curioso: atopaba algunha edición rara dun poemario de Rafael que nin el mesmo se lembraba dela. Máis dunha vez agasallámoslle o libro. Outras veces, pediamos que nolo dedicase.

Dúas páxinas dunha edición de Rafael Alberti, Marinero en tierra (Biblioteca Nueva, 1978) con ilustracións do autor.

En Suplementos de Calle del Aire, atopei este libro rarísimo de Alberti, publicado en Sevilla en 1978. Chámase Los 5 Destacagados. Son uns poemas contra os ditadores de América para unha carpeta de gravados do pintor chileno Sebastián Matta. Auténticas rarezas que, entre outras, ía descubrindo como tesouros na Casa do Libro (Espasa-Calpe) en Madrid nos primeiros anos dos anos oitenta.

 Cada día, máis ou menos, vou á miña libraría favorita. E sempre busco e rebusco e dou cun libro que me interesa. Fago os meus números, dubido, pido que mo reserven ou vén comigo para a casa.
Cando me operaron do xeonllo, na libraría permanecía sentado nunha cadeira e lía páxinas das novidades que ían chegando e era feliz. Esquecíame do mundo, aínda que escoitaba cousas desagradables e actitudes pouco recomendables. Tamén, ben é certo, gozaba coas persoas que tiñan nivel lector e coas súas compras.

Coido que a xente non se parou a pensar a fonte de cultura que é unha libraría.
Sei que estamos en tempos difíciles. Sei que moitas persoas pasan por dificultades económicas. Sei que non chove a gusto de todos. Sei, mesmo, que nunca se leu máis que agora. Pero isto non abonda. Seguimos con niveis  moi baixos en canto á lectura se refire.
Por iso temos que estar ben preto das librarías.
Non poden seguir pechando.
Son, sen dúbida, un ben de interese xeral.
Non teñamos medo a pecorrer as súas canles entre volumes de todos os xéneros.
Mercar libros vén sendo unha actitude de prioridades.Gástanse os cartos en trapalladas e chórase un diñeiro ben empregado nun libro de literatura, arte, cine ou música.

E vén todo isto ao que me pasou nestes dous últimos días. Fun encargar un libro e saín da libraría con todo isto.

O últmo poemario do poeta brasileiro, Lêdo Ivo e dúas obras do extraordinario poeta francés Paul Valèry

A poesía completa da miña admirada Emily Dickinson e un novo tomo de Salón de Pasos Perdidos de Andrés Trapiello.

 
E remato coas palabras dun marcapáxinas  que contén unhas fermosas palabras do escritor Vicente Espinel, 1550 - 1624  sobre o libro:

Son los libros fieles consejeros, amigos sin adulación, despertadores del entendimiento, maestros del alma, gobernadores del cuerpo, guiones para bien vivir y centinelas para bien morir.

            
                                                                                     

Cuberta do libro Marinero en tierra citado anteriormente

                                                                                                 ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

AGASALLOS DYLANIANOS

De verdade que hoxe non vou falar de Bob Dylan. E prometo, ademais, non facelo ata dentro de moito tempo.

A min encántame regalar libros, discos e todo aquilo que ás persoas que quero lles poida facer ilusión.

Non o vou ocultar. A min tamén me gusta moito que me agasallen algo, se ese obsequio procede do agarimo que os amigos e amigas me poidan ter.

Moita xente sabe que son un obsesivo dylanita. Colecciono todo aquilo que teña que ver co vello Bob. Dende chaveiros, badgets, libros, picture-discs, rarezas en compacto ou en vinilo, camisetas, fotos, entrevistas, viseiras, adhesivos, edicións especiais dos seus discos etc.

Jordi Sierra i Fabra, amigo e irmán en Dylan, deixou por escrito, nunha dedicatoria que o estaba espoliando. Que esaxerado! Aínda que algo de razón tiña (e ten).

Sei que ao meu amigo Aute lle gusta, pero mantén que o mellor autor de cancións é John Lennon. Sendo un dos meus músicos favoritos o exbeatle, afirmo que Bob Dylan é mellor compositor ca el. A Luis Eduardo non lle parece así, porén , fainos rir a discusión. Eu amo a Lennon.

Paco Ibáñez, o meu mestre, pono verde dun tempo a esta parte. Di que perdeu as esencias do que era nun principio. Unha especie de traidor. Non estou de acordo con el, pero a Paco permítolle o que queira dicir de calquera. É a persoa do mundo musical máis auténtica  e consecuente coas súas ideas que coñezo.

Moitos falan de que Dylan é un ser antipático, desagradable e moitas outras cousas. Admítoo. Ten moitas contradicións e rarezas. E quen non? Pero digo, tamén, que Bob Dylan chegou a crear un personaxe para protexer a Robert Allen Zimmerman. Está canso de que o queiran facer bandeira de todo o que ocorre neste mundo. E el négase. Só quere cantar.

Non falo máis, porque me estou a pasar xa.

Nesta entrada, vou poñer os diversos agasallos relativos a Dylan que fun recibindo. Pódense admitir máis, por suposto.  Así que os irei comentando para gozo meu e de quen tiveron a amabilidade de obsequiarmos. Grazas a todos e a todas por serdes tan detallistas comigo.

Non cambiedes, por favor.

A ver que vos parecen. Cando menos son unha curiosidade.

AGASALLOS DYLANIANOS

Susi, a miña muller é quen me compra os discos oficiais que están saíndo.
Cando estivo de viaxe en Berlín ou en París, non estamos seguros, trouxo esta
orixinal litografía que, enmarcada, loce no meu estudio de traballo no terceiro andar.

Gústame moito a súa concepción. Do máis curioso en retratos dylanianos.

Se imos a calquera concerto onde toque Bob Dylan, temos un pacto. Dende a primeira vez que o vimos en Barcelona, Susi cómprame unha camiseta oficial.
Cumpre a súa palabra fielmente e xa teño unha boa colección delas.
Noutras ocasións, encárgame algunha se ve que é bonita e que a min me pode gustar.


Estando nos EE.UU, meu fillo, Antón, e a súa muller, Erin, unha persoa tenra e sensible, leváronnos a unha pequena vila. Entraron nunha libraría para ver libros antigos (son basatante bibliófilos) e saíron cun libro envolto en papel de agasallo. Dixéronme que non o podía abrir ata o 13 de agosto, xa en Galicia, e o día do meu aniversario atopeime con este libro que desenvolve a vida de Dylan en imaxes e a fermosa canción Forever young. Con Antón comparto unha paixón desmedida pola música.

Conseguir o "Unplugged" en vinilo custoume moito. E non a conseguiría se non fose pola insistencia de Antón. Con el completei toda a colección dos vinilos oficiais de Bob Dylan. Ademais, colaborou na consecución doutros álbums e agasalloume un disco que, daquela, só se podía atopar nas cafeterías "Starbucks", e a versión de Love Sick que editou a empresa de lencería Victoria´s Secret.

Noa, a miña filla, e Javi, o seu mozo, saben a ilusión que me fai calquera detalle que teña que ver con Dylan.
No meu 60 aniversario, fixéronme un agasallo especial. Mercáronme unha reprodución da célebre harmónica Hohner, da serie coa sinatura do artista gravada sobre a foto dun Dylan novo. Sentín unha gran ledicia. Eu estaba disposto a mercala na súa tenda oficial on-line. Eles insistiron en que agardase e as cousas saíron perfectas. O día 13 de agosto recibía o valioso obsequio.Ademais, xa me regalaran un libro con fotos moi fermosas sobre Bob Dylan. Javi Ruiz, líder do magnífico grupo Trestrece, conseguírame anteriormente uns adhesivos e unhas tarxetas oficiais de identificación do backstage dalgúns concertos do cantante.Mercounas a través da Internet.

Nesta Semana Santa, estiveron en Vigo e entraron nun comercio de roupa. Aparecéronme cunha camiseta de Bob Dylan. Noa, cada vez que viaxa, se ve algo dylaniano tráemo, como fixo cunha tarxeta que representaba o cartel dun concerto do xenio de Minnessota. A verdade é que son dúas persoas marabillosas.

 Con Oita podería estar horas e horas falando de música.
Con Oita podería estar horas e horas escoitando cancións. Temos uns gustos moi semellantes. Oita é un artista. Así de claro. E moi xeneroso, como dixen noutro artigo. Oíta acaba de agasallarme cunha peza maxistral. Chámase Dylanita e consta dunha figura dun mozo (non son eu, por suposto) cunha camiseta coa faciana de Dylan. A figura está sobre unha base e un rectángulo de madeira, no que se reproducen uns versos da canción Like a rolling stone, coa letra manuscrita de Bob Dylan.Unha composición orixinal e fermosa.

Uns anos antes, fíxome outra obra mestra.
 Esa guitarra de cerámica é un dos meus tesouros dylanianos. Tirado o debuxo dun dos volumes Escritos, canciones y dibujos de Bob Dylan, non se pode facer mellor. É unha marabilla, que Oita realizou cun agarimo e unha mestría excepcionais. Non lle falta un detalle, mesmo cando encargou o soporte de ferro que lle dá unha vida incrible.
Eu non me canso de ver esta obra. Pásame como coa caixa da Hohner. E unida a guitarrra á composición xenial de Dylanita nunca esquecerei o agarimo que este artista me demostrou.








E por se fose pouco, aí tedes a folla das cancións que Bob Dylan e o seu grupo tocaron en Vigo no mes de xullo de 2008.
A folla atopouna un amigo de Oita no escenario ao rematar a actuación do vello Bob.
Como sabía que a Oita lle gustaba Dylan, deulla. Contoume o detalle. Eu non dixen nada. Simplemente referinme á sorte que tiña. Uns días despois, Oita díxome: "Vouche deixar en Elepé, a folla do concerto. Ti es máis amante de Bob Dylan ca min".
E así foi. Uns días máis tarde Suso deume un sobre co folio que aparece á esquerda. Pódese ser máis xeneroso?









Mari Carmen Barciela, compañeira e amiga do colexio, sorpréndeme  con este libro de banda deseñada, Bob Dylan Revisited, e non é doado, porque procuro estar ben informado das novidades sobre Dylan.Nesta obra, editada por Norma Editorial, trece debuxantes adaptan ao cómic o mesmo número de cancións do bardo americano. Son os temas preferidos de cada un deles e con este libro o xénero da banda deseñada entra na lenda de Bob Dylan.Que acerto!





Merco en Elepé, a miña tenda de discos favorita, discos dende hai máis de trinta anos. Hoxe en día, Suso Hidalgo é o seu propietario.
Amante da boa música, en Elepé atopas vinilos e cedés moi especiais. Eu levaba vendo un picture-disc durante moitos meses, mellor anos.
Quixen mercarllo varias veces ou trocarllo por algo que a Suso lle conviñese. Nel víase a Bob Dylan cantando nun concerto con Tom Petty. Fascinábame a idea de telo na miña casa. Non foi posible ata agosto de 2013. Cando cumprín os sesenta anos, Suso deume a alegría de regalarmo. Por detrás vese a Bob cantando el só. Hoxe loce nun andel da sala de estar como se ve na fotografía.


. 

Xulio García Rivas, ademais de amigo, é un pintor da máis alta calidade.A súa obra resúltanos engaiolante.
Con el e con Alicia, vivimos momentos dun afecto difícil de describir.
Na nosa casa temos obras de Xulio, que dan carácter aos distintos lugares nos que se atopan.
Ambos forman unha parella exemplar e entrañable. Agora viven na Coruña e xa fomos dúas veces  pasar unhas fins de semana moi agradables.Son amigos íntimos. Son persoas que alimentan o espírito.
Un día, díxome Xulio que tiña algo para min. Aínda algo máis? -díxenlle.
E apareceume cun retrato de Dylan, recreado dixitalmente mesturando cores e creando unha obra que me emocionou. Con dedicatoria dylaniana e todo. Un orgullo tela na casa.



Se alguén comprende a miña poesía como ninguén ese é Xosé Cobas.
Quen coñeza a miña bibliografía verá o enorme talento que posúe e un bo número de poemarios que ambos temos xuntos.
Xosé Cobas fai poesía co pincel.
Sen que eu lle diga nada, interioriza os meus versos e as súas ilustracións viven en conxunción co poema completo.E logo agasállame unha ilustración. Este é o caso do orixinal que fixo sobre Bob Dylan para o libro Palabras envoltas en cancións. E agora, enmarcado, ocupa un espazo na parede para que gocemos del. Grazas, mestre

Paco e Margarita son uns amigos cataláns aos que queremos moito. Tras pasar uns días en Vigo, ao chegar a Barcelona atoparon este libro do que xa falamos antes, Bob Dylan Revisited. O cómic que traía as versións de 13 cancións de Dylan desenvolvidas por trece debuxantes de enorme calidade. Cun prólogo de Jordi Tardà, aparecen cancións como Blowin´in the wind, Lay Lady Lay, Like a rolling stone, Hurricane, Desolation row, Not Dark Yet ou Knockin´on Heaven´s Door. Acompañado dunhas fotos realizadas en Galicia e dedicado cun enorme agarimo.

Olga, amiga e compañeira, sabe da miña loucura por Dylan. cando pode sempre ten un detalle que eu lle agradezo. 
Con motivo dunha viaxe a Londres, tróuxome esta composición de tres fotos en branco e negro do meu cantante-poeta favorito.
Foi toda unha sorpresa e un detalle de cariño. Púxenlle un marco e aí, na parede, fica a súa pegada.

Rafael Cruz-Contarini é un poeta sevillano.
Rafael, ademais de gran poeta, é un dylanita confeso.
Xuntos, Rafael e mais eu fixemos un poemario a medias, a través dos correos electrónicos. Eu enviáballe uns versos e el remataba o poema. Logo, ocorría ao revés. Foi unha experiencia fascinante.

  Gañamos o Premio de poesía infantil Luna de Aire, con ese libro de poemas que se chama Estelas de versos, un certame convocado polo CEPLI (UCLM).

Como amantes de Bob Dylan (o outro día falei por teléfono con el e díxome que o escoita todos os días), pois compartimos as venturas e desventuras de Bob. Amamos as súas cancións e gozamos delas.Cando saíu a película excelsa de Martin Scorsese, No Direction Home, Rafael non tardou en enviarma cunha dedicatoria moi agarimosa.

Un dobre DVD que, segundo David Fricke, da revista Rolling Stone "A odisea definitiva do rock and roll...Maxistralmente dirixida por Scorsese, supón a electrizante narración dunha vida sen precedentes".

Un día escoitei que un cantante asturiano, Toli Morilla, gravara un disco de homenaxe a Bob Dylan cantando unhas cancións súas en asturiano. Teño cancións do mestre en bastantes e variadas linguas. En bable, non. Por iso púxenme en contacto coa miña admirada Rosa Serdio, unha mestra, unha dinamizadora exemplar. Comenteille o tema e en menos de tres días tiña o disco na casa. Unha rareza máis do mundo dylanesco.
Graciñas, Rosa.






Deixei para rematar un home excepcional. Amigo, irmán en Dylan, un pioneiro da divulgación e difusión da música en España. Aínda que algúns o queiran silenciar, aí están os seus libros para demostrar o que este home fixo por amor ao rock. E fíxoo honestamente, como é el, dun xeito entusiasta e intelixente, dende a radio e os medios escritos nos que foi de todo.  Falo, claro, de Jordi Sierra i Fabra. A el débolle o coñecemento máis fondo dos músicos máis importantes da época. E a paixón por Dylan seguiu vencellándonos ao longo dos anos. Con Susi e Jordi, escoitei no Pueblo Español de Barcelona a Bob Dylan. Que experiencia! O final do concerto resultou emocionante. Agarrados os tres da man, cantabamos coas bágoas nos ollos a canción Like a rolling stone.Dese momento, naceu Concierto en Sol Mayor, libro que gañou o Premio Joaquim Ruyra en 1996 e que nos dedicou aos dous.Un pouco despois, aparece Buscando a Bob, outra novela de tema dylanesco, na que un mozo sae de Vigo para ir ver un concerto deDylan en Barcelona. Esta novela dedícama no libro a min, e chámame irmán en Dylan e na literatura. Cando pasabamos uns días de verán na súa casa de Vallirana, a súa xenerosidade permitiume facerme con exemplares únicos de libros sobre Bob Dylan. El mesmo dicía que o día que chegásemos a Vallirana agocharía todo aquilo que eu lle puidese espoliar. A miña fama de espoliador dos libros e casetes que el gardaba chegou moi lonxe. Teño moito que lle agradecer a Jordi. Como amigo, como mestre musical e como o grande escritor que é. A miña vida irá decote vencellada ao seu amor por un dos máis grandes. Nestes intres, temos un libro feito a medias sobre cancións de Bob Dylan. El escribiu relatos a partir dos seus temas e eu, poemas a partir de versos escollidos. Pódese comprobar en todo isto o que o xenio de Minnessota significa para os dous.


Ben, pois ata aquí chegamos. Vós, lectores, podedes xulgar se vos parece interesante ou non. Pero supoño que podedes entender que son anacos dunha vida chea de pequenas emocións, esas emocións que nos permiten darlle sentido aos nosos comportamentos.


                                                                 ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO