Mostrando entradas con la etiqueta jaramillo agudelo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta jaramillo agudelo. Mostrar todas las entradas

sábado, 27 de diciembre de 2014

DARDO POÉTICO (XX). PALABRA EN DARÍO JARAMILLO AGUDELO.





     Dende que caeu nas miñas mans o libro “Cantar por cantar” (Pre-Textos, 2001) de Darío Jaramillo Agudelo, cada vez que me atopo con calquera obra deste grande escritor colombiano, cólloa, folléoa e lévoa comigo definitivamente.
     
Darío Jaramillo Agudelo

      Hai xa  tempo que o descubrín (uns trece anos) e podo dicir que non me defraudou endexamais. Cada libro que aparece da súa autoría convértese para min nun motivo de satisfacción literaria.
      
     Velaquí o primeiro poema que eu lin deste poeta, pertencente ao libro antes citado, alá polo comezo deste novo século:

ENTRE el amor imposible y la presencia de la muerte
transcurre el día.
¿Se detiene el corazón o explota?
El olor de la clínica me trae las preguntas:
¿Me licuaré por dentro? ¿Me aferraré a la vida
o dejaré sereno que el fin llegue?
El amor absoluto es el amor imposible,
este feliz amor en que te invoco obsesivo
y tú ni me recuerdas.
Este amor imposible es la manera como la muerte
se apodera de mí por la mañana.

   
      E xa rematando o poemario, lía eu este pequeño poema chamado “Conjuro”:



¿POR qué no tu boca aquí,
por qué no sobre mi piel tu aliento,
por qué no adentro yo de tus abismos? 

      
Xulio García Rivas. "Paisaxe do azar" (Acrílico sobre tea de saba)
     

     Xa non deixei de continuar lendo a súa obra poética (tamén algún libro en prosa) e fun entrando en títulos tan suxestivos como “Cuadernos de música” (2008), “Aunque es de noche” (1999), “Gatos” (2005), “Del amor, del olvido”(2009), todos eles editados pola editorial valencia Pre-Textos.
      
     No ano 2013, a Editorial Visor, na coidadísima colección de poesía, “Palabra de Honor”, publicaba un magnífico libro que levaba por título “Poemas de amor”. No prólogo, un dos directores da colección e reputado poeta, Luis García Montero, afirmaba que “estes poemas están entre os máis lidos da lírica contemporánea. Falan da vida con palabras vivas e pertencen aos seres empeñados en vivir o milagre dunha contradición vencida”.

      
     

     Leamos un deses intensos poemas.


Que nadie toque este amor.
Que todos ignoren el sigilo de nuestro cielo nocturno
y el secreto sea el aire dichoso de nuestros plácidos suspiros.
Que ningún extraño contamine el sueño tuyo y el mío:
cualquier visitante es un invasor en el tibio ámbito
                                                           donde habitamos;
aquí el tiempo es agua fresca en movimiento,
                                                          apenas sutil vuelo,
y todas las gentes viven muy lejos de nuestro jardín
                                                                           alucinado,
ajenas a nuestro paraíso secreto.


     
Xulio García Rivas. Acrílico sobre tea de saba.
      
      Foi nestes días da metade de decembro, cando na miña libraría habitual atopei o último libro de Jaramillo Agudelo. Curiosamente, non é un poemario nin unha novela, nin un ensaio. Chámase “Diccionadario”(Pre-Textos, 2014) e vén sendo unha metamorfose das palabras. Serve, como di o propio autor, para consultar algúns exemplos, para perderse entre significados, para volver a el cando o mundo pareza demasiado coherente.
      
     
     Un libro orixinal, enxeñoso no que ao estirar ou acurtar palabras, ou mesturalas con outras, cando cambian unha vogal ou unha consoante…o mundo dos significados toma rumbos inagardados.

     Poñerei uns exemplos para que vexamos e gocemos con estas transformacións das palabras, aínda que o seu aspecto permaneza igual.

Xulio García Rivas

Televisón: es la misma televisión, pero más elegante.
Literadura: cama incómoda.
Trillete: moneda de mucho valor.
Monoteísta: mono que cree en Dios.
Lavartija: lagartija muy limpia.
Gallena: cruce de gallo e ballena.
Pajajáro. ave que ríe.
Lachuza: ave cortopunzante.
Resfiado: ternero a crédito.
Contraversia: debate contra los poetas.

      
     Estes son uns exemplos dun libro que en boca do autor é “un artefacto (mucho más facto que arte) que sirve para no servir, es decir, posee la sagrada utilidad de lo inútil, en este caso en términos absolutos. Aun con lo inservible, el Diccionadario acaba con el aburrimiento”.
Lendo no Festival de Poesía de Medellín

     Darío Jaramillo Agudelo (Santa Rosa de Osos. Antioquia, Colombia, 1947) é, asegúrovolo, un escritor que debemos ter en conta.

                                                                                                             ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

jueves, 23 de octubre de 2014

CONSULTAS MÉDICAS: UNHA AVENTURA SEN ELA.



   

Fun ao médico. Normalmente acompáñame Ela. Tranquilízame moito. Desta vez non puido vir. Fun eu só. Que raro me sentín sen Ela.


     Fun para ver uns resultados. Non me gusta visitar as consultas dos médicos. Sonvos moi, pero que moi covarde. Asústanme certas realidades  da saúde propia e impresióname a enfermidade nos demais. Menos mal que está Ela.
      
     Este ano encheuse a nosa vida  de malas novas.
     Sufrín moito este ano. E o anterior. E o outro…, pero este ano!!!
     Dixen que son un covarde neste eido. Sono. Os hospitais cáenme enriba. Pásoo mal neles.
      
     A isto chámanlle hipocondría.  Ai, Woody Allen, que preto estou de ti!
      
     Ben, pois como nesta ocasión non veu Ela comigo, subín no autobús cos nervios por dentro. Exercicio profundo de dominio. Botei man de Paul McCartney e, sentado no bus, coma un ye-yé (que diría don Adolfo) deixeime levar pola voz do exbeatle que soaba no mp4.
      
Paul McCartney
     Cheguei con tempo. As consultas estaban ateigadas de persoas, hipocondríacas ou non, que agardaban para entrar e escoitar o que os médico tiñan que dicirlles. Como cheguei con tempo e ía bo, sentei fóra, mentres Paul  cantaba as cancións que escribiu en solitario.
      
     Aquilo era unha barafunda. Xentes moi prexudicadas, con caxatos, cadeiras de rodas, muletas etc. subían e baixaban dos vehículos que os traían ou que os ían buscar. Pasos curtos, torpes, axudas, coches mal aparcados, bucinas. Persoas de idade, atendidas por fillos ou fillas, papeis nas mans como bandeiras que sinalaban citas para máis adiante. Un mundo cheo de curvas con destinos variados.
      
ELA
      Cando se achegaba a hora da miña consulta, conseguín sentar diante da porta que me correspondía e abrín o poemario. Eu pensaba nela. Botábaa de menos pero quería demostrar ao mundo que son quen de asumir sen compaña unha visita a un especialista.
      
     Ela sempre na miña mente. Ela.
      
    

      

     Así que non escribín poema ningún. Abondou con reler unha das catro partes –a primeira – para ver e sentir que Ela estaba aí. Cedinlle gustoso a palabra a este mestre de Antioquia (Colombia). El dicía todo o que eu non sería capaz de dicir con tanta beleza. Ela, a muller que sostén a miña imperfección feita persoa, era a destinataria do meu cariño, a través da literatura de Jaramillo.  El falaba. Eu sentía. Pura conmoción íntima e sentimental ( de sentimento, entendede ben).
 
Darío Jaramillo no Festival de Poesía de Medellín.
      
Este foi un dos poemas que lin nese momento:


Algún día escribiré un poema que no mencione el aire
                                                                  ni la noche;
un poema que omita los nombres de las flores, que no
                                                tenga jazmines o magnolias.
Algún día te escribiré un poema sin pájaros ni fuentes, un
                                                   poema que eluda el mar
y que no mire a las estrellas.
Algún día te escribiré un poema que se limite a pasar
                                                         los dedos por tu piel
y que convierta en palabras tu mirada.
Sin comparaciones, sin metáforas, algún día escribiré
                                                   un poema que huela a ti,
un poema con el ritmo de tus pulsaciones, con la
                                      intensidad estrujada de tu abrazo.
Algún día te escribiré un poema, el canto de mi dicha.



      
      Cun mínimo retraso entrei. Nervios. O médico que consulta o ordenador. Fálame de porcentaxes. De posibilidades. Queda no aire a decisión para dentro de catro meses. na nova revisión. Sinto unha dobre sensación de alivio e de retrasar o inevitable.
     

      Cando saio do hospital chamo a Ela. Sabía moito máis do me me dicía. Mentiume polo meu ben. Non me gusta que me engane, aínda que sexa polo meu ben. Ela. Ela. Sempre aí, ben preto. Si, Ela.
      

     Collo un autobús que me deixa na Praza de España, mentres escoito o concerto para violín de Brahms. Execútao a gran Anne Sophie Mutter.
      
     Xa na casa, volvo onda Ela. Penso nela. E agardo a súa chegada.
      
Anne Sophie Mutter
     

      E leo estoutro poema de Darío Jaramillo:


Ese otro que también me habita,
acaso propietario, invasor quizás o exiliado en este cuerpo
                                                           ajeno o de ambos,
ese otro a quien temo e ignoro, felino o ángel,
ese otro que está solo siempre que estoy solo, ave o
                                                                            demonio,
esa sombra de piedra que ha crecido en mi adentro y en
                                                                           mi afuera,
eco o palabra, esa voz que responde cuando me preguntan
                                                                                   algo,
el dueño de mi embrollo, el pesimista y el melancólico y
                                             el inmotivadamente alegre,
ese otro,
también te ama.


     Ben o sabe ela. Quen lle escribe. Quen é transportado por outros poetas que escriben. Ese. Ese mesmo. Ela sabe que a ama.

                                                                              ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO