Mostrando entradas con la etiqueta canción.. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta canción.. Mostrar todas las entradas

viernes, 12 de junio de 2015

ESCAPARATE POÉTICO (XLIX) Pablo Guerrero






PABLO  GUERRERO   (Esparragosa de Lares. Extremadura. 1946)




ENCUENTRO  PERDURABLE


Blanco en negro, encuentro perdurable.
Pablo Guerrero
Dice: los cuerpos despiden música
y abren paso a las fuentes, al fulgor repentino.

El aire me regala los caballos del aire,
trenza el verde extendido por la luz tardía.
Los tallos de la avena se comban en mi rostro
y la brisa salina traspasa mis cristales
sin que yo se lo pida.

Dice: para que el agua siga habitando los ojos
y una albada restañe lo que se ha separado,
blanco en negro, encuentro perdurable.
Las estrellas gemelas y las briznas de cardos.





POCO  DESPUÉS

He comprendido la lengua de los pájaros,
el momento feliz de un cascabel de plata,
los nidos de luz, las madejas de sogas,
los latidos perennes de la voz y del bálsamo.
El antes sucesivo que a ratos me responde.

Poco después,
cruzo la entrada de un niño deslumbrado
que esconde la navaja de los días de lluvia
y sostiene una aldea que arde cerca de aquí.












                                   Ilustración de Ignacio Caballo




                                                                                      ( Del libro Sin ruido de palabras, editado por Maia ediciones, 2014) 



                                                           Pablo Guerrero canta a súa mítica canción "A cántaros".

domingo, 2 de junio de 2013

DÚAS PEQUENAS MOSTRAS DA ACTUACIÓN DE PACO IBÁÑEZ NA PRESENTACIÓN DE "UN RATO DÍXOLLE Á LÚA"

Coido que a emoción que sentimos os que nos reunimos o día 28, arredor de "Un rato díxolle á lúa", quedou ben clara na entrada dedicada ao acto.
Pero un segue lembrando unha chea de detalles pequenos, que lle dan unha dimensión máis rica a esa vivencia compartida.
Persoas de profesións tan diferentes. Persoas de idades tan diferentes. Persoas con ideoloxías tan diferentes. Todas, todas salientaron a grandeza da presentación.

E, aínda que o libro foi o motivo que nos reuniu alí, hei dicir que, nestes tempos tan grises, tan escuros, con tanta inxustiza e desvergonza, resulta un milagre que tantas persoas (máis de duascentas) vibrasen coa POESÍA, coa MÚSICA e coa PINTURA en forma de ILUSTRACIÓN de alta calidade.

E que PACO IBÁÑEZ estivese presente, COMA UN GALEGO MÁIS, lévanos a dicir que o ser humano, na súa esencia, pode chegar a vivir infinitas realidades e emocións. PACO, confesoumo, entendeu todo o que alí se dixo e en Peinador despediuse cunha emoción indescritible.

Ben, pois como un agasallo, aínda que fóra do ambiente irrepetible que vivimos, aquí tedes uns vídeos cortos do gran MESTRE da POESÍA sen adxectivos cantando "O vento dorme" e a celebrada polos asistentes , que cantaron coa felicidade nos seus rostros "Pomba de menta".

Despois da tempestade vén a calma. Pero se atopo calquera persoa, que estivo na Casa do Libro,os adxectivos empregados van todos na mesma dirección. E iso é un orgullo para a nosa lingua, para a nosa poesía, para, en definitiva, valorar, como se merece, a PALABRA LITERARIA.


Paco Ibáñez cantando "Que ocorre na terra?"