Mostrando entradas con la etiqueta aforismos. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta aforismos. Mostrar todas las entradas

viernes, 4 de octubre de 2013

SENTADO CON PESSOA (VI) Mark Twain



Sempre me pareceu un home especial. Dende que lin “As aventuras de Tom Sawyer”, Mark Twain foi un dos meus mellores amigos. Cando quixen saber sobre el, levei a sorpresa de que ese nome, para min máxico, era un pseudónimo. Si, ese escritor chamado Mark Twain, naceu en Florida, Misuri (EE.UU.) e o seu nome verdadeiro era Samuel Langhorne Clemens.

Mark Twain era máis ca un escritor. Mark Twain exerceu sempre de personaxe. Un home que escribiu moitos libros, pero ao redor da súa vida foi nacendo unha lenda.
Como di Mauricio Bach: Twain es una persona proteica que opina sobre todo y contra todo. 
En efecto, lanza dardos contra as inxustizas, contra a aristocracia, contra as monarquías, contra a Igrexa… E como afirma Mauricio Bach: Opina tanto y sobre tantas cosas que en ocasiones puede llegar a contradecirse.

Mark Twain

Mark Twain era un home pesimista e xovial na súa mocidade que ten un concepto negativo do ser humano. Ao chegar a vello o seu pesimismo é aínda maior.

Mark Twain abordou toda sorte de xéneros: novela, conferencias, ensaios, relatos, crónicas de viaxes, artigos xornalísticos…
Escribe dun xeito desordenado e moito. E a súa maneira de escribir vese influída con bastante claridade polo xornalismo.

Na miña man levo o libro de aforismos, El asalto de la risa (Ed. Península). Sabemos moi ben que Twain era un grande aforista. Moitos dos seus aforismos están nas páxinas dos libros que escribe. Ten un amplo rexistro aforístico e inflúe moito no humor norteamericano. A min faime debuxar un sorriso cos seus comentarios envelenados. E así, lendo uns aforismos escritos na novela “As aventuras de Tom Sawyer”, chego onda Pessoa. Hierático, o poeta portugués, non repara moito en min. Eu tócolle o brazo e premo o seu cóbado sen moita forza para que escoite. Non sei se o fai pero eu principio a lerlle en voz baixa os seguintes aforismos de Mark Twain:

.   

     En  la vida de todo chico sano siempre llega el momento en que siente un intenso deseo de ir a alguna parte y desenterrar un tesoro escondido.

       
     Cuando yo sea rey, mis súbditos no sólo tendrán comida y techo, sino que también aprenderán cosas de los libros, porque un estómago lleno vale bien poco si la mente se muere de hambre.


      
     Cuantos más años cumplimos, mayor es nuestro asombro al comprobar la ingente cantidad de ignorancia que uno puede acumular sin que le reviente la ropa.

      
   
     En todo ser humano anida un deseo natural de poseer más lujos de los que necesita.


      
    El alimento intelectual es como cualquier otro; resulta más plácido y saludable tomarlo a cucharadas que a paladas.

     
      La Iglesia siempre está tratando de reformar a los demás; no sería mala idea que se reformase un poco a sí misma, para dar ejemplo.


      
     El primer hombre fue un hipócrita y un cobarde, cualidades que todavía no ha perdido su descendencia; son los cimientos sobre los que se han construido todas las civilizaciones.

      
      La irreverencia es el paladín de la libertad y su única defensa segura.


       
      Ninguna civilización podrá ser perfecta hasta que no consiga la absoluta igualdad entre hombres y mujeres.
                   


   No hay ninguna religión que no se derrumbe si le quitas el poder económico.




Hoxe perdinme lendo aforismos tan afiados. Que home este Mark Twain! E penso que a Pessoa non lle importase que eu seguise a dicir máis aforismos irónicos e , ao tempo, directos. Pasámolo ben os dous. Nótoo, porque sinto a sensación de que me fixo unha chiscadela. Doulle uns golpes suaves no ombreiro e marcho pensando, xa co libro cerrado, nestes comentarios ásperos, escritos a finais do século XIX e principios do XX. A verdade é que che fan reflexionar.

sábado, 28 de septiembre de 2013

SENTADO CON PESSOA (V) Luis Eduardo Aute



Hoxe chove. Dubido se achegarme onda Pessoa. Levo un libro moi curioso debaixo do brazo. Cubro co paraugas máis o libro que a min mesmo. Hai que resgardalo dos elementos atmosféricos.O libro, ademais de curioso e fermosísimo e enxeñoso. Claro, como o seu autor. Si, enxeñoso como Luis Eduardo Aute. O título: No hay quinto aniMaLo.  Ai, estes xogos de palabras do poeta-cantautor-
pintor-cineasta…!

Quen asiste aos seus concertos ten escoitado moitos destes xogos-pensamentos-frechas que posúen unha intelixencia crítica en si mesmos e teñen moito miolo. Para Aute son  poemigas e debuxos,2006-2010.

Di Vicente Verdú no limiar o seguinte: “Sin inteligencia es imposible tener sentido del humor y sin ingenio es muy difícil ser de verdad interesante. Pero también, sin cinismo resulta insoportable aproximarse al final de la vida y sin ternura parece inalcanzable el premio de amar y ser bienamado”. E o prologuista fala de ecuacións radiantes que enchen de vida este libro desequilibrante. E engade, referíndose ao libro: “Sumergidos en el mundo de Aute, su “autenomía” se vuelve nuestra propia autonomía. Aplaudiendo sus ocurrencias nos creemos ocurrentes y, enseguida, cuando este volumen acaba de leerse, todos sentimos multiplicada nuestra facultad mental por cien”.
Non se pode expresar mellor o espírito desta obra. E lemos/vemos no libro, debuxos chamados Fragmentos fluidizos (catro exemplos na dereita da páxina), poesía espacial ou poemigas coma este: “Dios es / lo que se siente / cuando se hace el amor / endemoniadamente”.

Coincido con Vicente Verdú na pregunta: “¿Nos dejará por fin este tipo que no hace más que tocarnos el corazón, la mente y hasta los genitales, al modo que expresan sus dibujos. Pues no, no nos deja. Crecido, se recrea…” Nin falta que fai. Encántame deixarme embelecar polo enxeño e mais a intelixencia. E a Luis Eduardo sóbralle.

O certo é que, case sen propoñermo, estou á beira de Pessoa sentado nunha cadeira. Está mollada e nin me decatei. Tanto ten. Como de costume semella non facerme caso. Eu non lle dou ningunha explicación. Como deixou de chover, comezo a ler estes poemigas. A ver se consigo intrigalo.




AmatAR
Más que matar
todo aquello que amamos,
solemos matar todo aquello
que nos ama.


Un sublime diálogo de sordos
Goya conversando con Buñuel…
y Beethoven como moderador.



El artista debe ser:
        un INSUrrecto,
        un INSUurgente
        un INSUmiso
             INSUlado
en el océano
        del INSUrrealismo.



DELINquinquiCUENTES

¡Habrá que liquidar
a los que han licuado
la liquidez!



Bandera pura sangre

Nada chorrea más sangre
que una bandera.



apenas DURA

I
“Me someto
     a tu dictaDURA”,
le dijo la entregada vagina
al insolente pene.
Y prosiguió: “Bueno,
tampoco tan DURA
ya”.

II
“Más DURA
          DURA más”, dijo,
echándola de menos,
la edad maDURA.


Ludopatía

JUEGO
con las palabras
porque me apasiona

exprimir los Jugos
de sus EGOs


imPROPIEDAD INTELECTUAL
Hay quien dice tener
ideas propias…
Aunque lo más apropiado
sería decir: ideas apropiadas
de otros.


Osamental
ES QUE LE TOcas
y es puro hueso.


Obituario
Cuando junto a tu nombre y apellidos
se abra un paréntesis con dos fechas,

date por muerto.



EPIteTAFIOS

I
Discúlpame un segundo
que voy a morirme.

II
Perdóname si me muero;
juro que no volveré
a hacerlo.

III
Esta es la primera
y última vez
que pienso morirme.

Lo juro por mis muertos.

IV
olVÍDAme,
   VIDA.

Pessoa facía que non escoitaba, pero intentaba ver o libro que eu tiña nas mans.Sentín o seu desconcerto.Sorrín para min mesmo, internamente, erguinme, fixen unha leve inclinación de cabeza e marchei paseniño do seu lado. Notei a humidade no pantalón pero deume o mesmo. Seguín lendo No hay quinto aniMaLo.
                       
                        “ El futuro
                          será el pasado…
                           y casi siempre lo tenemos
                            presente”.


                                                                ANTONIO GARCÍA TEIJEIRO

sábado, 21 de septiembre de 2013

SENTADO CON PESSOA (IV) Miguel Ángel Arcas



Estou intentando arranxar a biblioteca onde traballo. Teño unha chea de libros fóra dos andeis. Vólvome tolo para atopar algúns. Saqueinos do seu sitio e non sei en que lugar da casa os deixei. Son unha calamidade. A miña cabeza voa máis do debido. Pero… que lle vou facer!
E mira por onde, estando a buscar algún libro que me facía falta, atopei un que rematara de ler sentado, mentres agardaba a miña vez no Centro de Saúde.
Encantoume este libro de aforismos, cuxo nome é Más realidad, de Miguel Ángel Arcas, editado pola editorial Pre-Textos. Nacido en Granada no ano 1956, Arcas licenciouse en Filoloxía española pola Universidade da súa cidade.
Gañou, co seu primeiro libro, Los sueños del realista o Premio Nacional Miguel Hernández en 1998. Ten escrito algún poemario máis e un libro de aforismos, anterior ao que teño na man. É director da editorial Cuadernos del Vigía e desenvolve diferentes proxectos literarios.

Chego onda Pessoa e sento ao seu carón. Amósolle o libro e semella querer dicirme que lle lea algún aforismo. Ben, iso é o que penso eu. Oio unha voz que soa ben baixa. Unha voz que me di: “ Definir a beleza é non comprendela”. Soa a Pessoa. Non sei se isto quere dicir algo; non o sei. Pero beleza moi aguda hai de sobra en Más realidad. Así que lle leo algúns dos seus intelixentes aforismos.


  .  A veces la esperanza
    no es lo último que se pierde,
    sino lo que nos pierde.


. Los pesimistas también se equivocan.


. No se sabe si fue por miedo o por pudor,
  pero lo cierto es que para camuflarse, el bosque
  un día decidió dejar crecer a los árboles.


. Quien no vive con fantasmas
   desconoce el color de la mañana.


. La eternidad tiene los días contados.


. De la admiración a la envidia hay un solo paso,
  y a veces, ninguno.


. Algunos necesitan de la vanidad para saberse pequeños.


. ¡Cuídate de la bondad de los tontos!


. Sólo los poetas regresan al lugar donde nunca han vivido.


. Una persona respetable no provoca pasiones.
  Un imbécil puede desatarlas.



***************************************************